5. Bölüm — Bir Anlık Öfke

Can'ın sınıfa gelişinin üzerinden birkaç hafta geçmişti.
Artık sınıfta ona alışmayan kimse kalmamıştı.
Hatta bazen Can'ın ne zaman geldiğini bile anlamazdık. Bir bakardık, arka tarafta biriyle konuşuyor. Birkaç dakika sonra ön sırada Mira ve Elif'le atışıyor, ardından başka birinin yanına geçip sanki yıllardır tanışıyormuş gibi muhabbete giriyordu.
Elif'le sevgili olmaları da artık sınıfta şaşırılacak bir şey değildi.
Can bunu saklamaya çalışan biri değildi zaten.
Elif'in yanına geçtiğinde yüzündeki o kendinden emin sırıtış hemen ortaya çıkardı. Elif de Can'ın her söylediğini sineye çekecek biri değildi.
Aralarında sürekli küçük atışmalar olurdu.
Bazen Can bir şey söyler, Elif terslerdi.
Bazen Elif laf sokar, Can gülerek karşılık verirdi.
Mira da çoğu zaman onların konuşmalarına karışırdı.
Ben ise bütün bunların ortasında, kendi hâlimde takılırdım.
Fakat son zamanlarda Mira'nın bana karşı tavrında küçük bir değişiklik olduğunu fark etmiştim.
Önceden konuşmamız gerektiğinde konuşurduk.
Şimdiyse bazen kendisi yanıma geliyor, ders arasında ne yaptığımı soruyor, bir şey anlatmak için özellikle yanıma uğruyordu.
Bunu fazla düşünmemeye çalışıyordum.
Belki de sadece bana öyle geliyordu.
Zaten o zamanlar insanların davranışlarının altında ne olduğunu çözmek gibi bir derdim yoktu.
Ta ki o güne kadar.
O gün ders başlamadan hemen önce sınıf yine her zamanki hâlindeydi.
Bir taraftan konuşmalar yükseliyor, bir taraftan sıralar çekiliyor, öğretmen gelmeden önce herkes son birkaç dakikasını değerlendirmeye çalışıyordu.
Can da yerinde durmuyordu.
Yanımda oturmuş, önümdeki deftere bakıyordu.

Can: "Oğlum senin yazın niye böyle?"

Kalemi elimden çekmeye çalıştı.

Yusuf: "Can, bırak defteri."

Can: "Bir şey yapmıyorum lan."

Yusuf: "Defterimi kurcalama işte."

Can güldü.
Defteri biraz daha kendine çekti.

Yusuf: "Can."

Bu kez sesimi biraz daha sert çıkardım.
Can defteri bıraktı ama yüzündeki sırıtış kaybolmadı.
Ön taraftan Elif bize baktı.

Elif: "Yine ne yapıyorsunuz siz?"

Can: "Yusuf'un defterine bakıyorum."

Elif: "Senin kendi defterin yok mu?"

Can hemen cevap verdi.
Can: "Var da bununki daha güzel."

Mira arkasını dönüp Can'a baktı.
Mira: "Can, iki dakika insan gibi oturabilir misin?"

Can hiç düşünmeden cevap verdi.
Can: "Sen de iki dakika bana karışmasan?"

Mira gözlerini devirdi.
Elif güldü.
Ben de istemeden gülümsedim.
O an her şey normaldi.
Can'la aramızda böyle küçük tartışmalar zaten sürekli olurdu.
Fakat birkaç dakika sonra konu değişti.
Can bana dönüp bir şey söyledi.
İlk başta yine şaka yaptığını düşündüm.
Ama bu sefer söylediği şey hoşuma gitmedi.
Kalemi masanın üzerine bıraktım.

Yusuf: "Ne dedin?"

Can bana baktı.
Can: "Bir şey demedim."
Yusuf: "Dedin. Bir daha söyle."

Can'ın yüzündeki gülümseme biraz kayboldu.
Sınıftaki birkaç kişi bize dönmeye başlamıştı.

Can: "Oğlum uzatma."

Yusuf: "Sen uzattın zaten."

Can sandalyesinde biraz doğruldu.
Can: "Ne yapacaksın?"

İşte o cümle bütün sinirimi bir anda yukarı çekti.
Sandalyemi geriye itip ayağa kalktım.
Sınıftaki sesler yavaş yavaş kesilmeye başladı.
Can da ayağa kalktı.
Karşı karşıya kaldık.
O an aramızda birkaç santim vardı.

Can: "Yusuf, neyin peşindesin?"

Yusuf, sesini yükselterek: "Sen neyin peşindesin? İki dakikadır uğraşıp duruyorsun."

Can: "Şaka yaptım oğlum."

Yusuf: "Her şeyi şakaya vurma."

Can bir an sustu.
Sonra yine o sinir bozucu gülümsemesiyle bana baktı.

Can: "Ne oldu sana bugün?"

Bu kez cevap vermedim.
Sadece ona doğru bir adım attım.
Can da geri çekilmedi.
Tam o sırada arkamızdan Kaan'ın sesi geldi.

Kaan: "Yusuf, bırak oğlum."

Kaan hızlıca yanımıza geldi.
Ben hâlâ Can'a bakıyordum.

Yusuf: "Kaan çekil."

Kaan: "Tamam işte, yeter. İkiniz de sakin olun."

Yusuf: "Çekil dedim."

Kaan kolumdan tuttu.
Ben kolumu kurtarmaya çalışırken Can bir şey daha söyledi.
Tam olarak ne söylediğini hatırlamıyorum.
Ama Kaan duydu.
Bir anda Can'a döndü.

Kaan: "Sen de bir sus artık."
Can kaşlarını çattı.

Can: "Sana ne lan?"

Kaan'ın yüzü bir anda değişti.
Kaan: "Bana böyle konuşma." dedi.

Can Kaan'ı göğsünden itti.
O an sınıftaki herkes ayağa kalkmış gibiydi.

Emir: "Kaan, bırak!"

Ama Kaan çoktan Can'ın üzerine yürümüştü.
Bir saniye sonra yumruk sesi duyuldu.
Kaan, Can'a vurmuştu.
Sınıfta bir anda bağırışlar yükseldi.

Emir: "Lan Kaan!"

Mustafa: "Oğlum yeter!"

Emir ve Mustafa Kaan'ı geriye çekmeye çalışıyordu.
Can ise birkaç adım geriye savrulmuştu.
Benim öfkem ise hâlâ geçmemişti.
Tam Can'a doğru tekrar ilerleyecekken önümde biri belirdi.
Mira.

Mira: "Yusuf, yeter."

Mira kolumu tuttu.
Yusuf: "Bırak Mira."

Mira: "Hayır."

Yusuf: "Mira çekil."

Mira: "Yusuf, bak bana."

O an nedense ona baktım.
Mira'nın yüzünde alıştığım o rahat ifade yoktu.
Ciddiydi.

Mira: "Bitti artık."

Can hâlâ karşı tarafta Kaan'a bakıyordu.
Kaan da Emir ve Mustafa'nın arasında sinirden nefes nefese kalmıştı.
Ben tekrar Can'a doğru bakınca Mira kolumu biraz daha sıktı.
Mira: "Onun yüzünden başına iş açma."

Yusuf: "Ama—"

Mira: "Yusuf."

Sesini biraz daha alçalttı.
Mira: "Değmez."

O iki kelime beni durdurdu.
Kavgayı bitirmek istemiyordum.
İçimde hâlâ öfke vardı.
Ama Mira'nın beni orada bırakmaması, kolumu tutup sakinleştirmeye çalışması bütün o karmaşanın içinde tuhaf bir şekilde dikkatimi dağıtmıştı.
Birkaç saniye sonra geri çekildim.
Mira da elini kolumdan çekti.

Mira: "İyi misin?"

Yusuf: "İyiyim."

Mira kaşlarını kaldırdı.
Mira: "Hiç öyle görünmüyorsun."

İstemeden güldüm.
Yusuf: "İyiyim dedim."

Mira da hafifçe gülümsedi.
Yanımdan ayrılmadı.
O olaydan sonra Can'la aramızdaki hava tamamen değişti.
Eskisi gibi konuşmuyorduk.
Yan yana oturmak bile ikimize garip gelmeye başlamıştı.
Birkaç gün sonra tekrar Rabia'nın yanında oturmaya başladım.
Sırama geçip oturduğumda Rabia bana baktı.

Rabia: "Sonunda geri geldin."

Yusuf: "Özledin mi?"

Rabia güldü.
Rabia: "Özlenecek kadar uzakta değilsin hahaha."

Yusuf: "He he."

O an her şey eski hâline dönmüş gibi hissettirdi.
Ama sınıfta hiçbir şey gerçekten eskisi gibi değildi.
Can'la aramızdaki kavga, Kaan'ın hiç düşünmeden benim için araya girmesi ve Mira'nın o gün beni sakinleştirmek için gösterdiği çaba...
Hepsi kafamın bir köşesinde kalmıştı.
Özellikle Mira.
Çünkü o gün ilk defa onun bana karşı davranışlarının gerçekten farklı olduğunu düşünmeye başlamıştım.
Belki de yanılıyordum.
Belki de sadece arkadaşça davranmıştı.
Ama insan bazı şeyleri fark ettiğinde, artık onları görmezden gelmek eskisi kadar kolay olmuyor.
Ve ben o gün, Mira'nın bana eskisinden biraz daha farklı baktığını düşünmeye başlamıştım.