1.Bölüm Selma ♠︎ Sayfa 3 (1.Bölüm Sonu)

Keyifli okumalar...

Selma'dan devam...

Soğuk bir duş aldım.Beynimde dolaşan tüm düşüncelerle boğuşuyor,susturmaya çalışıyordum.Yavaşça çıktım duşakabinden.Bornozumu sıkı sıkı vücuduma doladım.Dolaptan kıyafetler seçip üstüme hızlıca geçirdim.Yorgunca aynanın karşısına geçip saçlarımı taradım.Ya onların çocuklarıysam? O zaman ne olacaktı? Diye geçirdim içimden.Gözlerimi sıkıca yumdum.İki seçenek vardı.Ya Dna testinde onların çocukları olduğum doğrulanacaktı, ya da onların çocukları olmadığım... iki seçenekte %50 ihtimali vardı.
Nasıl saçma bir işti bu böyle!
Kafam düşünmekten yorulmuş ağrımaya başlamıştı.Alnımı ovuşturdum.Islak kömür karası saçlarımı kuruttum.Arkadan bir toka ile at kuyruğu yaptım.Kafamı dağıtmam gerekiyordu.Öylesine A4 kağıdına bir elbise çizmeye karar verdim.Vücut hatlarını belli eden, diz kapaklarına kadar ulaşan,askılı,göğüs dekolteli ve yırtmaçlı olan güzel bir elbise çizdim.
Vişne çürüğü rengine boyamaya karar verdim.Göğüs dekoltesi olan yeri ise altın sarısı rengine boyadım.Düşüncelerimi ancak resim çizerek yada tuval yaparak sustura biliyordum.Meditasyon gibi geliyordu bana.resmi bitirip uzaktan bir bakış attım.Diğer elbise resimlerimin arasına,küçük dosyama koydum.
Yorgunca yatağa uzanıp telefonla uğraştım.Tuval resimlerimi satabilmek için günler önce bir hesap açmıştım ve bazı tuval resimlerimin fotoğraflarını çekip atmıştım.Bazı insanların dikkatini çekmiş ve şimdilik 2 bin takipçim vardı.Mutlulukla gülümsedim.Özelden yazan bazı insanların sorularına yanıt verip biraz daha telefonla takıldıktan sonra acıktığımı fark ettim.Sabah kahvaltı yapmamıştım ve ani hareketlerimde gözlerimin önü kararıyordu.Zorlukla yataktan kalkıp mutfağa adımladım.Buz dolabının önüne gelip kapağını açtım.Tabiki bomboştu.Yarın hastaneden sonra markete kahvaltılık malzemeler almak için uğramam gerekti.Bu ayki kazandığım para bana 2 ay fazlasıyla yeter gibi duruyordu.Sattığım tuvaller ve butik mağazasından aldığım maaş sayesinde 2 ay kafam rahattı.Dolabın kapağını kapattım ve kendime 2 tane dürüm sipariş ettim.
Evde biraz ses olsun diye oturma odasına gidip televizyonu açtım.Daha sonra sigara içmek için tekrar mutfağa döndüm.Pencerenin hemen yanında olan sandelyeme oturup bir dal sigara çıkartıp ucunu ateşe verdim.Yanan izmaritten kısa bir duman çekip penceren dışarıya bıraktım.Akşam olmak üzereydi.Gün batımını buradan rahatlıkla izliyordum.Severdim böyle manzaraları.İçimi huzur kaplar,güneşin batarken bıraktığı o güzel renk cümbüşünü görmek,bulutların renkten renge girmesini izlemek hoşuma giderdi.Çok yapardım bunu küçükken.O yetimhanenin kirli camından dışarıya bakıp hayaller kurar,Gün doğumunu ve gün batımı hayranlıkla izlerdim. Burukça gülümseyip sigaramdan derin bir duman çektim.Dumanını camdan dışarıya bırakacak iken kapı çaldı.Ayağa kalkıp kapıyı açtım.Gelen kargocuydu."Başka kim olacaktı ki ?" Diye geçirdim içimden.Adamı kapıda beklettirmek istemeyip elindeki dürümlerimi aldım ve "teşekkürler saolun" deyip kapıyı kapattım.Dürümleri oturma odasındaki sehpaya koyup tekrar mutfağa dönüp sigaramı içmeye devam ettim.Er yada geç bu sigarayı bırakmak gerekti.Gençliğimin baharında ciğerlerimi gebertmek istemiyordum.Hızlıca sigarayı bitirip hemen oturma odasına gittim. Sehpanın üstündeki dürümlerimden birini alıp yavaş yavaş televizyonu izleyerek yiyordum.O sırada eski bir dostum olan İzmir beni aradı.Yetimhanede tek arkadaşım oydu o zamanlar.Bana ablalık yapıp bu evi tutmamda yardımcı olan can dostum.İlk okulu,orta okulu hatta liseyi beraber okumuştuk.Fakat 12 yaşından sonra o evlatlık alınmış bir sure sonra burda yaşamış fakat 20 yaşından sonra Almanya'ya gitmişti.Özlemiştim o melodi gibi sesini.Hemen elime telefonu alıp aramasını yanıtladım.Havadan sudan konuşup nasıl olduğumu merak ettiği için aradığını belirti.
Yakında Almanyadan buraya yani benim evime mardine 2 gün sonra geleceğini söylemeyi de unutmadı.Heyecanlanmıştım.En kısa sürede buraya gelmesini tembihledim.Vesalaşıp telefonu kapattık.İzmir; sarı saçlı,ela gözlü,benden biraz kısa 170 civarlarında tatlı bir kızdı.Asi ve dik duruşu beni benden alır,kendine hayran bırakırdı. Benden 2 yaş büyüktü.Aklıma gelen anılara burukça gülümseyip dürümlerimi hem İzmir'e konuşarak hemde düşünerek bitirmiştim.Karnımı doyurduktan sonra üstüme bir ağırlık çökmüştü.Yatağıma gidip kendimi uykunun huzurlu kollarına bıraktım.(Yazar:Yarın olacak olan bazı durumları bilmeden;) )
Son...