Üç Hikâye kitap kapağı

10. bölüm / 11

II

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 11Şu an: II

II
Vitellius avluya girdiğinde surlar insanlarla doluydu. Tercümanının koluna dayanıyor, arkasında sorguçlar ve aynalarla süslü büyük, kırmızı bir tahtırevan taşınıyordu. Üzerinde bir konsülün togası, geniş mor şeritli tunikası ve işlemeli çizmeleri vardı; çevresinde de liktorlar bulunuyordu.

Kapının önüne, ortasında baltalar bulunan ve kayışla bağlanmış değneklerden oluşan on iki demet diktiler. Herkes Roma halkının heybeti karşısında ürperdi.

Sekiz adamın taşıdığı tahtırevan durdu. İçinden karnı şiş, yüzü sivilceli, parmakları boyunca inciler dizili bir delikanlı çıktı. Ona şarap ve baharatlarla dolu bir kadeh sundular. İçti, ardından bir tane daha istedi.

Tetrark, Prokonsül’ün önünde diz çökmüştü. Huzuruna daha önce çıkma ayrıcalığına erişemediği için üzgün olduğunu söylüyordu. Yoksa Vitelliuslar için yollarda gereken her şeyi hazırlatırdı. Vitellia tanrıçasının soyundan geliyorlardı. Janiculum’dan denize uzanan bir yol hâlâ onların adını taşıyordu. Ailelerinde sayısız maliye görevi ve konsüllük vardı. Şimdi konuğu olan Lucius’a gelince, Clitesleri yenmiş bir komutan ve tanrılar yurdu Doğu’ya, kendi topraklarına dönmüş gibi görünen genç Aulus’un babası olduğu için ona minnettar olunmalıydı. Bu abartılı övgüler Latince söylenmişti. Vitellius onları hiç istifini bozmadan kabul etti.

Büyük Herod’un bir ulusun şanına yettiğini söyledi. Atinalılar ona Olimpiyat oyunlarının denetimini vermişti. Augustus onuruna tapınaklar yaptırmış; sabırlı, becerikli, korkutucu olmuş ve Caesar’lara her zaman sadık kalmıştı.

Tunç başlıklı sütunların arasında, Herodias’ın bir imparatoriçe edasıyla ilerlediği görüldü. Çevresinde kadınlar ve hadımlar vardı; gümüş tepsilerde yanan kokular taşıyorlardı.

Prokonsül onu karşılamak için üç adım attı ve başını eğerek selamladı.

—«Ne mutluluk!» diye haykırdı Herodias. «Tiberius’un düşmanı Agrippa artık zarar veremeyecek!»

Olaydan haberi yoktu; Herodias ona tehlikeli görünmüştü. Antipa İmparator için her şeyi yapacağına yemin edince Vitellius ekledi: «Başkalarının zararına olsa bile mi?»

Part kralından rehineler almıştı, ama İmparator artık bunu düşünmüyordu; çünkü görüşmede bulunan Antipa, kendini göstermek için haberi hemen yollamıştı. Bunun üzerine derin bir nefret doğdu ve yardım göndermekte gecikmeler yaşandı.

Tetrark kekeledi. Aulus ise gülerek şöyle dedi:

—«Sakin ol, seni koruyorum!»

Prokonsül duymamış gibi yaptı. Babanın serveti oğlunun rezilliğinden besleniyordu; Capri bataklıklarının bu çiçeği ona öyle büyük kazançlar sağlıyordu ki, zehirli olduğunu bildiği hâlde ona özen gösteriyordu.

Kapının altında bir gürültü koptu. Üzerlerinde rahip giysileri olan kişiler, beyaz katırlarla sıra hâlinde içeri alınıyordu. Bunlar, aynı hırsla Machaerus’a gelmiş Sadukiler ve Ferisilerdi: ilki başrahiplik makamını elde etmek, ötekiler de ellerinde tutmak istiyordu. Yüzleri, özellikle de Roma’ya ve Tetrark’a düşman olan Ferisilerinki, asıktı. Kalabalıkta cüppelerinin eteklerine dolaşıyorlardı; parşömen şeritlerin üzerindeki yazılar görünürken alınlarındaki türbanları da kayıp duruyordu.

Neredeyse aynı anda öncü birliklerden askerler geldi. Toza karşı önlem olarak kalkanlarını kılıflarına koymuşlardı. Arkalarından Prokonsül’ün yardımcısı Marcellus, koltuklarının altında tahta levhalar sıkıştırmış vergi mültezimleriyle birlikte geldi.

Antipa çevresindekilerin ileri gelenlerini tanıttı: Tolmay, Kantera, Sehon, kendisine asfalt satın alan İskenderiyeli Ammonius, mızraklı askerlerinin yüzbaşısı Naamann ve Babilli Yaşim.

Vitellius Mannaei’yi fark etmişti.

—«Şu adam kim?»

Tetrark bir işaretle onun cellat olduğunu anlattı.

Sonra Sadukileri takdim etti.

Özgür tavırlı, Yunanca konuşan ufak tefek Jonathas, efendisinden Yeruşalim’i ziyaret ederek onları onurlandırmasını rica etti. Prokonsül muhtemelen oraya gidecekti.

Burnu kanca gibi, sakalı uzun Eleazar, Ferisiler adına, sivil yönetim tarafından Antonia Kulesi’nde alıkonmuş başrahibin pelerinini istedi.

Ardından Celileliler Pontius Pilatus’u ihbar ettiler. Samiriye yakınlarında, Davut’un altın kaplarını bir mağarada arayan bir delinin yüzünden yerli halkı öldürmüştü. Herkes aynı anda konuşuyordu; Mannaei ötekilerden daha öfkeli konuşuyordu. Vitellius suçluların cezalandırılacağına söz verdi.

Askerlerin kalkanlarını astığı bir revakın karşısında bağrışmalar yükseldi. Kılıfları çıkarılınca kalkan çıkıntılarında Caesar’ın resmi görünüyordu. Yahudiler için bu putperestlikti. Vitellius yüksek bir koltukta, sütunlu geçidin içinde oturup öfkelerine şaşarken Antipa onlara seslendi. Tiberius’un dört yüz kişiyi Sardinya’ya sürgün etmekte haklı olduğunu düşündü. Ama Yahudiler kendi ülkelerinde güçlüydü; kalkanların kaldırılmasını emretti.

Bunun üzerine Prokonsül’ün çevresini sardılar; uğradıkları haksızlıkların giderilmesini, ayrıcalıklar ve sadaka istediler. Giysiler yırtılıyor, insanlar birbirini eziyordu. Yer açmak için sopalı köleler sağa sola vuruyordu. Kapıya yakın olanlar patikadan aşağı iniyor, başkaları yukarı çıkıyordu; kalabalık geri taşıp duruyordu. Duvarlarla çevrili dar alanda sallanan bu insan yığınının içinden iki akıntı birbirini kesiyordu.

Vitellius bunca insanın neden toplandığını sordu. Antipa sebebini açıkladı: doğum günü şöleni. Mazgallara eğilip devasa sepetleri çeken adamlarından birkaçını gösterdi. Sepetlerde etler, meyveler, sebzeler, antiloplar ve leylekler, masmavi iri balıklar, üzüm salkımları, karpuzlar ve piramit gibi yığılmış narlar vardı. Aulus kendini tutamadı. Bütün dünyayı şaşırtacak oburluğuyla mutfaklara doğru koştu.

Bir mahzenin yanından geçerken zırh gibi kazanlar gördü. Vitellius da gelip onlara baktı ve kalenin yeraltı odalarının açılmasını istedi.

Yüksek tonozlu bu odalar, aralıklarla sıralanmış sütunlarıyla kayaya oyulmuştu. İlkinde eski zırhlar vardı; ikincisi mızraklarla dolup taşıyordu, hepsinin uçları bir tüy demetinin içinden uzanıyordu. Üçüncü oda, ince okların birbirine dikine dizilişinden kamış hasırla kaplanmış gibi görünüyordu. Dördüncünün duvarlarını pala ağızları kaplıyordu. Beşincinin ortasında, sorguçlarıyla kızıl yılan taburunu andıran miğfer sıraları vardı. Altıncı odada yalnız sadaklar, yedincide yalnız baldır zırhları, sekizincide yalnız kolçaklar görünüyordu; sonraki odalarda çatallar, kancalar, merdivenler, halatlar, mancınık direkleri, develerin göğüs kayışlarına takılan çıngıraklar bile vardı! Dağ, dibine doğru genişliyor; içi arı kovanı gibi oyuluyordu. Bu odaların altında daha çok sayıda ve daha derin odalar uzanıyordu.

Vitellius, tercümanı Phineas ve vergi mültezimlerinin başı Sisenna, üç hadımın taşıdığı meşalelerin ışığında odaları dolaşıyordu.

Karanlıkta barbarların icat ettiği korkunç şeyler seçiliyordu: çivilerle kaplı ezme sopaları, yaraları zehirleyen ciritler, timsah çenelerini andıran kerpetenler... Kısacası Tetrark’ın Machaerus’ta kırk bin kişilik bir orduya yetecek savaş malzemesi vardı.

Bunları düşmanlarının ittifakına karşı önlem olarak toplamıştı. Ama Prokonsül bunların Romalılara karşı kullanılacağını düşünebilir ya da öyle söyleyebilirdi; açıklama bekliyordu.

Silahlar ona ait değildi; çoğu haydutlara karşı savunma içindi; ayrıca Araplara karşı da gerekliydiler; yahut hepsi babasından kalmıştı. Prokonsül’ün arkasından yürümek yerine hızlı adımlarla önüne geçiyordu. Sonra iki dirseğini iki yana açıp togasıyla duvarı örterek boyunca sıralandı; ama bir kapının üst kısmı başının üzerinden görünüyordu. Vitellius onu fark etti ve kapının ardında ne olduğunu öğrenmek istedi.

Kapıyı yalnız Babilli açabilirdi.

—«Babilliyi çağırın!»

Beklediler.

Babası, doğu sınırlarını savunmak üzere beş yüz süvariyle birlikte büyük Herod’a hizmetini sunmak için Fırat kıyılarından gelmişti. Krallık bölündükten sonra Yaşim Filip’in yanında kalmış, şimdi de Antipa’ya hizmet ediyordu.

Omzunda yay, elinde kırbaçla geldi. Alacalı kordonlar çarpık bacaklarını sımsıkı sarıyordu. Kolsuz tuniğinden kalın kolları çıkmış, kürk başlığı yüzünü gölgelemişti; sakalı halka halka kıvrılmıştı.

Önce tercümanı anlamamış gibi davrandı. Ama Vitellius Antipa’ya bir bakış attı; Antipa da emri hemen yineledi. Bunun üzerine Yaşim iki elini kapıya dayadı. Kapı duvarın içine kaydı.

Karanlıktan sıcak bir hava soluğu yayıldı. Dönen bir geçit aşağı iniyordu; oradan yürüyüp öteki yeraltı bölümlerinden daha geniş bir mağaranın eşiğine vardılar.

Arka tarafta, kaleyi bu yönden koruyan uçuruma bakan bir kemer açılıyordu. Tonozlara tutunan bir hanımeli, çiçeklerini ışığa doğru sarkıtıyordu. Yere yakın bir yerde incecik su şırıldıyordu.

Orada belki yüz kadar beyaz at vardı; ağızları hizasındaki bir tahta üzerinden arpa yiyorlardı. Hepsinin yelesi maviye boyanmıştı; toynaklarına hasır patikler geçirilmişti. Kulaklarının arasındaki tüyler perçem gibi kabarıyordu. Çok uzun kuyruklarıyla arka bacaklarına ağır ağır vuruyorlardı. Prokonsül hayranlıktan susup kaldı.

Olağanüstü hayvanlardı; yılanlar gibi kıvrak, kuşlar gibi hafiftiler. Binicileriyle birlikte ok gibi fırlıyor, insanları karınlarından ısırıp deviriyor, kayalıklarda sıkıştıklarında kurtuluyor, uçurumların üzerinden atlıyorlardı. Ovalarda bütün gün çılgınca koşabiliyorlardı; tek bir söz onları durduruyordu. Yaşim içeri girer girmez, çobanı görünce koyunların yanına sokulması gibi ona yaklaştılar. Boyunlarını uzatıp çocuk gözleriyle kaygılı kaygılı baktılar. Yaşim alışkanlıkla boğazının derininden hırıltılı bir ses çıkardı; atlar neşelendi, şahlanıp genişliklere açılmak, koşmak istediler.

Vitellius’un atları alıp götürmesinden korkan Antipa, kuşatma durumunda hayvanlara ayrılmış bu yere onları kapatmıştı.

—«Ahır kötü,» dedi Prokonsül, «böyle giderse onları kaybedeceksin! Sisenna, sayımını yap!»

Vergi mültezimi kemerinden bir tahta levha çıkardı, atları sayıp kaydetti.

Vergi şirketlerinin görevlileri, eyaletleri talan etmek için valilere rüşvet veriyordu. Gelincik çenesini andıran çenesi ve kırpışan gözkapaklarıyla bu adam her yerde fırsat kolluyordu.

Sonunda yeniden avluya çıktılar.

Arnavut kaldırımı taşlarının arasındaki bronz kapaklar, şurada burada sarnıçları örtüyordu. Vitellius ötekilerden daha büyük bir kapağı inceledi; ayağının altında ötekiler gibi ses çıkarmıyordu. Hepsine sırayla vurdu, sonra ayaklarını yere vura vura haykırdı:

—«Buldum! Buldum! Herod’un hazinesi burada!»

Romalılar hazinelerini aramaya takıntılıydı.

Tetrark, böyle bir hazine olmadığını yemin ederek söyledi.

Peki, aşağıda ne vardı?

—«Hiçbir şey! Bir adam, bir mahkûm.»

—«Göster!» dedi Vitellius.

Tetrark boyun eğmedi; Yahudiler sırrını öğrenirdi. Kapağı açmakta direnmesi Vitellius’u sabırsızlandırıyordu.

—«Kırın!» diye bağırdı liktorlara.

Mannaei ne yaptıklarını anlamıştı. Baltayı görünce Iaokanann’ın başını keseceklerini sandı. Liktoru, baltayı kapağa ilk indirdiği anda durdurdu; araya kanca gibi bir alet soktu, sonra uzun, cılız kollarını gerip kapağı yavaşça kaldırdı. Kapak yere indi; herkes bu yaşlı adamın gücüne hayran kaldı. Tahta kaplamalı kapağın altında aynı boyutta bir kapak daha vardı. Bir yumruk darbesiyle iki kanadı iki yana açıldı; o zaman korkuluksuz bir merdivenin çevrelediği dev bir kuyu göründü. Kenarından eğilenler, dibinde belirsiz ve ürkütücü bir şey seçtiler.

Yerde bir insan yatıyordu; sırtını kaplayan hayvan kılları, uzun saçlarına karışmıştı. Ayağa kalktı. Alnı yatay olarak sabitlenmiş bir parmaklığa değiyordu; ara sıra ininin derinliklerinde gözden kayboluyordu.

Güneş türbanların sivri uçlarını ve kılıçların kabzalarını parlatıyor, taş döşemeyi kavuruyordu. Saçaklardan havalanan güvercinler avlunun üzerinde dönüp duruyordu. Mannaei’nin her zamanki gibi onlara yem attığı saatti. Tetrark’ın önünde çömelmişti; Tetrark ise Vitellius’un yanında ayaktaydı. Celileliler, rahipler ve askerler arkalarında bir halka oluşturmuştu. Olacakları kaygıyla bekleyen herkes susuyordu.

Önce mağaranın derinliklerinden gelen bir sesle uzun bir iç çekiş duyuldu.

Herodias bunu sarayın öteki ucunda duydu. Büyülenmiş gibi kalabalığın arasından geçti; bir eli Mannaei’nin omzundayken bedenini öne eğip dinliyordu.

Ses yükseldi:

—«Vay halinize, ey Ferisiler ve Sadukiler, engerek soyu, şişkin tulumlar, çınlayan ziller!»

Iaokanann’ı tanımışlardı. Adı ağızdan ağıza dolaşıyordu. Başkaları da koşup geldi.

«Vay haline, ey halk! Ve vay Yahuda hainlerinin, Efraim sarhoşlarının, verimli vadide yaşayanların haline; şarabın buharı başlarını döndürüyor!

«Akıp giden su gibi dağılıp gitsinler; yürüdükçe eriyen sümüklüböcek gibi; güneşi hiç görmeyen bir kadının ölü doğmuş çocuğu gibi.

«Moab, serçeler gibi selvi ağaçlarına, gerbiller gibi mağaralara sığınman gerekecek. Kalelerin kapıları ceviz kabuklarından daha çabuk kırılacak, surlar çökecek, şehirler yanacak; Ebedî’nin belası durmayacak. Uzuvlarınızı, boyacının kazanında yün nasıl çevrilirse öyle kanınızın içinde çevirecek. Sizi yeni bir tırmık gibi parçalayacak; etinizin bütün parçalarını dağlara saçacak!»

Hangi fatihten söz ediyordu? Vitellius’tan mı? Bu kıyımı ancak Romalılar yapabilirdi. Yakınmalar yükseldi: —«Yeter! Yeter! Artık bitirsin!»

Sesini daha da yükselterek sürdürdü:

—«Küçük çocuklar, annelerinin cesedinin yanında küllerin üzerinde sürünecek. Geceleyin, yıkıntıların arasında kılıçlara rastlama korkusuyla ekmek aramaya çıkılacak. Akşamları yaşlıların sohbet ettiği meydanlarda çakallar kemikleri çekiştirecek. Bakirelerin, gözyaşlarını yutarak yabancının şölenlerinde lir çalacak; en yiğit oğulların da çok ağır yüklerin altında derisi yüzülmüş sırtlarını eğecek!»

Halk, sürgün günlerini, tarihinin bütün felaketlerini yeniden görür gibiydi. Bunlar eski peygamberlerin sözleriydi. Iaokanann onları birbiri ardına, büyük darbeler gibi savuruyordu.

Ama ses yumuşadı, ahenkli ve ezgili bir hâl aldı. Kurtuluşu, göklerdeki ihtişamı, ejderhanın mağarasında kolunu uzatan yeni doğmuş çocuğu, kilin yerini alan altını, gül gibi açan çölü haber veriyordu: —«Şimdi altmış kikkar eden şey bir obol bile etmeyecek. Kayalardan süt pınarları fışkıracak; pres teknelerinde karınlarımız tok uyuyacağız! Ne zaman geleceksin, ey umudum? Daha şimdiden bütün halklar diz çöküyor; egemenliğin sonsuza dek sürecek, ey Davut’un Oğlu!»

Davut’un Oğlu’nun varlığı bir tehdit gibi üzerine çöktüğünden Tetrark geriye sıçradı.

Iaokanann krallığı yüzünden ona hakaretler yağdırdı.

—«Ebedî’den başka kral yoktur!» dedi; bahçeleri, heykelleri ve fildişi mobilyaları yüzünden de, o dinsiz Ahab gibi, ona yüklendi!

Antipas, göğsünde asılı mühür ipini koparıp kuyuya fırlattı ve ona susmasını emretti.

Ses karşılık verdi:

—«Bir ayı gibi, yaban eşeği gibi, doğuran bir kadın gibi haykıracağım!

«Cezan ensestinde saklı; Tanrı seni katırın kısırlığıyla cezalandırıyor!»

Dalgaların şapırtısını andıran kahkahalar yükseldi.

Vitellius gitmemekte direniyordu. Tercüman, Iaokanann’ın kendi dilinde kükreyerek savurduğu bütün hakaretleri Romalıların dilinde duygusuz bir sesle yineliyordu. Tetrark ile Herodias bunlara iki kez katlanmak zorunda kalıyordu. O nefes nefese kalmıştı; kadın ise ağzı açık, kuyunun dibini seyrediyordu.

Korkunç adam başını geriye attı; parmaklıklara tutunup çalılığı andıran yüzünü onlara dayadı. Yüzünde iki köz parlıyordu:

—«Ah! Demek sensin, Yezebel!

«Ayakkabının gıcırtısıyla onun yüreğini ele geçirdin. Kısrak gibi kişnedin. Kurbanlarını sunmak için dağlarda yatağını kurdun!

«Rab kulağındaki küpeleri, erguvan giysilerini, keten örtülerini, kollarındaki bilezikleri, ayaklarındaki halkaları, alnında titreyen küçük altın hilalleri, gümüş aynalarını, devekuşu tüyü yelpazelerini, boyunu yükselten sedef takunyalarını, elmaslarının kibrini, saçlarının kokularını, tırnaklarının boyasını, gevşekliğinin bütün süslerini söküp alacak; zina eden kadını taşlamak için taş bile kalmayacak!»

Çevresinde kendisini savunacak birini aradı. Ferisiler ikiyüzlüce gözlerini yere indirmişti. Sadukiler, Prokonsülü gücendirmekten korkup başlarını çevirmişti. Antipas ölmek üzereymiş gibi görünüyordu.

Ses kabarıp büyüdü, gök gürültüsünü andıran çatlaklarla yuvarlanıp geldi; dağda yankılanıp yinelendikçe Machaerus’u art arda yıldırımlar gibi dövüyordu.

—«Yere seril, ey Babil kızı! Ununu öğüt! Kuşağını çıkar, ayakkabını çöz, eteklerini kaldır, ırmakları geç! Utancın açığa çıkacak, rezilliğin görülecek! Hıçkırıkların dişlerini kıracak! Ebedî, suçlarının kokusundan tiksiniyor! Lanet olsun sana! Lanet olsun! Bir köpek gibi geber!»

Kapak kapandı, üst kapak yerine oturdu. Mannaei, Iaokanann’ı boğmak istiyordu.

Herodias gözden kayboldu. Ferisiler skandala uğramıştı. Antipas, aralarında kendini savunuyordu.

—«Elbette,» diye sürdürdü Eleazar, «insan kardeşinin karısıyla evlenmeli; ama Herodias dul değildi, üstelik bir çocuğu vardı; işte bu da iğrençliğin ta kendisiydi.»

—«Yanlış! Yanlış!» diye itiraz etti Saduki Jonathas. «Yasa bu evlilikleri mahkûm eder, ama kesinlikle yasaklamaz.»

—«Ne olursa olsun, bana büyük haksızlık ediliyor!» dedi Antipas. «Sonuçta Absalom babasının karılarıyla yattı; Yahuda geliniyle, Ammon kız kardeşiyle, Lut da kızlarıyla yattı.»

Az önce uyuklamış olan Aulus tam o sırada yeniden ortaya çıktı. Olanları öğrenince Tetrark’ı haklı buldu. Böyle saçmalıklar için insanın kendini kısıtlamasına gerek yoktu; rahiplerin kınamasına ve Iaokanann’ın öfkesine de çok gülüyordu.

Herodias merdiven sahanlığının ortasında ona döndü.

—«Haksızsın efendim! Halka vergi vermeyi reddetmesini emrediyor.»

—«Doğru mu?» diye hemen sordu vergi mültezimi.

Yanıtlar genel olarak olumluydu. Tetrark da bunu doğruladı.

Vitellius mahkûmun kaçabileceğini düşündü; Antipas’ın davranışını da kuşkulu bulduğundan kapılara, surların boyunca ve avluya nöbetçiler yerleştirdi.

Sonra dairesine yöneldi. Rahip heyetleri ona eşlik etti.

Her biri, rahiplik meselesine değinmeden, şikâyetlerini dile getirdi.

Hepsi başının etini yiyordu. Onları gönderdi.

Jonathas yanından ayrılırken mazgaldan Antipas’ı uzun saçlı, beyaz cüppeli bir Essenîyle konuşurken gördü; ona destek olduğuna pişman oldu.

Bir düşünce Tetrark’ı rahatlatmıştı. Iaokanann artık onun elinde değildi; Romalılar onunla ilgilenecekti. Ne büyük rahatlık! Phanuel o sırada surların üzerinde gezinip duruyordu.

Onu çağırdı ve askerleri göstererek şöyle dedi:

—«Onlar daha güçlü! Onu kurtaramam! Bu benim suçum değil!»

Avlu boştu. Köleler dinleniyordu. Ufku alev alev yakan gökyüzünün kızıllığında, dik duran en küçük nesneler bile siyah siluetler hâlinde beliriyordu. Antipas Ölü Deniz’in öteki ucundaki tuz düzlüklerini seçti; Arapların çadırlarını artık göremiyordu. Herhâlde gitmişlerdi. Ay yükseliyordu; içine bir huzur çöktü.

Phanuel bitkin hâlde, çenesini göğsüne dayamış duruyordu. Sonunda söylemesi gerekeni açıkladı.

Ay başından beri şafak sökmeden gökyüzünü inceliyordu; Perseus takımyıldızı tam tepedeydi. Agalah güçlükle seçiliyor, Algol daha sönük parlıyor, Mira-Coeti gözden kaybolmuştu. Buradan, o gece Machaerus’ta önemli bir adamın öleceği sonucunu çıkarıyordu.

Kimdi bu adam? Vitellius’un çevresi fazlasıyla kalabalıktı. Iaokanann’ı idam etmeyeceklerdi. «Öyleyse ben!» diye düşündü Tetrark.

Belki Araplar geri dönecekti? Prokonsül, Partlarla ilişkilerini ortaya çıkarırdı! Yeruşalimli suikastçılar rahiplere eşlik ediyordu; giysilerinin altında hançer taşıyorlardı. Tetrark, Phanuel’in bilgisine güveniyordu.

Herodias’a başvurmayı düşündü. Ondan nefret ediyordu. Yine de kadın ona cesaret verebilirdi; vaktiyle onu büyüleyen bağların tümü kopmuş değildi.

Odasına girdiğinde porfir bir kâsede tarçın tütsüleniyordu; pudralar, merhemler, bulutları andıran kumaşlar ve tüylerden hafif işlemeler etrafa saçılmıştı.

Phanuel’in kehanetinden, Yahudilerden ve Araplardan duyduğu korkudan söz etmedi; Herodias onu korkaklıkla suçlardı. Yalnızca Romalılardan bahsetti; Vitellius askerî planlarından ona hiç söz etmemişti. Agrippa’nın görüştüğü Gaius’un dostu olduğunu varsayıyordu; sürgüne gönderilebilir, hatta belki boğazı kesilebilirdi.

Herodias küçümseyen bir hoşgörüyle onu yatıştırmaya çalıştı. Sonunda küçük bir kutudan Tiberius’un profiliyle süslü, tuhaf bir madalya çıkardı. Bu, liktorları soldurmaya ve suçlamaları eritmeye yeterdi.

Minnetle duygulanan Antipas, madalyayı nasıl elde ettiğini sordu.

—«Bana verildi,» diye yanıtladı.

Karşıdaki kapı perdesinin altından çıplak bir kol uzandı; genç, güzel, sanki Polykleitos’un fildişinden yonttuğu bir kol. Biraz beceriksiz ama zarifçe havada kürek çeker gibi hareket edip duvarın yakınındaki taburede unutulmuş tuniği yakalamaya çalıştı.

Yaşlı bir kadın perdeyi aralayıp tuniği usulca uzattı.

Tetrark’ın tam çıkaramadığı bir anı canlandı.

—«Bu köle senin mi?»

—«Sana ne?» diye karşılık verdi Herodias.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…