Savrulmak

Derin bir nefes verdiğimde elimde kanlar içinde gözüken çipe baktım.Karam ile göz göze geldiğimizde başımı onaylarcasına salladım.”Tamamdır”
Yarayı iplerle geri kapattığımda”Geçti Umay”diye fısıldadım.
Umay yavaş yavaş doğrulurken birden kulağıma dolan kapı sesi ile içeri giren Drew’e bakındım.”Arabalar yaklaştı”
Hızlı adımları yatakta doğrulmaya çalışan Umay’a ilerledi ve onu tek hamlede kucağına aldı.
“Gitmeliyiz hemen”diyen Drew’in peşinden Karam ve bende ilerledim.Kapıdan çıktığım an birinin kolumdan tuttuğunu hissettiğimde duraksadım.Mavi gözleri ile kahvelerim buluştuğunda sorgulayan bakışlarım yüzünde gezindi.
“Bizimle gelmen senin için daha tehlikeli olacaktır”Dedikleri ile bir an düşündüm.Olanları,olasılıkları ve ne istediğimi..Burnum sızladığında gözlerimin dolacağından korktum.Zayıf ve çaresiz gözükmekten korktum.
Dudaklarımı birbirine bastırdığımda hiçbir yere ait hissedememe duygusu içimde büyüdü.Büyüdükçe benliğimin altında eziliyordum sanki.”Ne yapmalıyım Rüzgar hiçbir fikrim yok”kolumu hafifçe çektiğimde bir adım geriledim.”Tek bildiğim Avcıların daha fazla can yakmasına engel olmak istediğim”
Dudağı hafifçe yana kıvrıldığında olumlu anlamda başını salladı ve aşağıya inen merdivenleri gösterdi.Sakinleştirici ses tonu kulağıma ulaştığında.”O zaman gidelim”dedi.
Diğerleri ile arka kapıdaki bahçeye doğru indiğimizde Rüzgar’ın sürdüğü araca binmeden önce hiç düşünmeden çipi evin önüne attım.Yerdeki çipe kısa bir göz gezdirdiğimde içimde bir boşluk belirdi.Geçmişe arkamı döndüğüm ilk olaydı belki ama son olmayacaktı biliyordum.İçli bir nefes verip araca binmemle Rüzgar’da gaza bastı ve hızlı bir şekilde Drew’lerin önde giden aracını takip etti.
Yine ıssız sokaklardan gittiğimizi fark ettiğimde havanın son günlerde olduğundan daha kasvetli olduğunu farkettim.Hava üşütmeme neden olduğunda kollarımı birbirine doladım.Camdan dışarıya gözüm kaydığında uzun ormanlık yoldan daha ferah bir alana geçiş yapılımızı izlemeye koyuldum.
“Bana anlatır mısın biliyorum ama”araba hızını düşürdüğünde kafamı hafifçe ona çevirdim.”Bizi nasıl buldun Sezgi.Oraya seni götürdüğümde bilincin açık değildi bile”
O an aklıma Sia’nın sözleri geldiğinde içimi derin bir huzursuzluk hissi kapladı.Ruhunu takip et demişti bana.Öyle mi yapmıştım gerçekten.Bunun kesin cevabı bende bile yokken nasıl ona eminmiş gibi konuşurdum.
Sustum.Sustu.Dakikalar saatleri kovalarken sonunda gece gündüzü esir aldı ve gökyüzü sayılı yıldızları ile gökyüzünü kapladı.Araç durduğunda sayıklamamak için zor durduğum yolculuğun bitmesi ile direkt dışarı çıktım.Etrafı incelerken karşımda duran şato ile büyük ihtişamlı yapıyı incelemeye koyuldum.Yaşadığımız yerde de birçok şato bulunuyordu fakat bu gördüklerimin ötesinde bir karanlık atmosfere ve mimariye sahipti.Şatoya gitmek için nehirin üstündeki köprüden geçmek zorundaydınız.

Şatoyu incelerken kulağıma dolan adım sesleri ile Drew’lerin bulunduğu tarafa döndüm fakat hayır ses onlardan çıkmıyordu.Çünkü onlarda benim kadar sessiz ve gergin duruyorlardı.
“Şşş”diyen bir ses ile birisi arkamdan beni yakalayarak kolunu boynuma doladı.”Kimler gelmiş böyle”Kaçmak için çırpınmanın aptallık olduğunu düşünerek duraksadım.Drew bıkkın bir şekilde nefes verdiğinde bir adım ilerledi.”Orada kal Drew Nyskova”
“Kız bizimle”dedi Drew otokontrollü bir şekilde.”Ona zarar verme”dişlerinin arasından söylediği sözler ile bir adım daha ilerledi.
“Kız sizden olsa bile”diyen adamın sıcak nefes kulaklarıma dokunduğunda dişlerimi sıktım.Şuan iliklerime kadar korkuyordum çünkü adam her an kafamı koparacak bir biçimde boynumu kolunun arasına hapsetmişti.”Sizin gibi kokmuyor.” saçlarıma eğildiğinde derin nefes aldı.Aynı nefesi tekrar derin bir şekilde verdiğinde Drew’in gözlerinin öfkeyle kısıldığını gördüm.”İnsan gibi de kokmuyor”
İnsan gibi de kokmuyor.Bu ne anlama geliyordu.Yine saçma şeyler ile zihnimi bulandırıyorlardı.
“Sezar ile görüşmem lazım”dedi Drew.İkisi de birbirini sakinleştirmiyor daha da sinirlendiriyordu.”Haberi var mı peki”diye sordu arkamdaki adam.
“Hayır haber verecek zamanımız olmadı çünkü Avcılar bizi buldu”adamın kolu Mia’nın dedikleri ile gevşediğinde beni sertçe ona doğru itti.”Avcılar demek ha”adamın yüzünü görme fırsatım olduğunda ürkütücü görüntüsü midemin alt üst olmasına neden oldu.Kafasının yarısı yanık izleri ile doluydu.Dişleri olması gerekenden daha sarı ve dışarı doğru çıkıktı.Dişlerimi birbirine bastırdığımda seçtiğin yolun pişmanlık olmamasını umdum.Çünkü karşılaştığım her bir kişi öncekinden daha çok korku salıyordu ve ben artık nereye gittiğini bilmeyen bir yapraktan bile daha vahim bir durumdaydım.Çünkü beni alıp götüren bir rüzgar ya da fırtına değildi.Beni ileriye iten şey ailemin yaptıklarıydı.Geçmişim flu olsa da geleceğim de çok parlak gözükmüyordu.