Daralan Çember

Jax, kapıya gelen darbelerin şiddetiyle titreyen duvarlara

baktı. "Sen önden git Eleanor," dedi sesi kararlı bir

tonda. "Ben bu kapağı arkandan kapatacağım. Senin o

tünelde ilerlemen için onlara bir karşılama töreni

hazırlamam gerekiyor."

"Hayır, seni burada bırakmam!" diye itiraz ettim ama Jax

beni omuzlarımdan tutup tünelin girişine doğru

yönlendirdi.

"Beni bırakmıyorsun. Ben sadece kapıyı tutuyorum. Git

Eleanor, tünelin sonunda seni bulacağım. Söz

veriyorum."

Tünele girdiğimde metalin soğukluğu ve dar alanın

boğuculuğu nefesimi kesti. Arkamdan Jax’in ağır

kapağı yerine oturttuğunu ve metalin metale sürtme

sesini duydum. Artık tamamen karanlıktaydım.

Dirseklerim üzerinde sürünerek ilerlerken, sığınağın

içinde devasa bir patlama sesi yankılandı. Kapı

kırılmıştı.

Jax’in kükreyişini ve ardından gelen o tiz, elektriksel

patlama seslerini tünelin duvarlarında hissettim. O,

dışarıdakilerle tek başına savaşıyordu.

"Lütfen dayan," diye fısıldadım, gözyaşlarımın çamura

karışmasına izin vererek.

Dakikalarca, belki de saatlerce o daracık borunun içinde

ilerledim. Sonunda, tünelin ucunda cılız bir ay ışığı

belirdi. Dışarı çıktığımda, dağın yamacında, Black Ridge

tesisini tepeden gören bir noktadaydım. Aşağıda tesisin

ışıkları yanıp sönüyor, kaosun izleri orman boyunca

uzanıyordu.

Arkamdaki tünelden bir ses geldi. Metalin gıcırtısı ve

ağır nefes sesleri... Kalbim duracak gibi oldu. Ya gelen

bir avcıysa?

Karanlığın içinden bir el uzandı. Mavi ışığı sönmüş,

üniforması parçalanmış ve yüzü is içinde kalmış biri

belirdi. Bu Jax’ti. Ayakta duracak hali yoktu ama

yaşıyordu. Yanına koştum, onu kucağıma aldım.

"Yaptım," dedi Jax, zorlukla gülümseyerek. "Onları o

mahzende bıraktım."

Ancak tam o anda, gökyüzünde devasa bir pervanenin

sesi yankılandı. Sterling’in ana helikopteri tam

üzerimizde belirdi. Güçlü spot ışığı bizi kör ederken,

megafondan o nefret dolu ses tekrar duyuldu:

"Oyun bitti, Denek 7. Dr. Vance, geri çekilin. Bu, son

uyarımız."