Gerçekler Acıtır

Görsel/Sia

Sarılmalarını izlerken nedense öylece duraklamıştım.Birinin elini kolumda hissettiğimde karşı koymadım ve beni daha önce aşina olmadığım bir araca aceleyle bindirdi Pars.

“Hemen,hemen şu işi yap”dedi babam yarı tedirgin bir halde.Neler olduğunu anlayamasam da arka koltukta başımı çevirdim ve geride bıraktığımız enkaza baktım.

Kızın Drew’in kollarının arasında hızla inip kalkan kollarında ağladığını anlamıştım.Diğerleri de hızla kız ve Drew’in etrafına doluştuğunda gözlerimi sıkıca kapatıp önüme döndüm.

“şuan bizi göremezler efendim”yanımda oturan çocuğa baktığımda yaşının 12-13 civarında olduğunu düşündüm.Gözlerini birden bana çevirdiğinde ise istemsizce geri çekildim.Gözleri yuvalarında değildi.

“Sen olmasan bugün Hector,oradan sağ çıkamazdık”Pars’ın yanımdaki çocuğa dedikleri ile dişlerimi sıktım.

“O”dedim bastırarak.”O da onlardan değil mi?”

Pars alayla güldü.Artık gülüşü sinirimi bozmaya başlamıştı.Sanki o aşık olduğum adamın başka bir yüzü ile karşı karşıyaydım ve ben onun bu tarafına aşık olmayı bırak yanına bile yaklaşmazdım.

“Tehlikeliler mi güzelim”dedi iğrenç bir ses tonuyla.Sonra ön koltukta arkasını dönerek bana baktı bir süre.Gözlerime baktığında nedense bakışlarının bile değiştiğini hissettim.Büyük bir kibir ve intikam arzusu vardı bakışlarında.

“Evet”dedi dişlerini sıkarak önüne döndüğünde.”Onların yakında işlerini bitireceğiz”

Kaşlarım daha da çatıldığında göz göze gelmeye bile korkan babama bakındım.
“Baba”dedim burnumda bir sızı hissederken.Gözlerimin dolmasına engel olmaya çalışıyordum fakat bu benim için çok zordu.

“Bana bütün bunların bir kabus olduğunu söyle”dedim acıklı bir tonda.Tam o anda gözlerinin bir anlığına dikiz aynasına kaydığını farkettim.Fakat bu uzun sürmedi.

Bir şey demedi.Kimse konuşmadı.Ağır bir sessizlik aracın içinde dolanırken o sessizlikte boğulduğumu hissettim.

Sonunda araç durduğunda ilk inen ben oldum.Temiz hava ciğerlerimi doldurduğunda bir nebze kendime geldim.

Diğerleri de araçtan indiğinde Pars karşıma dikildi.”Üzgünüm”dedi pişman bir şekilde fakat sözlerindeki pişmanlık nidası gözlerinde yoktu.”Pars”dedim anlamaya çalışarak.”Neden benden sakladınız”

“Sezgi hepsi senin iyiliğin için kızım”babamın sözleri kulağıma ulaştığında ona doğru adımladım.”Baba bana bunu söyleme”dedim.Hala yağan yağmur daha da şiddetlendiğinde.”Bana senin iyiliğin içindi deme”elimi saçımdan geçirdim öfkeyle.”Bana başka bahaneler bul ama bunu söyleme”

“Üzgünüm”dedi başı hafif öne düştüğünde.”Sia,yap bunu”Pars’ın sesi ile karşımızdan gelen bir kız dikkatimi çekti.Bembeyaz elbisesi ve kusursuz soluk teni ile yavaşça karşıma dikildi.

Eli çenemde gezindiğinde ürperdim.Soluk tenindeki gülümseme bile ürkütücülüğünü geçirmedi.Daha da arttırdı.”Unut Sezgi.Bugünü unut”

Unut Sezgi,Bugünü unut..
Bu kelimeler zihnime bir ok gibi saplandığında acı gerçekler yüzüme daha soğuk bir şekilde çarptı.

Bana unutturmaya çalıştılar.Bana gerçek yüzlerini gördüğüm gibi gerçekleri zihnimden silmeye çalıştılar.O an karar vermem gerekiyordu.Zihnimde acı belirirken direnmeye çalıştım.Ya işe yaramadı diyerek yüzlerine bağıracaktım ya da unutmuş gibi yapıp kendi oyunumu kuracaktım.

Ve ben her zaman ikinci seçenekleri tercih ederdim…
Gözlerimi yavaşça kapattığımda bayılır gibi yaptım.Pars’ın yine beni tutacağını biliyordum.Tutardı.Sıcak kollar bedenimi sarmaladığında gözlerimi daha sıkı kapattım.