Üç Hikâye kitap kapağı

5. bölüm / 11

V

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 11Şu an: V

V
Çayırlardan yaz kokusu yükseliyor, sinekler vızıldıyor, güneş nehri parlatıp arduvaz kiremitleri ısıtıyordu.

Odaya dönen Mère Simon usulca uykuya daldı.

Çan sesleri onu uyandırdı; halk akşam duasından çıkıyordu. Félicité’nin hezeyanı dindi. Alayı düşünürken, sanki kendisi de onun ardından yürüyormuş gibi görüyordu.

Okullardaki bütün çocuklar, ilahi söyleyenler ve itfaiyeciler kaldırımlarda yürüyordu. Sokağın ortasında ise önde, teber taşıyan kilise görevlisi; büyük bir haç taşıyan kilise hademesi; çocukları gözeten öğretmen; küçük kızları için kaygılanan rahibe ilerliyordu. Melekler gibi bukleli, en sevimli üç kız çocuğu havaya gül yaprakları saçıyordu. Diyakoz kollarını iki yana açmış, müziğin sesini ayarlıyordu; iki buhurdanlık taşıyıcısı da dört kilise yöneticisinin tuttuğu koyu kırmızı kadife baldakenin altında, güzel ayin giysisiyle Kutsal Emanet’i taşıyan papaza her adımda dönüyordu. Arkalarında insan kalabalığı, evlerin duvarlarını örten beyaz örtülerin arasında ilerledi; sonunda yokuşun eteğine vardılar.

Félicité’nin şakaklarını soğuk ter kapladı. Simonne bir bezle terini siliyor, bir gün kendisinin de bu yoldan geçeceğini düşünüyordu.

Kalabalığın uğultusu yükseldi, bir an çok güçlendi, sonra uzaklaştı.

Bir tüfek salvosu camları titretti. Ostensorium’u selamlayan arabacılardı. Félicité gözlerini devirdi ve olabildiğince alçak sesle söyledi:

—“İyi mi?” diye sordu; aklı papağandaydı.

Can çekişmesi başladı. Giderek hızlanan hırıltısı kaburgalarını kaldırıyordu. Ağzının kenarlarından köpüklü sıvılar geliyor, bütün bedeni titriyordu.

Çok geçmeden ophicleide’ların uğultusu, çocukların berrak sesleri ve erkeklerin tok sesleri ayırt edilir oldu. Her şey aralıklarla susuyor; çiçeklerin sesini bastırdığı ayak vuruşları, çimenlerde ilerleyen bir sürünün çıkardığı sese benziyordu.

Din adamları avluda göründü. Simonne, yuvarlak pencereye erişmek için bir sandalyeye tırmandı; buradan sunağı yukarıdan görebiliyordu.

Sunak üzerinde yeşil çelenkler sarkıyordu; sunağın önü İngiliz danteliyle süslenmişti. Ortada kutsal emanetleri içeren küçük bir çerçeve, köşelerde iki portakal ağacı vardı; baştan başa gümüş şamdanlar ve içlerinden ayçiçekleri, zambaklar, şakayıklar, yüksükotları ve ortanca salkımları yükselen porselen vazolar dizilmişti. Bu göz alıcı renk yığını, birinci kattan kaldırıma serilen halıya kadar çapraz biçimde iniyordu; nadide eşyalar bakışları kendine çekiyordu. Yaldızlı gümüş bir şekerlikte menekşelerden bir taç vardı; Alençon işi taşlı sarkıtlar yosunların üzerinde parıldıyordu; iki Çin paravanında manzaralar görülüyordu. Güllerin altına gizlenen Loulou’nun yalnızca lacivert alnı, bir lapis taşı levhası gibi görünüyordu.

Kilise yöneticileri, ilahi söyleyenler ve çocuklar avlunun üç kenarına dizildi. Rahip basamakları ağır ağır çıktı ve ışınlar saçan büyük altın ostensorium’u dantelin üzerine koydu. Herkes diz çöktü. Derin bir sessizlik oldu. Buhurdanlıklar zincirlerinde hızla sallanarak savruluyordu.

Félicité’nin odasına gök mavisi bir buğu yükseldi. Nefesini içine çeker gibi burnunu uzatıp bu buğuyu mistik bir hazla kokladı; sonra göz kapaklarını kapattı. Dudakları gülümsüyordu. Kalbinin atışları yavaşladı; her seferinde biraz daha belirsiz, biraz daha hafif oldu; tükenen bir çeşme, kaybolan bir yankı gibi. Son nefesini verirken, aralanmış göklerde başının üzerinde süzülen devasa bir papağan gördüğünü sandı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…