İhanet

Gece, İstanbul'un üzerine ağır ağır çökmüştü.

Yağmur saatlerdir yağıyordu. Şehrin kalabalık caddeleri boşalmış, dükkânların ışıkları birer birer sönmüş, sokak lambalarının altında yalnızca ıslak asfaltın parıltısı kalmıştı. Uzaklardan gelen siren sesleri, gecenin sessizliğini ara sıra bölüyordu.

Saat 02.17'ydi.

Eski bir depo binasının önünde siyah renkli bir araç durdu. Motoru kapatılmadı. Direksiyon başındaki adam, ellerini direksiyondan ayırmadan birkaç saniye bekledi. Ön cama vuran yağmur damlalarını izledi. Sonra başını hafifçe kaldırıp dikiz aynasına baktı.

Yirmi dört yaşındaydı.

Yüzündeki gençlik henüz silinmemişti ama gözlerinde yaşından çok daha fazlasını taşıyan insanların yorgunluğu vardı. Üzerindeki koyu renk montun yakasını kaldırdı. Sağ elini cebine soktu. Parmakları soğuk metalin üzerinde durdu.

Silah.

Bir zamanlar onu taşımanın kendisine güven verdiğini düşünürdü. Şimdi ise her dokunduğunda geçmişinden bir parça daha kopuyordu.

Kapıyı açtı.

Ayakkabıları su birikintilerine bastığında çıkan ses, gecenin sessizliğinde gereğinden fazla yankılandı. Başını kaldırıp deponun karanlık pencerelerine baktı. İçeride tek bir ışık yanıyordu.

Orada biri onu bekliyordu.

Mete Karaca, birkaç adım attıktan sonra durdu. Bir an için geri dönmeyi düşündü. Belki de hayatında ilk defa, önünde duran kapıdan içeri girmemesi gerektiğini biliyordu. Fakat insan bazen yanlış olduğunu bildiği bir şeyi yapmaktan kendini alamazdı.

Kapının önüne geldi.

İçeriden bir ses duyuldu.

"Geç kaldın."

Mete cevap vermedi. Kapıyı itti.

Depo, rutubet ve pas kokuyordu. Tavandaki tek ampul, geniş mekânın ancak küçük bir bölümünü aydınlatıyordu. Duvarların dibinde üst üste yığılmış kasalar, eski makineler ve kullanılmayan eşyalar vardı.

Ampulün aydınlattığı yerde bir adam duruyordu.

Nihat Sancaktar.

Elli sekiz yaşındaki emniyet müdürü, yıllarını bu mesleğe vermişti. Saçlarının arasındaki beyazlar, yüzündeki çizgiler ve gözlerinin çevresindeki yorgunluk, taşıdığı sorumluluğun izleriydi. Yıllarca nice suçlunun karşısına çıkmış, nice insanın hayatına dokunmuştu. Ancak o gece karşısında duran adam, hayatında gördüğü en ağır sınavlardan biriydi.

Mete'ye baktı.

"Silahını bırak."

Mete'nin yüzünde herhangi bir ifade belirmedi.

"Artık emirlerinizi dinlemiyorum."

Nihat'ın bakışları bir anlığına değişti. Söylenen sözden çok, o sözün söyleniş biçimi canını yakmıştı.

"Ne yaptığının farkında mısın?"

Mete birkaç adım ilerledi.

"Gayet iyi farkındayım."

"Senin için bunca yıl uğraştım. Seni bu noktaya getiren insanları tanıyorum. Neye bulaştığını da biliyorum."

Mete acı bir tebessümle başını eğdi.

"Benim neye bulaştığımı bildiğinizi sanıyorsunuz."

"Silahını bırak, Mete."

Bu kez Nihat'ın sesi daha sertti.

Mete montunun cebindeki elini çıkardı. Tabancasını kavradı. Nihat, karşısındaki genç adamın gözlerine baktı. O gözlerde korku aradı. Pişmanlık, öfke, tereddüt… Herhangi bir işaret.

Bulamadı.

"Son kez söylüyorum," dedi Nihat. "Silahını bırak."

Mete'nin eli titremedi.

"Benim için çok geç."

Nihat bir adım attı.

"Hiçbir şey için geç değil."

O an, ikisinin de hayatını değiştirecek birkaç saniye başladı.

Mete silahını kaldırdı.

Nihat olduğu yerde kaldı.

"Yapma oğlum."

Bu iki kelime, deponun soğuk duvarlarına çarparak geri döndü.

Oğlum.

Mete'nin yüzünde bir anlığına beliren ifade, hemen kayboldu. Gözlerini Nihat'tan ayırmadı. Sonra silahın namlusunu ona doğrulttu.

Bir el silah sesi duyuldu.

Ardından sessizlik…

Nihat'ın bedeni geriye doğru savruldu. Eli göğsüne gitti. Birkaç saniye ayakta kalmaya çalıştıktan sonra dizlerinin üzerine çöktü. Gömleğinin üzerinde hızla yayılan koyu leke, ampulün solgun ışığında belirginleşti.

Mete'nin kolu yavaşça aşağı indi.

Nihat başını kaldırdı. Gözleri hâlâ Mete'nin üzerindeydi.

"Sen…"

Cümlesini tamamlayamadı.

Mete bir adım attı. Sonra durdu. Yerde yatan adama baktı. Dudakları aralandı ama ağzından tek bir kelime çıkmadı.

Dışarıdan bir aracın kapısının kapandığı duyuldu.

Mete başını kapıya çevirdi.

Vakit kalmamıştı.

Silahını yeniden montunun içine yerleştirdi. Nihat'a son bir kez baktıktan sonra arkasını döndü. Depodan çıktığında yağmur hâlâ yağıyordu.

O gece İstanbul'da yalnızca bir emniyet müdürü vurulmamıştı.

Bir polis memurunun hayatı da sona ermişti.

Olaydan kırk dakika sonra bölgeye çok sayıda polis ekibi sevk edildi.

Depo binasının çevresi güvenlik şeridiyle kapatıldı. Sağlık ekipleri yaralı müdürü ambulansa taşırken olay yeri inceleme ekipleri çalışmaya başladı. Gelen polislerin yüzünde şaşkınlık vardı. Çünkü vurulan kişi sıradan bir emniyet mensubu değildi.

Nihat Sancaktar, teşkilatta saygı duyulan bir isimdi.

Onu vuran kişinin kimliği öğrenildiğinde ise şaşkınlık yerini öfkeye bıraktı.

Mete Karaca.

Asayiş Şube Müdürlüğü'nde görev yapan genç bir polis memuru.

Kısa süre öncesine kadar başarılı çalışmalarıyla tanınan, hakkında ciddi bir disiplin soruşturması bulunmayan, amirlerinin geleceğinden umutlu olduğu bir isimdi.

Şimdi ise kendi amirini vurmakla suçlanıyordu.

Olay yerinden ayrılan Mete'nin peşine düşüldü. Telefonu kapalıydı. Evine gidildiğinde kimseye rastlanmadı. Yakın çevresindeki insanlarla görüşüldü. Ancak kimse onun nerede olduğunu bilmiyordu.

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte haber televizyonlarına düştü.

"Emniyet Müdürüne Silahlı Saldırı: Saldırgan Polis Memuru Her Yerde Aranıyor!"

Haberin altındaki fotoğrafta Mete'nin genç yüzü vardı.

Bir gün önceye kadar üniforma taşıyan adam, artık kendi teşkilatının aradığı bir şüpheliydi.

Nihat Sancaktar hastaneye kaldırıldığında ameliyata alınmıştı.

Koridorda bekleyen polislerin yüzleri asıktı. Kimse yüksek sesle konuşmuyordu. Birkaç saat sonra ameliyathanenin kapısı açıldı. Doktor, bekleyenlerin yanına geldi.

"Şimdilik hayati tehlikeyi atlattı. Ancak bir süre gözetim altında tutulması gerekiyor."

Koridorda derin bir nefes alındı.

Nihat yaşıyordu.

Fakat kimse, yaşananların nedenini bilmiyordu. Daha doğrusu, herkes bildiğini sanıyordu.

Bir süre sonra hastanenin koridorunda genç bir savcı belirdi. Yanında iki polis vardı. Nihat'ın odasına girmeden önce çevresindekilere kısa bir bakış attı.

"Emniyet Müdürü'nün ifadesini daha sonra alacağız. Şimdilik kimseyle görüştürülmesini istemiyorum."

Sonra kapının önünde durdu.

İçeride yatan adamın gözleri açıktı.

Nihat, tavana bakıyordu. Göğsündeki ağrıya rağmen zihni başka bir yerdeydi. Birkaç saat önce depoda yaşananları düşünüyordu. Mete'nin yüzü gözlerinin önünden gitmiyordu.

O genç adamın kendisine silah doğrulttuğu anı…

"Yapma oğlum," dediği hâlde tetiğin çekildiği saniyeyi…

Nihat gözlerini kapattı.

Dışarıdaki herkes Mete Karaca'nın kendisine ihanet ettiğine inanıyordu.

O da öyle inanmalıydı.

Çünkü bazen bir insanın kurtulması için bütün dünyanın onu suçlu bilmesi gerekirdi.

Üç gün sonra Mete yakalandı.

Yakalandığında yanında silahı yoktu. Direnmedi. Kaçmaya çalışmadı. Polisler ellerine kelepçeyi taktığında başını öne eğmedi. Yalnızca karşısındaki memurun yüzüne baktı.

O memur, Mete'nin eski çalışma arkadaşlarından biriydi.

"Niye yaptın?" diye sordu genç polis.

Mete cevap vermedi.

"Amirim sana ne yaptı?"

Yine sessizlik.

Genç polis başını iki yana salladı.

"Senin gibi birinden bunu beklemezdim."

Mete'nin gözleri bir anlığına yere indi.

"Ben de," dedi kısık bir sesle.

Sonra polis aracının arka koltuğuna bindirildi.

O gün emniyet binasında onun hakkında konuşmayan kimse kalmadı. Kimi para için sattığını söyledi, kimi örgütle uzun zamandır bağlantılı olduğunu iddia etti. Bazılarıysa Mete'nin en başından beri kirli bir polis olduğuna inanıyordu.

Hiç kimse onun ne düşündüğünü sormadı.

Zaten Mete de anlatmaya niyetli görünmüyordu.

Yargılama süreci başladığında, önüne konulan dosya ağırdı. Amirine silahlı saldırı, suç örgütüyle bağlantı şüphesi ve görevini kötüye kullanma iddiaları…

Savunmasında uzun uzun konuşmadı. Kendisine yöneltilen sorulara kısa cevaplar verdi. Nihat Sancaktar ise iyileşmesinin ardından verdiği ifadede Mete hakkında beklenen sertlikte bir suçlamada bulunmadı.

Bu durum dosyanın seyrini değiştirdi.

Ancak kimse bunun nedenini anlayamadı.

Mete'nin polislik mesleği sona erdi. Hakkında verilen kararın ardından cezaevine gönderildi. Üniforması elinden alınmış, rozeti sökülmüş, adı teşkilatın kayıtlarında kara bir lekeyle anılır olmuştu.

Bir zamanlar aynı masada oturduğu insanlar şimdi onun adını duyduklarında yüzlerini çeviriyordu.

Ailesi ziyaretine geldiğinde annesi ağladı.

Babası ise tek kelime etmedi.

Mete, camın arkasından annesinin titreyen ellerine baktı. Kadın, oğlunun neden böyle bir şey yaptığını anlamaya çalışıyordu. Belki de hayatı boyunca anlayamayacaktı.

"Benim oğlum böyle biri değil," dedi annesi.

Mete başını eğdi.

Annesinin gözyaşları karşısında söyleyebileceği tek bir doğru cümle bile yoktu.

Çünkü o günlerde Mete'nin hayatında en ağır olan şey demir kapılar değildi.

Kendisini tanıyan herkesin gözünde başka bir adama dönüşmüş olmasıydı.

Ve o, bu adı taşımaya devam edecekti.

Üç yıl sonra cezaevinin kapısından çıktığında, dışarıda onu bekleyen tek bir kişi vardı.

Yüzünde yanağından çenesine kadar uzanan eski bir yara izi taşıyan, iri yapılı bir adam…

Cemil Arslan.

Cezaevinde herkes ona başka bir isimle seslenirdi.

Kesik.

Adam, Mete'yi baştan aşağı süzdü. Sonra sigarasından son bir nefes çekip yere attı.

"Hoş geldin dışarıya, polis."

Mete'nin yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

"Polis değilim artık."

Kesik, omzuna elini koydu.

"Onu zaman gösterecek."

Mete cevap vermedi.

Çünkü Kesik'in bilmediği bir şey vardı.

Mete Karaca, cezaevinden yalnızca özgürlüğünü kaybetmiş bir adam olarak çıkmamıştı.

Üç yıl boyunca sustuğu bütün soruların cevaplarını aramak için dışarı adım atmıştı.

Ve o cevapların tamamı tek bir adamın adında birleşiyordu:

Kadir Vural.