6.Bölüm-Küçük başlangıçlar

Bazı şeyler değişmeden önce, insan hiçbir şeyin değiştiğini fark etmez.

Sınıfta her şey yavaş yavaş normale dönüyordu. En azından dışarıdan bakıldığında öyle görünüyordu.

Can'la aramızdaki mesafe hâlâ devam ediyordu. Eskisi gibi yan yana oturmuyor, ders aralarında birbirimize laf atmıyorduk. Bazen göz göze geldiğimizde ikimiz de bakışlarımızı başka tarafa çeviriyorduk.

Aslında bu durumdan rahatsız değildim.

Ama insan, her gün yanında oturduğu biriyle bir anda yabancılaşınca ister istemez garip hissediyordu.

O sabah sınıfa girdiğimde Rabia çoktan yerindeydi. Defterini açmış, bir şeyler yazıyordu.

Çantamı sıranın yanına bıraktım.

Yusuf: "Günaydın."

Rabia başını kaldırıp gülümsedi.

Rabia: "Günaydın. Bugün erken gelmişsin."

Yusuf: "Şaşırdın mı?"

Rabia: "Biraz. Genelde zil çalınca geliyorsun."

Sandalyemi çekip oturdum.

Yusuf: "İnsan değişemez mi?"

Rabia gülerek tekrar defterine döndü.

Rabia: "Değişir de sen biraz zor değişirsin."

Cevap vermedim. Sadece gülümsedim.

Bir süre sonra sınıf dolmaya başladı.

Emir her zamanki gibi yüksek sesle konuşarak içeri girdi. Arkasından Mustafa geldi. Kaan ise kapının önünde birkaç kişiyle sohbet ediyordu.

Can da sınıfa girdi.

Elif'in yanına uğrayıp birkaç kelime konuştuktan sonra yerine geçti. Beni fark ettiğini gördüm ama herhangi bir şey söylemedi.

Ben de üzerinde durmadım.

İlk ders başladığında öğretmen tahtaya uzun uzun bir şeyler yazmaya başladı. Sınıfın büyük bölümü defterine eğilmişti.

Ben ise birkaç satır yazdıktan sonra kalemimi bıraktım.

Tam o sırada önümden bir kâğıt uzatıldı.

Başımı kaldırdım.

Mira.

Mira: "Yusuf, bunu anladın mı?"

Kâğıda baktım.

Yusuf: "Neyi?"

Mira: "Şu soruyu. Ben burayı anlamadım."

Defterimi kendime doğru çektim.

Yusuf: "Göster bakayım."

Mira sırasından biraz eğilerek defterime baktı. Soruyu birkaç cümleyle anlatmaya çalıştım.

Mira: "Bir daha anlatır mısın?"

Yusuf: "Az önce anlattım ya."

Mira: "Anlamadım işte."

Gülümseyerek kalemi elime aldım.

Yusuf: "Tamam, bu sefer dikkatli dinle."

Mira hafifçe güldü.

Mira: "Tamam öğretmenim."

Soruyu bitirdiğimde başını salladı.

Mira: "Heh, şimdi anladım."

Yusuf: "Rica ederim."

Mira yerine dönerken arkasını dönüp gülümsedi.

Çok kısa bir konuşmaydı.

Ama son zamanlarda bu tür küçük konuşmalarımızın sayısı artmıştı.

Dersin geri kalanında pek konuşmadık.

Öğle arasına doğru sınıftaki hareketlilik yeniden başladı.

Emir, Kaan ve Mustafa arka tarafta bir şeyler konuşuyordu. Ben de sıramda oturmuş, telefonumla uğraşıyordum.

Bir süre sonra Kaan yanıma geldi.

Kaan: "Başkan, geliyor musun?"

Yusuf: "Nereye?"

Kaan: "Bahçeye. Oturacağız biraz."

Telefonu cebime koydum.

Yusuf: "Geliyorum."

Tam ayağa kalkarken Mira da yanımıza geldi.

Mira: "Nereye gidiyorsunuz?"

Emir uzaktan seslendi.

Emir: "Toplantıya gidiyoruz, gelmek isteyen?"

Mira gülerek başını salladı.

Mira: "Sizin toplantınız eksik olsun."

Kaan kapıya doğru yürüdü.

Kaan: "Yusuf, hadi oğlum."

Mira bir an bana baktı.

Mira: "Sen de mi gidiyorsun?"

Yusuf: "Evet, biraz oturacağız."

Mira: "Tamam, görüşürüz."

Başımı sallayıp çocukların peşinden çıktım.

Bahçeye indiğimizde hava oldukça güzeldi. Şubat ayının soğuğu hâlâ hissediliyordu ama güneş kendini göstermeye başlamıştı.

Emir bir banka oturup derin bir nefes aldı.

Emir: "Oh be. Sonunda insan içine çıktık."

Mustafa etrafına bakındı.

Mustafa: "Sabahtan beri sınıftasın zaten."

Emir: "Olsun, psikolojik olarak kapalı alandayız."

Kaan kahkaha attı.

Ben de gülerek yanlarına oturdum.

Bir süre futbol konuştuk. Sonra konu öğretmenlere, sınavlara ve yine Emir'in bitmek bilmeyen hikâyelerine geldi.

Her şey eskisi gibiydi.

Ama bazen insanın aklı, bulunduğu yerden çok başka bir yerde kalıyordu.

Benimki de son zamanlarda sık sık aynı kişiye gidiyordu.

Mira.

O gün bana neden bu kadar sık yaklaştığını bilmiyordum.

Belki gerçekten sadece arkadaş olmak istiyordu.

Belki de ben, sıradan davranışlara gereğinden fazla anlam yüklüyordum.

Henüz bunları düşünmek için bir sebebim yoktu.

Zaten o yaşlarda insan, bazı şeylerin farkına varmak için önce birkaç kez yanılmak zorunda kalıyordu.

Son dersin bitmesine birkaç dakika kala sınıf yeniden hareketlendi.

Öğretmen tahtadaki son soruyu anlatırken gözüm istemsizce pencereye kaydı.

Dışarıda birkaç öğrenci bahçeden geçiyordu.

Tam o sırada arkamdan bir ses duydum.

Can: "Yusuf."

Başımı çevirdim.

Can bana bakıyordu.

Bir an ne söyleyeceğini bekledim.

Yusuf: "Ne oldu?"

Can birkaç saniye sustu.

Can: "Defterin var mı? Şu konuyu yazmamışım."

Yanımdaki boş sıraya baktım.

Defterim oradaydı.

Elime alıp ona uzattım.

Yusuf: "Al."

Can defteri aldı.

Can: "Eyvallah."

Sonra önüne döndü.

Hepsi buydu.

Ne bir özür vardı ne de eski bir şakalaşma.

Ama en azından ilk kez birbirimize normal bir cümle kurmuştuk.

Bazen bir şeylerin düzelmesi için uzun konuşmalar gerekmiyordu.

Bazen sadece küçük bir başlangıç yeterliydi.

Zil çaldığında defterimi çantama koydum.

Rabia çoktan hazırlanmıştı.

Rabia: "Hadi, çıkalım mı?"

Yusuf: "Çıkalım."

Sınıftan birlikte çıktık.

Koridorda kalabalığın arasından ilerlerken bir an arkamı döndüm.

Mira, Elif'in yanında yürüyordu. Bir şey anlatıyor, Elif de onu dinliyordu.

Göz göze geldik mi, emin değildim.

Ama o gün eve dönerken aklımda kalan şey ne Can'la konuşmamızdı ne de sabahki ders.

Sadece Mira'nın birkaç saniyelik gülümsemesiydi.

Henüz hiçbir şey başlamamıştı.

Ama bazı hikâyeler, insanlar farkına varmadan çoktan başlamış oluyordu.