2. Bölüm – Önyargılar

"Bazı önyargılar, bir insanı tanımadan önce kurulur. En ağır pişmanlıklar ise, o insanı tanıdıktan sonra yaşanır."

Sınıf başkanı seçilmesinin üzerinden birkaç gün geçmişti.

Yusuf, başkan olduktan sonra okulda birçok şeyin değişeceğini düşünmüştü.

Ama değişen tek şey, öğretmenlerin ona daha fazla güvenmesiydi.

Her dersin başında yoklamayı alıyor, öğretmen sınıftan çıkarken aynı cümleyi duyuyordu.

— "Yusuf, ben gelene kadar konuşanların isimlerini yaz."

Başlarda bunu sıradan bir görev sanmıştı.

Ta ki ilk ismi yazdığı güne kadar...

Ders biter bitmez yazdığı öğrencilerden biri gülerek yanına geldi.

— "Başkan, beni yazmasaydın ya."
Yusuf gülümsedi.

— "Konuşuyordun."

— "E herkes konuşuyordu."

Aslında haklıydı.

Sınıfta sessiz duran kimse yoktu.

Ama öğretmen yalnızca birkaç isim istiyordu.

Sonraki günlerde de aynı şey yaşandı.

Kimi şakayla,
— "Bugün beni görmedin say."
diyor, kimi gerçekten alınıyordu.

Bazen küçük tartışmalar bile çıkıyordu.

— "Beni niye yazdın?"

— "Çünkü konuşuyordun."

— "Onlar da konuşuyordu."

Yusuf çoğu zaman cevap vermiyordu.

Sınıf başkanlığının en zor tarafı buydu.

Kimseyi kırmadan görevini yapmak...

Dışarıdan bakınca kolay görünüyordu.
İçindeyken ise hiç de öyle değildi.

Rabia'yla arkadaşlığı ise gün geçtikçe daha doğal bir hâl alıyordu.

Artık ders aralarında birbirlerini görünce selam vermeden geçmiyorlardı.

Bazen aynı sırada oturuyor, bazen derslerden konuşuyor, bazen de birbirlerine sebepsiz yere takılıyorlardı.

Bir gün matematik dersinde Rabia, Yusuf'un defterine eğildi.

— "Emin misin bundan?"

Yusuf kaşlarını kaldırdı.

— "Niye?"

Rabia kalemin ucuyla işlemi gösterdi.

— "Çünkü bence yanlış."

Yusuf birkaç saniye kâğıda baktı.

Sonra istemsizce gülmeye başladı.

— "Harbiden yanlışmış."

Rabia da gülünce sınıfın sessiz köşesinde kısa süreli bir kahkaha yankılandı.

Okul, Yusuf'a ilk günkü kadar yabancı gelmiyordu artık.

Ama hâlâ mesafesini koruduğu insanlar vardı.

Emir...

Kaan...

Mustafa...

Sınıfın en gürültülü köşesi yine onlardı.

Öğretmen gelmeden önce mutlaka bir şeye gülüyor, birine takılıyor ya da kendi aralarında sohbet ediyorlardı.

Yusuf bazen fark etmeden dönüp onları izliyordu.

Sonra tekrar önüne dönüyordu.

İlk gün aklından geçen düşünce değişmemişti.

"Kesin bunlarla anlaşamam."

İnsan bazen, tanımadığı insanları kendi kafasında bambaşka biri hâline getiriyordu.

O gün son dersten önce öğretmen gelmemişti.

Sınıfta alışılmış bir uğultu vardı.

Kimi sırasından kalkmış dolaşıyor, kimi pencerenin önünde dışarıyı izliyor, kimi de teneffüs zilini bekliyordu.

Yusuf ise sessizce sırasında oturuyordu.

Tam o sırada arkasından bir ses geldi.

— "Yusuf."

Başını çevirdi.

Seslenen Kaan'dı.

Yüzünde her zamanki rahat ifadeyle gülümsüyordu.

— "Teneffüste kantine geliyon mu?"

Yusuf birkaç saniye durdu.

Bu, Kaan'ın onunla kurduğu ilk gerçek sohbetti.

İlk gün hakkında kurduğu bütün önyargılar, o birkaç saniye boyunca aklından geçti.

Sonra sadece gülümsedi.

— "Olur."

Kaan başını salladı.

— "Tamam o zaman."

Arkasını dönüp yerine geçti.

Sınıfta sohbet kaldığı yerden devam etti.

Kimse bu kısa konuşmayı önemsememişti.

Yusuf da...

Henüz.

Çünkü yıllar sonra dönüp baktığında, hayatındaki en sağlam dostluklardan birinin...

Öğretmenin gelmediği sıradan bir ders saatinde başlayan o küçük davetle başladığını anlayacaktı.