12. bölüm · Tosmikim ve Ailesi
İçimizdeki Gölge
Kayra sabah okula gider ama garip davranır. Öğretmenleri Mira bile onun bakışlarında bir tuhaflık hisseder. Mehmet ve Elif fark eder ki Kayra bazen kendi sesiyle değil, daha kalın ve yankılı bir sesle konuşuyor. Elif gizlice fısıldar: Elif: “Bu… Kayra değil. İçinde başka biri var.” Çınar defteri inceler ve şunu keşfeder: Burak’ın ruhunun bir parçası Kayra’ya geçmiş, Kayra artık yarı kurban, yarı taşıyıcıdır. Tosmikim, oğlunu korumak için savaşmaya hazırdır ama Mira şöyle der: Mira: “Bu savaşla değil, ışıkla çözülür. Eğer Kayra’ya güvenmezsek, gölge tamamen kontrolü alır.” Mehmet ve Ayşe Gül, Kayra’yı neşelendirmek için eski oyunlarını hatırlatmaya çalışır ama Kayra aniden öfkelenir ve okulun bahçesindeki lambaların hepsi aynı anda patlar. O gece Kayra rüyasında Burak’ı yine görür. Burak ona şöyle der: Burak: “Beni suçlu sandılar, zincirlediler. Sen ve ben… aynıyız. Birlikte özgür olabiliriz.” Kayra “Ama ben aileme zarar vermek istemiyorum” der. Burak ise fısıldar:
Burak: “Ailene zarar veren ben değilim… onların ataları.” Kayra’nın içinde büyük bir çatışma başlar. Kayra sabah uyandığında aynaya bakar. Bir anlığına yüzünün yarısı kendi, yarısı ise Burak’ın gölge yüzü gibi görünür. Tosmikim kapıyı açıp oğlunu görmek ister, ama Kayra aynaya bakarken kendi kendine şu sözleri söyler: Kayra: “Ben Kayra mıyım… yoksa Burak mıyım?”