3. Bölüm – Dördüncü Sandalye

"Bazı dostluklar bir selamla değil, aynı masada edilen ilk kahkahayla başlar."

Teneffüs zilinin çalmasıyla sınıf yine hareketlenmişti.
Yusuf çantasını sırasının altına bıraktı. Tam kapıya yönelmişti ki arkasından Kaan seslendi.
— Ee başkan, kantine geliyon mu?
Yusuf gülümseyerek döndü.
— Geliyorum.
Dördü birlikte sınıftan çıktı. Koridor her zamanki gibi kalabalıktı. Kantinin önünde uzayan sırayı görünce Emir derin bir nefes aldı.
Emir söylenerek başını iki yana salladı.
— Vallahi bunlar derse değil, kantine geliyor.
Kaan gülerek omzuna vurdu.
— Sen de her teneffüs buradasın.
Emir hiç bozuntuya vermedi.
— Ben kalite kontrol yapıyorum.
Mustafa ilk kez konuştu.
— Her gün aynı tostu kontrol ediyorsun ama.
Emir eliyle Mustafa'yı gösterdi.
— Başkan, görüyor musun? Bunun tek işi bana laf atmak.
Yusuf istemeden güldü.
Emir bunu fark edince sırıtıp Yusuf'a baktı.
— Tamam... Seni de bozacağız. Daha çok yenisin.
Sıra yavaş yavaş ilerledi.
Yusuf kendine bir tost ve gazoz aldı. Diğerleri de siparişlerini aldıktan sonra kantinin en köşesindeki boş masaya geçtiler.
Emir tostundan ilk lokmayı aldıktan sonra Yusuf'a döndü.
— Başkan, sana ciddi bir soru soracağım.
Yusuf gazozunun kapağını açarken gülümsedi.
— Sor bakalım.
Emir yüzünü ciddileştirmeye çalıştı.
— Gerçekten konuşanların ismini yazıyor musun?
Yusuf hiç düşünmeden cevap verdi.
— Yazıyorum.
Emir elindeki tostla olduğu yerde donup kaldı.
— Vay be... İhanet var.
Kaan kahkahasını tutamadı.
— Ben demiştim size. Güvenmeyin buna diye.
Yusuf gülerek başını salladı.
— Görev sonuçta.
Mustafa sakin bir sesle araya girdi.
— Konuşmasaydınız.
Emir hemen Mustafa'ya döndü.
— Oğlum sen benim arkadaşım mısın?
Mustafa omuz silkti.
— Duruma göre değişiyor.
Masadaki kahkahalar kantinin uğultusuna karıştı.
Sohbet ilerledikçe konu futbola, derslere ve öğretmenlere kadar uzandı.
En çok konuşan yine Emir'di.
Bir konu bitmeden diğerine geçiyor, bazen anlattığı şeye kendi kendine gülmeye başlıyordu.
Kaan arada öyle bir laf söylüyordu ki herkes gülüyordu.
Mustafa ise fazla konuşmuyordu.
Ama tek cümlesi bile bazen dakikalarca süren kahkahalara yetiyordu.
Yusuf masadakileri izlerken kendi kendine gülümsedi.
İlk gün uzaktan bakıp haklarında türlü türlü şeyler düşündüğü insanlar...
Aslında hiç düşündüğü gibi değildi.
Belki o gün edilen sohbetleri yıllar sonra tek tek hatırlamayacaktı.
Ama ilk kez kendini gerçekten o sınıfa ait hissettiği günü hiç unutmayacaktı.
O günden sonra teneffüslerin çoğu birlikte geçmeye başladı.
Bazen kantinde...
Bazen okul bahçesinde...
Bazen de öğretmen gelene kadar sınıfta.
Her geçen gün sohbetler uzuyor, kahkahalar çoğalıyordu.
Yusuf artık okulun ilk günlerindeki kadar yalnız hissetmiyordu.
Aradan yaklaşık bir hafta geçmişti.
Sabah ilk ders başlamadan birkaç dakika önce sınıfın kapısı açıldı.
Öğretmen içeri girdi.
Yanında daha önce kimsenin görmediği bir çocuk vardı.
Sınıftaki uğultu yavaş yavaş kesildi.
Öğretmen gülümseyerek sınıfa döndü.
— Arkadaşlar, bugün aranıza yeni bir arkadaşınız katıldı. Adı Can.
Can kısa bir şekilde sınıfa baktı.
Yüzünde rahat bir ifade vardı.
Sanki yeni bir sınıfa değil de uzun zamandır tanıdığı insanların yanına gelmiş gibiydi.
Öğretmen sınıfa göz gezdirdi.
Sonra Yusuf'u işaret etti.
— Can, sen Yusuf'un yanına oturabilirsin.
Can çantasını omzundan indirip Yusuf'un yanındaki sıraya geçti.
Oturmadan önce Yusuf'a dönüp hafifçe gülümsedi.
— Selam.
Yusuf da başını salladı.
— Hoş geldin.
Can yerine oturdu.
Yusuf kısa bir an ona baktı.
"Tipinden bile nasıl biri olduğu belli gibiydi." diye geçirdi içinden.

Ama yanıldığını mı...

Yoksa haklı çıktığını mı...

Bunu öğrenmesine daha çok vardı.