Tarçın

Bazı insanlar geçmişlerine dönmek için yıllarca terapiye gider. Defne ise sadece uyudu.Yirmi üç yaşında, yazılımcı, mantıklı bir kadındı Defne. Hayatı klavye tıkırtıları, kahve molaları ve sevgilisi Burak'la geçen sakin akşamlardan ibaretti. Ta ki sıradan bir gece uyuyup çocukluğunun evinde uyanana kadar. Burnunda annesinin vanilyalı keki, duvarda yıllar önce durmuş bir Mickey Mouse saati, başucunda tek gözü kopuk oyuncak ayısı Tarçın. Ve onu merakla izleyen beş yaşında bir kız çocuğu.O kız, Defne'nin ta kendisiydi.Defne her uykuya daldığında kendini o eve, o zamana geri dönerken buldu. Küçük kıza "ablası" olduğunu söyledi. Ona gölge oyunu öğretti, parkta salıncak salladı, dondurma yaptı. Ama her dönüşünde gelecekteki hayatından bir şeyler eksiliyordu. Ve zaman makası kapanıp da ikisi aynı yaşa geldiğinde, Defne'nin yüzleşmesi gereken tek bir gerçek kalıyordu: Aynanın karşısındaki kadın mıydı, yoksa aynanın içindeki çocuk mu?"Benimle kal," dedi küçük kız."Ben zaten sendim," dedi Defne.Kendi çocukluğuna abla olan bir kadının, büyürken kaybettiği kendini bulma hikâyesi. İçinizdeki o küçük kıza sarılmak isteyeceğiniz, sıcacık ve sarsıcı bir roman.