1.BÖLÜM :"YENİ BAŞLANGIÇ"

"Teodensell dönüşüm"
(Deniz'in Anlatımıyla)
Bugün yeni okulumun ilk günüydü. Sabah annemin "Kalk hadi, okula geç kalma! Daha kardeşini götüreceksin," sesiyle uyandım.
Hemen kalkıp ihtiyaçlarımı giderip yeni okul kıyafetlerimi giydim.
Hafif maskara ve dudak nemlendiricisi sürüp ayakkabımı giydim.
O sırada dışarıdan birinin sesi geldi, tabii ki o kişi Aras’tı.
"DENİZ HADİ ARTIK GEL!" dedi Aras bağırarak.
Tam çıkarken annem gelip kardeşimi okula bırakmamı söyledi.
Kardeşim Ali ile evden çıkıp Aras’ın yanına gittik.
Biraz yürüyüp Ali’yi okulunun kapısından içeri bıraktık. Ona el salladıktan sonra derin bir nefes aldım ve Aras’a döndüm.
"Ee Aras bey, yeni okulumuzun ilk gününe ve yeni belalara hazır mıyız?" dedim takılarak.
Aras hafifçe güldü, ellerini ceplerine sokup omuz silkti.
"Biz nereye, bela oraya Deniz... Ama bu sefer sakin kalmaya söz verdik, unutma. Yeni bir okul, yeni bir sayfa."
Birlikte yeni lisemizin heybetli bahçe kapısından içeri adım attık.
Bahçe kalabalıktı; gruplar halinde toplanmış sohbet edenler, kahkaha atanlar, göz ucuyla biz yeni gelenleri süzenter... Tabii ki Aras ile benim girişimiz dikkat çekmekte gecikmedi.
Eski okuldan atılma hikayemiz buraya kadar kulaktan kulağa ulaşmış mıydı acaba?
Tam koridora doğru ilerlerken kulağıma hafif bir melodi çalındı. Müzik odasının kapısı biraz aralıktı.
İçeride resim tuvalinin başında oturan, bir yandan fırça sallayıp bir yandan alçak sesle şarkı söyleyen neşeli bir kız vardı.
Yanındaki koltukta bir kız pürdikkat telefonuna bakıyor, biraz ötede esmer bir kız ise elindeki kağıttan tiyatro replikleri gibi görünen yazıları ezberlemeye çalışıyordu.
İsimlerini henüz bilmiyordum ama ortamları bayağı renkli görünüyordu.
Aras ile göz göze geldik. Tam adımlarımızı hızlandıracakken koridorun diğer ucundan kendine çok güvenen bir ses yükseldi:
"Yeni misafirlerimiz bunlar demek..."
Aras yanımda omuzlarını dikleştirdi. Karşımızdaki çocuk —sonradan öğreneceğim ismiyle Teoman— dudaklarında alaycı bir gülümsemeyle bize doğru birkaç adım attı.
Ellerini ceplerine sokmuş, bizi baştan aşağı süzüyordu.
Yanındaki sessiz çocuk ise sadece arkadan olan biteni izlemekle yetiniyordu.
"Haberiniz çabuk yayılıyor," dedi Teoman, gözlerini doğrudan Aras’a dikerek.
"Eski okulda ortalığı birbirine katıp buraya 'sakinleşmeye' geldiğinizi duymuştuk. Ama burada kuralları biz koyarız."
İçimdeki sinir bir anda şahlandı. Aras tam ağzını açıp sakin kalma sözünü bozmak üzereyken ben bir adım öne çıktım.
Teoman’ın gözlerinin içine bakarak alaycı bir tebessüm ettim.
"Kuralları kimin koyduğuyla ilgilenmiyoruz," dedim net bir sesle. "Bizi ilgilendiren tek şey, yolumuza kimin çıktığı. O yüzden selamını aldık, şimdi müsaadenle sınıfımızı bulacağız."
Teoman bu çıkışı beklemiyordu. Kaşları hafifçe havalandı, tam bir şey söyleyecekken müzik odasının kapısından bizi izleyen o esmer kız yanımıza doğru adımladı.
"Teoman? Bir sorun mu var canım?" derken bakışları doğrudan bana kilitlendi. Kıskançlığı ve huzursuzluğu gözlerinden okunuyordu.
Ortamdaki gerilim tam patlama noktasına gelmişti ki koridorun sonundan sert ve yankılı bir ayak sesi duyuldu.
Kadir Hoca’nın gür sesi koridorda yankılanınca Teoman söyleyeceği sözü yuttu. Duruşunu hiç bozmadan hafif bir geri adım attı ama bakışlarını üzerimizden çekmedi.
"Sorun yok hocam," dedi Teoman pürüzsüz bir sesle. "Yeni gelen arkadaşlarla tanışıyorduk sadece."
Kadir Hoca çatık kaşlarıyla Teoman’ı, sonra da bizi süzdü.
"İlk günden bahçede veya koridorda olay istemiyorum. Herkes sınıfına! Yeni nakiller, siz de doğru rehberlik servisine."
Teoman hafifçe sırıtarak yanımızdan geçerken o kız da onun koluna girip bize ters bir bakış attı.
Yanlarındaki o sessiz çocuk ise hiçbir şey söylemeden arkalarından yürüdü.
Aras’la birbirimize bakıp derin bir nefes aldık. "Fırtına öncesi sessizlik," diye mırıldandı Aras.
Koridorun sonundaki Özlem Hoca’nın rehberlik odasının kapısını çalıp içeri girdik.
Özlem Hoca son derece güler yüzlü ve sevecen bir karşılamayla dosyalarımızı incelemeye başladı.
"Hoş geldiniz çocuklar. Eski okulunuzdaki küçük talihsizliği duyduk ama burada yeni bir sayfa açacağınıza inanıyorum," dedi nazikçe.
Ardından ders programlarımızı ve sınıf numaramızı elimize tutuşturdu.
Sınıfın kapısına geldiğimizde kalbim hafifçe hızlandı.
Aras kapıyı tıklattı ve içeri adım attık. Ancak içeri girer girmez gözüm en arka sıraya kaydı.
Teoman ve yanındaki o çocuk en arkada oturuyordu. Bir ön sıralarında ise koridorda gördüğüm kızlar duruyordu.
Kısacası, kaçmaya çalıştığımız tüm ekip tam da bu sınıftaydı...
Bölümü beğendiyseniz desteklemeyi lütfen unutmayınn
Seviliyorsunuzzzz