BÖLÜM 9:Saat Durdu

Defne'nin son gelişiydi. Bunu hissediyordu.

Gözlerini açtığında çocukluğunun evindeydi. Ama her şey sessizdi. Mutfaktan koku gelmiyor, televizyondan ses duyulmuyordu. Sadece açık pencereden içeri dolan ılık bir ilkbahar rüzgarı vardı.

Ayağa kalktı. Duvardaki Mickey Mouse saati hâlâ asılıydı. Ama bu sefer akrep ve yelkovan üst üste binmişti. Tam on iki. Oysa bu saat hiç çalışmazdı. Defne saate baktı, sonra arkasını döndü.

Ev boştu. Annesi yoktu. Ama banyo kapısı aralıktı. İçeride biri vardı.

Defne kapıyı itti.

Aynanın karşısında bir genç kız duruyordu. Sırtı Defne'ye dönüktü. Ama aynadan yüzü görünüyordu. Defne'nin yüzüydü. Sadece daha gençti. On sekiz yaşında falandı.

Küçük kız büyümüştü. Artık küçük değildi.

Defne bir şey söylemedi. Sadece aynaya yürüdü. Genç kızın arkasında durdu. İkisi yan yana aynaya baktılar. Aynı boy, aynı çene, aynı saç. Sadece Defne'nin gözlerinin altı mordu. Genç kızın gözleri ise pırıl pırıldı.

"Biliyorsun," dedi genç kız. Bu bir soru değildi.

"Biliyorum," dedi Defne.

"Senden sonra ne yapacağımı da biliyorum."

"Ne yapacaksın?"

"Pastane açacağım. Sana söz vermiştim."

Defne'nin gözleri doldu. Ama ağlamadı. Bunun için çok geçti, ya da çok erkendi.

"Korkuyor musun?" diye sordu Defne.

"Hayır," dedi genç kız. "Çünkü sen bana her şeyi öğrettin. Gölge oyununu, annemi aramayı, vazgeçmemeyi."

Defne başını salladı. "Ben sana öğretmedim. Sen zaten biliyordun. Sadece unutmuştun. Ben sana hatırlattım."

Genç kız aynada Defne'ye baktı. "Peki sen şimdi ne olacaksın?"

"Ben," dedi Defne. Sesi sakindi. "Ben zaten hep sendim. Sadece senin unuttuğun kısımlarını taşıyordum. Şimdi hatırladığın için, benim işim bitti."

Genç kız arkasını döndü. Artık aynaya değil, doğrudan Defne'ye bakıyordu. İkisi karşı karşıyaydı. Aynı gözler, aynı eller, aynı insan.

"Gitmeden önce bir şey söyle," dedi genç kız.

Defne düşündü. Sonra gülümsedi.

"Pasta yaparken unu az koy. Ben hep çok koyardım."

Genç kız güldü. Defne de güldü. Ve o gülüş sırasında Defne'nin bedeni saydamlaşmaya başladı. Önce elleri, sonra kolları, sonra omuzları. Acımadı. Sadece hafifledi.

En son gözleri kaldı. Ve Defne yok oldu.

Genç kız tek başına kaldı.

Aynaya baktı. Kendi yansımasına baktı. Gözlerinin altında hafif morluklar vardı şimdi. Ama gözleri parlıyordu.

Elini aynaya uzattı. Soğuk camı hissetti. Kendi kendine dokunamazdı. Ama dokunmasına gerek de yoktu.

Banyodan çıktı. Ev hâlâ sessizdi. Ama artık boş değildi. Kapıyı açıp sokağa çıktı. Mahalle aynı mahalleydi. Park aynı park. Salıncak boştu.

Yürüdü. Geleceğe doğru değil, şimdiye doğru.

- - -