Üç Hikâye kitap kapağı

7. bölüm / 11

II

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 11Şu an: II

II
Yoldan geçen bir maceracı topluluğuna katıldı.

Açlığı, susuzluğu, hummaları ve bitleri tanıdı. Çarpışmaların gürültüsüne, can çekişenlerin görüntüsüne alıştı. Rüzgâr derisini tabakladı. Zırhlara sürtünmek uzuvlarını sertleştirdi. Çok güçlü, cesur, ölçülü ve sağduyulu olduğundan bir bölüğün komutasını kolayca aldı.

Savaşlar başlarken askerlerini kılıcının büyük bir savuruşuyla ileri sürüyordu. Düğümlü bir iple geceleri kalelerin surlarına tırmanıyor, kasırgada sallanıyordu; Grejuva ateşinin kıvılcımları zırhına yapışırken kaynar reçine ve erimiş kurşun mazgallardan akıyordu. Çarpan bir taş kalkanını sık sık parçaladı. Adamlarla aşırı yüklenmiş köprüler onun altında çöktü. Savaş topuzunu savurarak on dört atlıdan kurtuldu. Meydan okumaya çıkan herkesi teke tek dövüşte yendi. Yirmiden fazla kez öldü sanıldı.

Tanrı'nın lütfu sayesinde her defasında kurtuldu; çünkü din adamlarını, öksüzleri, dulları ve özellikle yaşlıları koruyordu. Önünde yürüyen yaşlı birini gördüğünde, yanlışlıkla öldürmekten korkmuş gibi yüzünü görebilmek için ona seslenirdi.

Kaçak köleler, ayaklanmış köylüler, mirassız piçler ve türlü gözü pek kişiler bayrağının altında toplandı; o da kendine bir ordu kurdu.

Ordusu büyüdü. Ünü yayıldı. Onu arıyorlardı.

Sırayla Fransa Dauphin'ine ve İngiltere kralına, Kudüs Tapınak Şövalyelerine, Partların Surena'sına, Habeşistan negusuna ve Kalikut imparatoruna yardım etti. Balık pulu gibi zırhlara bürünmüş İskandinavyalılarla; su aygırı derisinden yuvarlak kalkanlar taşıyıp kızıl eşeklere binmiş siyahlarla; taçlarının üzerinden ayna gibi parlayan geniş kılıçlar savuran altın renkli Hintlilerle savaştı. Trogloditleri ve yamyamları yendi. Güneşin sıcağında saçların kendi kendine meşale gibi tutuştuğu kavurucu bölgeleri, kolların bedenden kopup yere düştüğü buz gibi yerleri ve hayaletlerle çevrili halde yürünecek kadar sisli ülkeleri aştı.

Zor durumda kalan cumhuriyetler ona danıştı. Elçilerle yaptığı görüşmelerde, umulmadık koşullar elde etti. Bir hükümdar fazla kötü yönetirse ansızın ortaya çıkıp onu azarlardı. Halkları özgürleştirdi. Kulelere kapatılmış kraliçeleri kurtardı. Milano'nun kanatlı yılanını da, Oberbirbach ejderini de öldüren oydu; başkası değil.

İspanyol Müslümanları yenilgiye uğratan Oksitanya imparatoru, Kurtuba halifesinin kız kardeşini cariye olarak almıştı; ondan olan kızını da Hristiyan gibi yetiştirmişti. Halife, din değiştirmek istiyormuş gibi yaparak kalabalık bir maiyetle onu ziyarete geldi; bütün garnizonu katletti ve hazinelerini ele geçirmek için imparatoru zindanın dibindeki bir hücreye atıp ona eziyet etti.

Julien imparatorun yardımına koştu, inançsızların ordusunu yok etti, şehri kuşattı, halifeyi öldürdü, başını kesti ve bir top gibi surların üzerinden fırlattı. Sonra imparatoru zindanından çıkarıp bütün sarayının önünde yeniden tahtına oturttu.

İmparator, bu büyük hizmetin karşılığı olarak sepetler dolusu gümüş sundu; Julien kabul etmedi. Daha fazlasını istediğini sanıp servetinin dörtte üçünü önerdi; Julien yine reddetti. Sonra krallığını paylaşmayı teklif etti; Julien ona teşekkür etti. İmparator, minnettarlığını nasıl göstereceğini bilemediğinden üzüntüyle ağlıyordu. Derken alnına vurdu, bir saray mensubunun kulağına bir şey fısıldadı; duvar halısının perdeleri aralandı ve genç bir kız göründü.

Kara gözleri iki yumuşak ışık gibi parlıyordu. Büyüleyici bir gülümseme dudaklarını aralıyordu. Saçının bukleleri, açık elbisesinin mücevherlerine takılıyordu; ince tuniğinin altından bedeninin gençliği seçiliyordu. Ufak tefek, tombulca ve ince belli bir kızdı.

Julien aşka tutulup gözleri kamaşmıştı; üstelik o güne dek son derece iffetli bir hayat sürmüştü.

Böylece imparatorun kızıyla evlendi; kız, annesinden miras kalan bir şatoyu da beraberinde getirdi. Düğün bitince iki taraf, sonsuz nezaket gösterilerinin ardından birbirinden ayrıldı.

Bu, bir burun üzerinde, portakal ağaçlarının arasında, Mağribi üslubunda inşa edilmiş beyaz mermer bir saraydı. Çiçekli teraslar, pembe deniz kabuklarının ayak altında çatırdadığı bir körfezin kıyısına kadar iniyordu. Şatonun arkasında, yelpaze biçimli bir orman uzanıyordu. Gökyüzü durmadan masmaviydi; uzakta ufku kapatan dağların rüzgârıyla deniz meltemi, ağaçları sırayla eğiyordu.

Alacakaranlıkla dolu odalar, duvarlardaki kakmalarla aydınlanıyordu. Kamışlar kadar ince, yüksek sütuncuklar, kubbelerin sarkıtları andıran kabartmalarla süslü tonozlarını taşıyordu.

Salonlarda fıskiyeler, avlularda mozaikler, festonlu bölmeler, mimarinin bin bir zarif ayrıntısı vardı. Her yerde öyle bir sessizlik hüküm sürüyordu ki bir eşarbın hışırtısı ya da bir iç çekişin yankısı duyulabiliyordu.

Julien artık savaşmıyordu. Huzurlu bir halkın arasında dinleniyordu; her gün kalabalıklar önünden geçiyor, Doğu usulü diz çöküp elini öpüyordu.

Erguvan giysiler içinde, bir pencerenin girintisine dirseklerini dayamış, eski avlarını hatırlıyordu. Ceylanların ve devekuşlarının peşinden çölde koşmayı, leoparları gözetlemek için bambuların arasına gizlenmeyi, gergedanlarla dolu ormanları aşmayı, daha iyi nişan alabilmek için en erişilmez dağların zirvelerine ulaşmayı, denizin buzları üzerinde kutup ayılarıyla dövüşmeyi istiyordu.

Bazen rüyasında kendini, bütün hayvanların arasında, cennetin ortasında babamız Âdem gibi görürdü. Kolunu uzatınca hayvanları öldürür, ya da hayvanlar Nuh’un gemisine girdikleri günkü gibi, fillerle aslanlardan kakımlara ve ördeklere kadar boy sırasıyla ikişer ikişer önünden geçerlerdi. Bir mağaranın gölgesinde, şaşmaz ciritlerini onlara fırlatırdı; yenileri gelirdi; bunun sonu gelmezdi. Gözlerini öfkeyle döndürerek uyanırdı.

Dostu prensler onu ava çağırdılar. Bu tür bir kefaretle felaketini savuşturacağını düşündüğünden her seferinde bunu reddetti; çünkü hayvanları öldürmenin anne babasının kaderini belirlediğine inanıyordu. Ama onları görememek ona acı veriyor, öteki arzusu da dayanılmaz hâle geliyordu.

Karısı onu eğlendirmek için jonglörler ve dansözler getirtmişti.

Onunla birlikte, üstü açık bir tahtırevanda kırları dolaşırdı. Başka zamanlarsa bir kayığın kenarına uzanıp gökyüzü kadar berrak sularda gezinen balıkları seyrederlerdi. Karısı sık sık yüzüne çiçekler atar, ayaklarının önünde çömelip üç telli mandoliniyle ezgiler çalardı. Sonra iki elini birleştirip omzuna koyar ve çekingen bir sesle, “Neyiniz var, sevgili efendim?” diye sorardı.

Julien ya cevap vermez ya da hıçkıra hıçkıra ağlardı; sonunda bir gün korkunç düşüncesini itiraf etti.

Karısı, çok akla yatkın gerekçelerle onu bu düşünceden vazgeçirmeye çalıştı: Büyük olasılıkla annesiyle babası ölmüştü; onları bir gün yeniden görse bile, hangi rastlantıyla, ne amaçla böyle bir canavarlığa kalkışacaktı? Öyleyse korkusunun bir nedeni yoktu ve yeniden ava çıkmalıydı.

Julien onu dinlerken gülümsedi ama arzusunu yerine getirmeye karar veremedi.

Ağustos ayında bir akşam, odalarında oldukları sırada karısı yatağa girmiş, Julien duasını etmek için diz çökmüştü. Bir tilkinin havlamasını, ardından pencerenin altında hafif ayak seslerini duydu; karanlıkta hayvan siluetlerine benzer şekiller seçti. Baştan çıkarma çok güçlüydü. Sadakını askıdan aldı.

Karısı şaşkınlıkla ona baktı.

“Sözünü dinlemek için!” dedi. “Gün doğarken dönmüş olurum.”

Ama başına kötü bir şey gelmesinden korkuyordu.

Onu yatıştırdı, sonra da huysuzluğundaki tutarsızlığa şaşarak dışarı çıktı.

Çok geçmeden bir uşak, iki yabancının, efendinin yokluğunda hanımefendiyi hemen görmek istediklerini haber verdi.

Az sonra odaya yaşlı bir adamla yaşlı bir kadın girdi. İkisi de kambur, toz içinde, keten giysiler içindeydi ve birer bastona dayanıyorlardı.

Biraz cesaretlerini toplayıp Julien’e anne babasından haber getirdiklerini söylediler.

Kadın onları dinlemek için eğildi.

Ama bakışlarıyla anlaştıktan sonra, Julien’in onları hâlâ sevip sevmediğini, ara sıra onlardan söz edip etmediğini sordular.

“Ah, evet!” dedi kadın.

Bunun üzerine haykırdılar:

“Öyleyse biziz!” dediler ve yorgunluktan bitkin hâlde oturdular.

Genç kadının, kocasının onların oğlu olduğuna inanmasını sağlayacak hiçbir şey yoktu.

Julien’in derisindeki özel işaretleri tarif ederek bunu kanıtladılar.

Kadın yataktan fırladı, uşağını çağırdı ve onlara yemek ikram edildi.

Çok aç olmalarına rağmen doğru dürüst yiyemiyorlardı. Kadın, kadehleri alırken kemikli ellerinin titremesini bir kenardan izliyordu.

Julien hakkında bin bir soru sordular. Kadın hepsini yanıtladı ama onları ilgilendiren o ölümcül düşünceden söz etmemeye özen gösterdi.

Julien’in dönmediğini görünce şatolarından ayrılmışlar, belirsiz işaretleri izleyerek, umutlarını yitirmeden yıllarca yürümüşlerdi. Nehir geçişlerine ve hanlara öyle çok para harcamışlardı ki; prenslerin geçiş ücretleriyle haydutların istekleri de eklenince keselerinin dibi görünmüş, sonunda dilenmeye başlamışlardı. Ne önemi vardı? Nasıl olsa yakında oğullarına sarılacaklardı. Julien’in böylesine sevimli bir karısı olduğu için ne kadar mutlu olduğunu anlatıp duruyor, kadına bakmaya ve onu öpmeye doyamıyorlardı.

Dairenin zenginliği onları çok şaşırttı. Yaşlı adam duvarları inceleyip Oksitanya imparatorunun armasının orada ne işi olduğunu sordu.

Kadın karşılık verdi:

“Babam o!”

Adam, Bohemyalı’nın kehanetini hatırlayıp irkildi; yaşlı kadınsa Keşiş’in sözünü düşünüyordu. Oğullarının şanı kuşkusuz ebedî ihtişamın yalnızca şafağıydı. İkisi de masayı aydınlatan şamdanın ışığı altında ağızları açık kalakaldı.

Gençliklerinde çok güzel olmalılardı. Annenin saçları hâlâ yerindeydi; kar tabakalarını andıran ince saç tutamları yanaklarının altına kadar sarkıyordu. Uzun boyu ve gür sakalıyla babaysa bir kilise heykelini andırıyordu.

Julien’in karısı onlara onu beklememelerini söyledi. Onları kendi yatağına yatırdı, sonra pencereyi kapattı. Uykuya daldılar. Gün ağarmak üzereydi; vitrayın arkasında küçük kuşlar ötmeye başlamıştı.

Julien parkı geçmişti; ormanda hızlı adımlarla yürürken yumuşak çimenlerin ve ılık havanın tadını çıkarıyordu.

Ağaçların gölgeleri yosunların üzerine düşüyordu. Ay bazen açıklıklara beyaz lekeler konduruyor, Julien bir su birikintisi gördüğünü sanıp ilerlemekte tereddüt ediyordu; bazen de durgun göletlerin yüzeyi çimenlerin rengiyle karışıyordu. Her yerde derin bir sessizlik vardı; birkaç dakika önce şatosunun çevresinde dolaşan hayvanlardan hiçbiri görünmüyordu.

Orman sıklaştı, karanlık koyulaştı. Ilık rüzgâr esintileri, insanın içini gevşeten kokular taşıyordu. Julien kuru yaprak yığınlarının içine gömülüyor, biraz soluklanmak için bir meşeye yaslanıyordu.

Birden arkasında daha kara bir kütle sıçradı: bir yaban domuzu. Julien yayını alacak vakit bulamadı; bunu bir felaketmiş gibi dert etti.

Sonra ormandan çıkınca bir kurdun çit boyunca hızla kaçtığını gördü.

Julien kurda bir ok attı. Kurt durup ona bakmak için başını çevirdi, sonra yoluna devam etti. Hep aynı mesafeyi koruyarak tırısa kalkıyor, ara sıra duruyor, Julien nişan alır almaz yeniden kaçıyordu.

Julien bu şekilde sonsuz bir ovayı, ardından kum tepelerini aştı ve sonunda geniş bir araziye hâkim bir düzlüğe vardı. Harap mezar odalarının arasında seyrek seyrek yassı taşlar vardı. Ölülerin kemiklerine takılıp sendeleyerek ilerliyordu; arada bir çürümüş haçlar kederli bir hâlde yana yatmıştı. Ama mezarların belirsiz gölgeleri kıpırdadı ve ürkmüş, soluk soluğa sırtlanlar ortaya çıktı. Tırnakları taş döşemelerde şaklayarak yanına geldiler, diş etlerini gösteren bir esnemeyle onu kokladılar. Kılıcını çekti. Hepsi birden dört bir yana kaçıştı; topallayan, telaşlı koşularıyla toz bulutu içinde uzaklarda kayboldular.

Bir saat sonra bir vadide, boynuzları öne uzanmış, öfkeli bir boğaya rastladı; boğa ayağıyla kumu eşeliyordu. Julien mızrağını hayvanın gerdanının altına doğrulttu. Hayvan bronzdanmış gibi mızrak kırıldı; Julien gözlerini kapatıp ölümünü bekledi. Gözlerini açtığında boğa yok olmuştu.

Bunun üzerine ruhu utançtan ezildi. Daha üstün bir güç onun kuvvetini yok ediyordu. Evine dönmek için yeniden ormana girdi.

Orman sarmaşıklarla kaplıydı; Julien onları kılıcıyla keserken bir sansar bacaklarının arasından hızla süzüldü, bir panter omzunun üzerinden sıçradı, bir yılan dişbudak ağacının çevresinde helezon çizerek yükseldi.

Ağacın yaprakları arasında Julien’i gözleyen kocaman bir alakarga vardı. Dalların arasında şurada burada pek çok iri ışık belirdi; sanki gökyüzü bütün yıldızlarını ormana yağdırmıştı. Bunlar hayvan gözleriydi: yaban kedileri, sincaplar, baykuşlar, papağanlar, maymunlar.

Julien onlara oklarını fırlattı; oklar, tüyleriyle birlikte beyaz kelebekler gibi yaprakların üzerine kondu. Taş attı; taşlar hiçbir şeye çarpmadan yere düştü. Kendine lanetler yağdırdı, dövüşmek istedi, beddualar haykırdı; öfkeden boğuluyordu.

Kovaladığı hayvanların hepsi yeniden karşısına çıktı ve çevresinde dar bir halka oluşturdu. Bazıları sağrılarının üzerine oturmuş, bazılarıysa boylu boyunca dikilmişti. Julien ortalarında dehşetten buz kesmiş, kımıldayamaz hâlde duruyordu. İradesini son bir kez zorlayıp bir adım attı. Ağaçlara tüneyenler kanatlarını açtı, yerdekiler bacaklarını oynattı; hepsi onunla birlikte ilerledi.

Sırtlanlar önünde, kurtla yaban domuzu arkasında yürüyordu. Boğa sağında başını sallıyor, solunda yılan otların içinde kıvrılıyor, kamburunu yükselten panter kadife sessizliğiyle, uzun adımlarla ilerliyordu. Julien onları kızdırmamak için olabildiğince yavaş yürüyordu. Çalıların derinliklerinden kirpiler, tilkiler, engerekler, çakallar ve ayılar çıkıyordu.

Julien koşmaya başladı; hayvanlar da koştu. Yılan tıslıyor, pis kokulu hayvanların ağzından salyalar akıyordu. Yaban domuzu dişlerini topuklarına sürtüyor, kurt burnunun kıllarıyla ellerinin içini okşuyordu. Maymunlar suratlarını buruşturarak onu çimdikliyor, sansar ayaklarının çevresinde yuvarlanıyordu. Bir ayı pençesinin tersiyle şapkasını düşürdü; panter de ağzında taşıdığı oku küçümsercesine yere bıraktı.

Sinsi hareketlerinde alaycı bir hava vardı. Göz ucuyla onu süzerken öç almak için bir plan kuruyor gibiydiler. Böceklerin vızıltısıyla sersemlemiş, kuş kuyruklarının darbeleriyle hırpalanmış, hayvanların soluğuyla boğulmuş hâlde kollarını uzatmış, göz kapakları kapalı yürüyordu; “Merhamet!” diyecek gücü bile yoktu.

Bir horozun ötüşü havada titreşti. Başka horozlar da karşılık verdi; gün doğmuştu ve Julien portakal ağaçlarının ötesinde sarayının çatısını tanıdı.

Sonra bir tarlanın kenarında, birbirlerinden üç adım arayla anızların üzerinde kanat çırpan kızıl keklikler gördü. Pelerinini çözüp ağ gibi üzerlerine attı. Pelerini kaldırdığında yalnızca bir keklik buldu; o da öleli çok olmuş, çürümüştü.

Bu hayal kırıklığı onu hepsinden çok öfkelendirdi. Katliam arzusu yeniden kabardı; hayvan bulamayınca insanları katletmek istedi.

Üç terası tırmandı, kapıyı yumruğuyla kırıp açtı. Ama merdivenin dibinde sevgili karısını hatırlayınca öfkesi yatıştı. Herhâlde uyuyordu; gidip onu şaşırtacaktı.

Sandallarını çıkarıp kilidi usulca çevirdi ve içeri girdi.

Kurşun çerçeveli vitraylar şafağın solgun ışığını karartıyordu. Julien yerdeki giysilere takıldı; biraz ileride, hâlâ tabak çanakla dolu bir dolaba çarptı. “Herhâlde yemek yemiş,” diye düşündü ve odanın dibindeki karanlıkta kaybolan yatağa doğru ilerledi. Karısını öpmek için yatağın kenarında yastığa eğildi; iki baş yan yana yatıyordu. O anda ağzında bir sakalın dokunuşunu hissetti.

Delireceğini sanarak geri çekildi; sonra yatağa yaklaştı, elleriyle yoklayınca çok uzun saçlara değdi. Yanıldığından emin olmak için elini yastığın üzerinde yavaşça yeniden gezdirdi. Bu kez gerçekten bir sakaldı; bir adam! Karısıyla yatan bir adam!

Aklını yitirmişçesine öfkeyle üzerlerine atılıp onları hançerledi. Vahşi bir hayvan gibi uluyarak ayaklarını yere vuruyor, köpürüyordu. Sonra durdu. Kalplerinden bıçaklanmış ölüler kımıldamamıştı bile. Neredeyse aynı olan iki hırıltıyı dikkatle dinledi; hırıltılar zayıfladıkça, çok uzaklardan bir başkası onları sürdürüyordu. Başta belirsiz olan, uzun süre uzayıp giden bu inilti yaklaştı, kabardı, ürkütücü bir hâl aldı. Julien dehşet içinde bunun iri kara erkek geyiğin böğürtüsü olduğunu anladı.

Arkasını dönerken kapı eşiğinde, elinde bir ışıkla karısının hayaletini gördüğünü sandı.

Cinayetin gürültüsü kadını oraya getirmişti. Tek bir bakışta her şeyi anladı ve dehşetle kaçarken meşalesini düşürdü.

Julien meşaleyi yerden aldı.

Anne babası önünde sırtüstü yatıyordu; göğüslerinde birer delik vardı. Yüzlerindeki görkemli dinginlik, sonsuz bir sırrı saklıyor gibiydi. Beyaz tenlerinin üzerinde, yatak çarşaflarında ve yerde kan sıçramalarıyla gölcükleri yayılmıştı; nişte asılı fildişi İsa heykelciğinin çevresini de kan kaplamıştı. Güneş vurunca vitrayın kızıl yansıması bu lekeleri aydınlatmış, dairenin her yanına daha nice kırmızı leke saçmıştı. Julien iki ölünün yanına yürürken bunun olanaksız olduğunu, yanılmış olması gerektiğini, insanların bazen açıklanamaz biçimde birbirine benzeyebileceğini düşünüyordu; buna inanmak istiyordu. Sonunda yaşlı adamı yakından görmek için hafifçe eğildi ve yarı kapalı göz kapaklarının arasından, sönmüş ama onu ateş gibi yakan bir gözbebeği gördü. Sonra yatağın öteki yanındaki bedene yöneldi; beyaz saçlar yüzünün bir kısmını örtüyordu. Julien parmaklarını saç tutamlarının altına sokup başını kaldırdı ve onu, kolu kaskatı kesilmiş hâlde uzatıp elinde tutarken öteki eliyle meşalenin ışığında yüzüne baktı. Yataktan sızan damlalar döşemeye birer birer düşüyordu.

Günün sonunda karısının karşısına çıktı ve kendi sesinden farklı bir sesle önce ona yanıt vermemesini, yaklaşmamasını, artık kendisine bakmamasını buyurdu. Lanetlenmemek için, geri alınamaz bütün emirlerine uyması gerektiğini söyledi.

Cenaze törenleri, ölülerin odasında diz çökme sehpasının üzerine yazılı olarak bıraktığı talimatlara göre yapılacaktı. Sarayını, vassallarını, bütün mallarını ona bırakıyordu; sırtındaki giysileri bile almıyor, yalnızca merdivenin üst basamağında bulunacak sandallarını da ona bırakıyordu.

Karısı, onun suç işlemesine yol açarak Tanrı’nın isteğine uymuştu; artık Julien var olmadığına göre ruhu için dua etmeliydi.

Ölüler, şatodan üç günlük uzaklıktaki bir manastır kilisesine görkemli bir törenle gömüldü. Başlığı yüzüne kadar inmiş bir keşiş, kimsenin kendisiyle konuşmaya cesaret edemediği cenaze alayını herkesten uzakta izledi.

Ayin boyunca kilisenin giriş kapısının ortasında yüzükoyun yattı; kollarını haç gibi açmış, alnını toza dayamıştı.

Cenazeden sonra dağlara çıkan yola koyulduğu görüldü. Birkaç kez arkasına baktı, sonunda gözden kayboldu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…