Hangi Taraftayım?

Bileklerimi sertçe bırakıp beni geri ittirdiğinde gözlerime dikti siyah harelerini.”Sana zerre kadar güvenmiyorum”

Sesli bir nefes verdim.Haklıydı hem de sonuna kadar.”Ayrıca bizi nası buldun?Babanlarda mı burada?”etrafı hızlıca kolaçan edip geri bana döndüğünde sessizleşti.Büyük ihtimalle artık benim vereceğim cevapları bekliyordu.

“Umay”dediğimde kasıldığını hissettim.”Çip var onda.Onu bulup,çıkartmalıyız ve derhal burayı terketmeliyiz”gözüm Drew’den diğerlerine çevrildiğinde ifadelerine çöken endişeyi görebiliyordum.”Size yardım etmek için bir sebebim yok ama bugün buraya sizin için geldim”son sözlerimi Drew’in beni dikkatle izleyen gözlerine bakarak söyledim.

“Öyle mi”dedi Drew bir adım bana yaklaşırken.Yüzünde yine çoğu zaman beliren nefretin izleri gözle görülür hale büründü ve kelimelere dönüştü.”Avcılardan ve onun yanlılarından intikam alacağım günü sabırsızlıkla bekliyorum”Sonra gözleri sarı saçlı kıza kaydı”Onu getir Mia”göz ucuyla bende sarışın kıza baktığımda içeriye gidişini gözlerimle takip ettim.Onları son gördüğümden daha bitik gözüküyorlardı.Yüzlerine çökmüş bir karanlık vardı sanki ve gün ışığı bile bu karanlığı aydınlatmaya yetmemişti.

Birkaç dakika sonra kızıl saçlı kız yani Umay ve Mia birlikte yanımıza geldiklerinde Umay’ın beni görmesiyle yüzünün düştüğü gözümden kaçmadı.Hatta yanındaki Mia’ya daha çok sırnaşıp saklanmaya çalıştı.Gözlerini benden kaçırdığı için bende ona bakıp daha fazla ürkütmek istemedim.

“Şimdi beni iyi dinle düşmanın kızı”düşmanın kızı..
Nedense bu cümle yutkunmakta zorlanmama neden oldu.Onlara tüm saf niyetimle yardım etmeye gelsem de bir düşmanın kızından fazlası değildim.Ettiğim yardımda bile her zaman kötü bir mana arayacaklardı ve ben bunun önüne hiçbir şekilde geçemezdim.

Bir adım daha yaklaştığında Drew,bende istemsiz arayı açmak için geri adımladım fakat o bir anda hızla atakta bulunup kolumdan sertçe yakaladı.”ona bak”dedi karşımdaki Umay’ı gösterirken.”Nasıl korkuyor değil mi?Nasıl da ürkek”

Gözlerimi kapatmak istedim bakmak istemedim.Hiçbir suçumun olmadığını haykırmak ve bütün bunlar için özür dilemek istedim.Yapamadım.Kelimeler yüreğimde bir çağrı yaptı ama dilime uğramadı.Belki de bu yüzden daha da üzerime geldi Drew.

“Bütün bunların sorumlusu baban ve o şerefsiz Pars”Drew’e gözlerimi çevirdiğimde onun da Umay’a bakamadığını farkettim.Kolumu bıraktığında çatallaşmış sesi ile konuştu.”Onun”dişlerini öyle bir sıktı ki elimi uzatıp dur artık,sus artık demek istedim.”Onun gücünü yok etmek için ses tellerini almışlar”

“Ne”kelimesi dudaklarımdan bir fısıltı gibi döküldüğünde amansızca Drew’e bakındım.Gerçekliği sorguladım sanki bi an.Aklıma bile gelmeyecek vicdansızlığı yapmışlardı Umay’a.Onların vicdansızlığı ile benim vicdanım karşı karşıya gelmişti.

“Yeter artık Drew.Kızı bi dinleyelim.Yoksa birazdan hepimiz burada öleceğiz”Mavi gözlü çocuğun dedikleri ile kendime geldim.Buraya gelme amacımı hatırladım.

“Nası güveneyim ona Rüzgar”dedi Drew.”Bizi başka bir tuzağa çekmedikleri ne belli”

“Evet yeter”dedim üstüne gittiğimde.Artık beni dinlemeleri gerekiyordu.Onlara yardım etmek istesem de Drew güzel laftan anlamıyordu bu yüzden sivri dilli olmaya karar verdim.Sorgulayan ve tehdit eden bakışlarına inat üzerine gittim.”Burada ölmeniz ya da yaşamanız benim için bir şey ifade etmez.Beni zorla alıkoymanıza rağmen burada size yardım ediyorum.Kabul edip etmemek size kalmış”
Gözlerini kıstığında dikkatim yumruk yaptığı ellerine kaydı.Benden gelecek yardım onu daha da sinir ediyordu ama bakışları kısa bir anlığına Umay’a kaydığında bende Umay’la ikisini izlemeye başladım.Umay başını hafif sağa yatırmış bir şekilde tebessüm ettiğinde Drew’in çatılan kaşları biraz olsun yumuşadı.Yavaş yavaş gözlerini Umay’dan bana doğru çevirdiğinde istemeyerek de olsa”Çipi Umay’dan çıkart”dedi.İkisi arasında ki yakınlık ne dereceydi bilmiyorum ama diğerlerine göre aralarındaki bağ daha güçlüydü.Hızlıca başımı salladığımda sakin bir şekilde Umay’ın yanına gittim.

Mia kenara çekildiğinde Umay ile karşı karşıya kaldık.Hala gözlerinde endişe görsem de hareketleri daha kendinden emindi.Hafifçe tebessüm ettiğimde “Bakabilir miyim”diye sordum.Bakışları arkamdaki Drew’e kaydı bi süre sonra o da tekrar bana döndü ve olumlu anlamda başını salladı.

“Arkanı dön Umay”eğer babamı birazcık doğru tanıdıysan tahmin ettiğim yere yerleştirmiştir çipi.Umarım baba dedim içimden.Umarım hayatımın bir kısmında da olsa gerçek seni tanıyabilmişimdir.Hafifçe dişimi sıktığımda kızıl saçlarını sırtından çektim ve gömleğini aşağıya indirdim.Evet sırtında ensesindeydi.En görülmeyecek yerlerden birisine koymuştu.Saçlarını yerine incitmekten korkar gibi yavaşça koyduğumda arkamı döndüm ve diğerlerine bakındım.

“Çipi acil çıkartmamız lazım.Yoksa bizi her yerde bulabilirler”

“İyi de”dedi Rüzgar bana yönelttiği sorusuyla.”O nasıl olacak.Doktora da gidemeyiz.Vaktimiz yok”

“Evet”dedim boğazımı hafifçe temizledikten sonra.”Ben hallederim”

Babamın yanında birkaç şey öğrenmiştim.Boş vakitlerimde yanında çalışırdım.Eğer eğitimimi tamamlayabilirsem bende doktor olmak istiyordum ama sanki artık bu sadece hayal olarak kalmıştı.O hayale çok uzaktım.Hayatımın pusulası şaşmıştı ve ben fırtınada yönünü kaybetmiş bir yaprak gibi hissediyordum kendimi.

“Acele edelim”dedi kumral çocuk.
“Karam onu Umay’ın odasına götür”adının Karam olduğunu öğrendiğim kumral çocuk önde Umay ve biz belli mesafede arkasında ilerliyorduk.Diğerleri ise bahçede kalıp babamların gelme tehlikesine karşı bizi koruma altına almak istemişlerdi.

Odaya geldiğimizde Karam kapıyı kapattı.Ellerini göğsünde birleştirip kapıya yaslandığında bakışıyla işaret etti.”Biraz acele etsen iyi olacak”

Dudaklarımı araladığımda bir şey söylemek istesem de sustum.Acele etmem lazımdı evet ama nedense içimden bir ses bunun da bir tuzak olabileceğini düşündürdü.Ya babamlar odamda bu kadar sesli bir şekilde bilerek konuştularsa.

Ya her şeyin farkındalarsa...Gerginlikle dudağımı yemeye başladığımda içimdeki şüpheleri zihnimin derinlerine ittirip yatağın üzerinde oturan Umay’a adımladım.Yanına vardığımda ses tonumu olabildiğinde yumuşatmaya çalıştım.”Uzan”

Umay bir şey söylemek için dudağını araladığında aklına sesinin hiçbir zaman çıkamayacağı gerçeği gelmiş olmalı ki gözleri hüzünle doldu.Yine de kendini hızlı toparladı ve dediğim gibi uzandı.Yüzüstü yattığı için daha rahat bir şekilde boynundaki çipi alabilirdim.

Umarım çip çok derinlerde değildir.”Karam”dediğimde kapıda dikkatle bizi izleyen Karam’a döndüm.”Bana acil neşter ve ip-iğne lazım”

Karam’ın düşünür gibi dudaklarına gitti bir süre düşündükten sonra onaylar bir bakış atıp hızla odadan çıktı.

Bende o sırada Umay’ın dediği yerden alkolü aldım ve çipin olduğu yere sürdüm.Babamla çalışmasam çipin bulunduğu yerdeki dikiş izlerini görmem zor olabilirdi.Robert Brooks gerçekten de çok iyi bir doktordu.

Karam’ın getirdikleri ile Umay’a sakinleştirici telkinlerde bulunmaya çalıştım fakat pek işe yaradığını düşünmüyordum çünkü aşırı kasılmıştı bedeni.Bende bu yüzden habersiz ve tekte olacak şekilde etini kestim.Acıdan dolayı atması gereken çığlığı ses telleri olmadığı için atamadı ama bedeni öyle bi kasıldı ki benim canım yandı sanki.