SON ZİL kitap kapağı

1. bölüm / 6

Bölüm 1 – Yabancı Yüzler

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 6Şu an: Bölüm 1 – Yabancı Yüzler

"Bazı insanlar hayatımıza büyük olaylarla değil, sıradan günlerle girer. O sıradan günlerin, yıllar sonra en çok hatırlanan anılar olacağını ise kimse o gün fark etmez."

2020 • İkinci Dönem

Şubat ayının soğuğu, Cumhuriyet Anadolu Lisesi'nin bahçesinde dolaşan öğrencilerin nefesini görünür hâle getiriyordu.
Sabahın erken saatleriydi.
Koridorda yankılanan ayak sesleri, çalan zilin ardından yavaş yavaş sınıflara dağılıyordu. Pencerelerden süzülen solgun güneş ışığı, yılların izini taşıyan sıraların üzerine düşüyor; eski tahtaların üzerindeki çizikler, burada yaşanmış yüzlerce hikâyenin sessiz tanıkları gibi duruyordu.
Yusuf, sınıf kapısının önünde birkaç saniye durdu.
Kapının üzerinde beyaz harflerle yazıyordu:
10/A
Aslında bu kapı ona yabancı değildi.
Birinci dönemde de aynı sınıftaydı.
Ama pandemi yüzünden okul hayatı hiçbir zaman normal başlamamıştı. Sınıf iki gruba ayrılmış, dersler bazen okulda, bazen bilgisayar ekranının ardından işlenmişti. Aynı sınıfta okuduğu insanların çoğunu yüz olarak tanıyor, ama hiçbirini gerçekten tanımıyordu.
Bu yüzden bugün, eski bir sınıfa değil de yeni bir hayata giriyormuş gibi hissediyordu.
Kapıyı sessizce açtı.
Sınıfta çoktan sohbet başlamıştı.
Kimi yaz tatilinden bahsediyor, kimi yüksek sesle gülüyor, kimi de aylar sonra yeniden yan yana oturmanın heyecanını yaşıyordu.
Yusuf ise konuşmalardan çok yüzleri inceliyordu.

"Demek herkes birbirini tanıyor..." diye geçirdi içinden.

Gözleri sınıfı dolaşırken arka sırada oturan üç kişi dikkatini çekti.
Kahkahaları sınıfın yarısını susturacak kadar yüksekti.
Biri heyecanla bir şey anlatıyor, diğeri sıraya vurarak gülüyor, öteki ise geçen herkese mutlaka bir laf yetiştiriyordu.
Yusuf istemsizce kaşlarını çattı.

"Kesin bunlarla anlaşamam."

Belki de o gün yaptığı en büyük yanılgı buydu.
Hiç kimseyle göz göze gelmeden boş bir sıraya ilerledi.
Çantasını sessizce yere bıraktı.
Kimse dönüp "Hoş geldin." demedi.
O da kimseye kendini tanıtma ihtiyacı hissetmedi.
Bazen sessizlik, insanın kendini en rahat sakladığı yerdi.
İlk ders...
İkinci ders...
Üçüncü ders...
Gün ilerledikçe sınıftaki sesler kulağına daha tanıdık gelmeye başlamıştı.
Teneffüslerde edilen kısa selamlar, paylaşılan kalemler, sorulan küçük sorular...
Yabancılık hissi yavaş yavaş yerini alışkanlığa bırakıyordu.
O günlerden birinde, kısa bir sohbet Yusuf'un okuldaki ilk gerçek arkadaşlığının başlangıcı oldu.

Rabia.
Başta sadece aynı sınıfı paylaşan iki öğrenciydiler.
Sonra aynı sırayı paylaşmaya başladılar.
Aralarında büyük bir dostluk sözü verilmedi.
Unutulmaz bir tanışma da yaşanmadı.
Sadece gün geçtikçe büyüyen, doğal ve samimi bir arkadaşlık oluştu.
Rabia çalışkandı.
Yusuf ise dersleri çoğu zaman son ana bırakanlardandı.
Buna rağmen aralarında garip bir uyum vardı.
Rabia bazen Yusuf'un çözmeye üşendiği soruları çözüyor, Yusuf ise bazen tek bir cümleyle Rabia'nın anlamadığı bir konuyu anlatıyordu.
İkisi de bunun adını koymaya çalışmıyordu.
Çünkü o günlerde hiçbirinin aklında, yıllar sonra dönüp bu günleri hatırlayacağı yoktu.
Sadece okul vardı.
Dersler vardı.
Ve her gün aynı saatte çalan zil...
Yusuf'un bilmediği tek şey ise şuydu:
Hayatının en önemli insanları, o sınıfta çoktan yerlerini almıştı.
Ama onların hangileri olduğunu anlaması için daha önünde uzun bir yol vardı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

19okunma 10beğeni 2yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…