Eski izler

Sabahın ilk ışıkları İstanbul'un üzerine düşerken Mete çoktan uyanmıştı.

Gece boyunca doğru dürüst uyuyamamıştı. Telefonuna gelen son mesaj zihnini meşgul ediyordu. Orhan Demir'in kaybolması, Kadir Vural'ın şüpheleri ve kimliği belirsiz kişinin tehditleri… Bütün bunlar birbirinden bağımsız görünse de Mete, aralarında bir bağ bulunduğundan emindi.

Yatağın kenarında otururken telefonunu eline aldı. Mesajı yeniden açtı.

"Orhan'ı aramayı bırak. Bir sonraki kaybolan sen olabilirsin."

Numara hâlâ görünmüyordu.

Telefonu masaya bıraktı. Tam o sırada kapı çalındı.

"İçeride misin?"

Kesik'ti.

"Gel."

Kesik kapıyı açıp içeri girdi. Üzerinde siyah bir gömlek, elinde iki kahve vardı. Birini Mete'ye uzattı.

"Bugün patronla dışarı çıkıyoruz."

"Nereye?"

"Bir görüşme var. Kadir Bey seni de istiyor."

Mete kahvesinden bir yudum aldı.

"Bu kadar çabuk mu güvenmeye başladı?"

Kesik güldü.

"Yanlış anlama. Kadir Vural kimseye kolay kolay güvenmez. Ama seni merak ediyor."

"Merak tehlikeli bir şeydir."

"Özellikle onun gibi adamlar için."

Saat ona doğru üç araçlık konvoy, şehrin dışında bulunan büyük bir çiftliğin kapısından içeri girdi.

Burası Kadir Vural'ın özel mülklerinden biriydi. Geniş bahçesi, yüksek duvarları ve girişteki güvenlik görevlileriyle küçük bir kaleyi andırıyordu.

Kadir araçtan indiğinde iki adam yanına yaklaştı.

"Hoş geldiniz, Kadir Bey."

Kadir başıyla selam verdi. Ardından Mete'ye döndü.

"Bugün burada önemli bir misafirimiz var. Konuşurken dikkatli ol."

Mete cevap vermedi.

Çiftliğin içindeki salona geçtiler. Birkaç dakika sonra içeriye ellili yaşlarında, bakımlı giyimli bir adam girdi. Kadir onu görünce ayağa kalktı.

"Hayri Bey. Hoş geldiniz."

Adam gülümsedi.

"Kadir Bey, görüşmeyeli uzun zaman oldu."

İki adam tokalaştı. Ardından masaya oturdular. Mete ve Kesik biraz geride kaldı.

Konuşma önce ticaret üzerine başladı. Şirketlerden, ortaklıklardan, yeni yatırımlardan söz ettiler. Ancak Mete, Hayri'nin asıl meseleye gelmek için sabırsızlandığını fark etmişti.

Bir süre sonra adam sesini alçalttı.

"Orhan meselesini duydum."

Kadir'in yüzündeki gülümseme kayboldu.

"Demek haberler hızlı yayılıyor."

"Bu şehirde bazı şeyler saklı kalmaz."

"Orhan'ı bulacağız."

Hayri başını salladı.

"Umarım bulursunuz. Çünkü onun kaybolması yalnızca sizi ilgilendirmiyor."

Kadir öne eğildi.

"Ne demek istiyorsunuz?"

Hayri kısa bir sessizlikten sonra cevap verdi.

"Orhan'ın elinde bazı belgeler vardı. Yanlış insanların eline geçerse hepimiz zor durumda kalabiliriz."

Mete, Kesik'e kısa bir bakış attı.

Belgeler…

Demek Orhan yalnızca konuşmaktan korkmuyordu. Elinde bir şeyler vardı.

Kadir'in sesi sertleşti.

"Ne belgeleri?"

"Ben ayrıntısını bilmiyorum. Bildiğim tek şey, Orhan'ın bir süredir birileriyle görüştüğü."

"Kimlerle?"

Hayri cevap vermedi.

Kadir masaya hafifçe vurdu.

"Hayri Bey, benimle konuşurken yarım cümleler kurmayın."

Adam gözlerini Kadir'den ayırmadı.

"Ben de bildiklerimin tamamını anlatabilecek durumda değilim."

Görüşme beklenenden kısa sürdü.

Dönüş yolunda Kesik sessizdi. Mete ise konuşulanları zihninde tartıyordu.

"Belgelerden haberin var mıydı?" diye sordu.

Kesik başını iki yana salladı.

"Yok. Orhan'ın böyle bir şey sakladığını ilk kez duydum."

"Demek ki bizden sakladığı daha çok şey varmış."

Kesik direksiyona biraz daha sıkı tutundu.

"Bu işin sonu iyi görünmüyor."

Mete camdan dışarı baktı.

"Hiçbir şey göründüğü kadar basit değildir."

Kesik ona döndü.

"Senin de sakladığın şeyler var, değil mi?"

Mete cevap vermedi.

Kesik bu sessizliği bir cevap olarak kabul etti. Üstelemedi. Fakat içinden, yanında taşıdığı adamı henüz tam olarak tanımadığını geçirdi.

Akşam saatlerinde Mete odasına çekildi.

Telefonunu açtığında cevapsız bir arama gördü. Numara tanıdıktı.

Üç yıldır aramamaya yemin ettiği bir numara.

Bir zamanlar kendisine emir veren, sonra herkesin önünde aralarındaki bağı koparan adamın numarası…

Nihat Sancaktar.

Mete uzun süre ekrana baktı.

Arama yalnızca birkaç saniye sürmüş olabilirdi. Belki yanlışlıkla yapılmıştı. Belki de Nihat'ın söylemek istediği bir şey vardı.

Tam telefonu kapatacakken mesaj geldi.

"Geçmişin peşini bırakmadığını biliyorum. Ama bu kez dikkatli ol, Mete. Kadir Vural'ın etrafındaki herkes senin düşmanın değil."

Mete'nin yüzü gerildi.

Mesajı tekrar okudu.

Nihat, onun Kadir Vural'ın yanında olduğunu biliyordu.

Peki, ya başka biri de biliyorsa?

Telefonu avucunda sıkarken gözlerini kapattı.

Üç yıl önce kendisine sırtını dönen adam, şimdi yeniden konuşmaya çalışıyordu.

Ve Mete ilk kez şu soruyu sormaktan kendini alamadı:

Nihat Sancaktar gerçekten onun amiri miydi, yoksa yıllardır saklanan başka bir hesabın parçası mıydı?