4. Bölüm – Alışmak

"Bazı insanlar zamanla sınıfın bir parçası olur. Bazıları ise geldiği gün öyle davranır."
Can'ın sınıfa gelişinin üzerinden yaklaşık iki hafta geçmişti.
İlk gün yanımda sessizce oturan çocuk gitmiş, yerine sınıfın en hareketli insanlarından biri gelmişti.
Artık neredeyse herkesle konuşuyordu. Koridorda karşılaştığı biriyle selamlaşıyor, dersten önce arka sıralara laf atıyor, bazen de ön sıradaki Mira ve Elif'le atışıyordu. İlginç olan ise kimsenin buna uzun süre kızamamasıydı. Çünkü birkaç dakika sonra yine aynı insanlarla gülmeye başlıyordu.
Ben ise hâlâ onu çözmeye çalışıyordum.
Yan yana oturduğumuz için günün büyük kısmını birlikte geçiriyorduk. Ders sırasında bazen boş boş konuşuyor, bazen defterime bakıp saçma yorumlar yapıyor, bazen de önümde dönen muhabbetlere kendini davet etmeden katılıyordu.
En çok da Mira ile Elif'e takılmayı seviyordu.
Onlar da geri kalmıyordu.
Bazen bütün sınıf onların atışmasına gülüyordu.
Ben ise çoğu zaman sadece dinleyip gülümsemekle yetiniyordum.
Mira, sınıfın en sakin insanlarından biriydi.
Kimseyle gereksiz tartışmaz, kimseyi kıracak bir söz söylemezdi. Elif'le neredeyse her zaman yan yana olur, ders aralarında kendi aralarında sohbet ederlerdi.
Bende bazen bu sohbetlere katılırdım
Çok uzun sohbetler etmezdik ama her karşılaştığımızda mutlaka selamlaşır, bazen kısa kısa konuşurduk. İnsan bazı kişilerle yakın olmak için saatlerce konuşmak zorunda kalmıyor. Mira da onlardan biriydi.
Can ise bunun tam tersiydi.
Sessizlikten hoşlanmıyor gibiydi.
Bir gün yine ders başlamasını bekliyorduk.
Sınıfta her zamanki uğultu vardı.
Can sırasına yaslandı, bana doğru döndü ve gülümsedi.

"Kanka, sana bir şey söyleyeceğim ama gülme."

Ses tonundan yine saçma bir şey anlatacağını düşündüm.
Başımı çevirip dinlemeye başladım.
Can hiç beklemediğim bir rahatlıkla konuştu.

"Ben Elif'e çıkma teklif ettim."

İlk anda şaka yaptığını sandım.
Yüzüne baktım.
Gülüyordu.
Ama bu kez şaka yapmıyordu.
Birkaç saniye sonra omuz silkip ekledi.

"Kabul etti."

Ne diyeceğimi bilemedim.
Daha iki hafta önce bu sınıfa gelen birinin bunu bu kadar rahat anlatması bana inanılmaz gelmişti.
Can ise sanki hava durumundan bahsediyormuş gibi konuyu değiştirdi.
Ben uzun süre onun söylediği iki cümleyi düşündüm.
O gün anladım ki...
Can'ın en şaşırtıcı özelliği konuşkan olması değildi.
Hayatındaki en büyük olayları bile, dünyanın en sıradan haberi gibi anlatabilmesiydi.