Eski Amir ..

Gece yarısını çoktan geçmişti.

Mete, telefonun ekranına bakmayı sürdürüyordu. Nihat Sancaktar'dan gelen mesaj, zihninde birbirinden farklı sorular uyandırmıştı.

“Kadir Vural'ın etrafındaki herkes senin düşmanın değil.”

Bu cümle ne anlama geliyordu?

Nihat, üç yıl boyunca neden sessiz kalmıştı? Neden şimdi ortaya çıkıyordu? Daha da önemlisi, Kadir Vural'ın çevresindeki kimden söz ediyordu?

Mete telefonu yatağın üzerine bıraktı. Pencereye yaklaşıp perdeyi araladı. Bahçedeki güvenlik kulübesinde bir adam nöbet tutuyordu. Diğer tarafta park hâlindeki araçların üzerinde sokak lambalarının solgun ışığı vardı.

Telefon yeniden titredi.

Bu kez arayan Nihat'tı.

Mete birkaç saniye bekledi. Sonra çağrıyı cevapladı.

"Efendim?"

Karşı taraftan kısa bir sessizlik geldi.

"Mete."

Nihat'ın sesini tanımamak mümkün değildi. Yıllar geçse de o ses değişmemişti.

"Dinliyorum."

"Konuşmamız gerekiyor."

"Konuşmak için Üç yıl geç kaldınız müdürüm."

Nihat derin bir nefes aldı.

"Biliyorum."

"Benimle konuşmak için daha ne kadar bekleyecektiniz?"

"Şu an bunları konuşamayız."

Mete'nin yüzü sertleşti.

"Eskiden olduğu gibi. Bir şey söyleyecek gibisiniz ama sanki söyleyemeyecek gibisinizde siz yarım bırakmayı seversiniz "

"Mete bu konukarı boş verelim , beni iyi dinle. Orhan Demir meselesinden uzak dur."

"Onu tanıyor musunuz?"

"Bu sorunun cevabı şu an önemli değil."

"Benim için önemli."

Nihat'ın sesi biraz yükseldi.

"Her şeyi bildiğini sanıyorsun. Ama bilmediğin şeyler var."

Mete'nin çenesi titredi .

"Üç yıl boyunca bilmediğim şeylerle yaşadım. Artık yeter."

Karşı tarafta yeniden sessizlik oldu.

Sonunda Nihat konuştu.

"Yarın saat dokuzda, eski Sirkeci Garı'nın arkasındaki çay bahçesinde ol. Yalnız gel."

Telefon kapandı.

Mete bir süre kıpırdamadan durdu. Ardından telefonu cebine koydu.

Bu görüşmenin artık gerçekleşmesi gerekiyordu.

Ertesi sabah Kadir Vural'ın çalışma odasında alışılmadık bir hareketlilik vardı.

Kesik, masanın önünde ayakta duruyor; Kadir ise elindeki dosyayı inceliyordu.

"Orhan'dan hâlâ haber yok," dedi Kesik.

Kadir dosyayı kapattı.

"Hayri'nin söylediği belgeleri araştırdınız mı?"

"Adamlarımız ilgileniyor."

Vural :"Ben ilgilenin demedim. Bulmalarını emrettim."

Kesik başını eğdi.

"Anlaşıldı."

Kadir bu kez Mete'ye döndü.

"Sen bugün Kesik'le dışarı çıkacaksın. Birkaç işiniz var."

Mete sakin görünmeye çalışarak cevap verdi.

"Ne zaman?"

"Birazdan."

Kesik, Mete'ye baktı.

"Hazırlan. Bekliyorum."

Mete odadan çıkarken Kadir'in sesi arkasından geldi.

"Bu arada, dün gece telefonun açık mıydı?"

Mete duraksadı. Fakat arkasını dönmedi.

"Açıktı."

"Tanımadığın numaralardan gelen aramalara dikkat et. Son zamanlarda etrafımızda fazla meraklı insan var."

Mete başını hafifçe salladı.

"Anladım."

Koridora çıktığında Kesik yanına geldi.

"Ne oldu?"

"Bir şey yok."

Kesik gözlerini kıstı.

"Umarım."

Saat dokuzda Mete, Sirkeci'deki çay bahçesine ulaştı.

Nihat henüz gelmemişti.

Mete arka taraftaki masalardan birine oturdu. Bir çay söyledi. Etrafındaki insanları gözlemledi. Yaşlı bir adam gazete okuyor, iki genç kendi aralarında konuşuyor, garson masaları topluyordu.

Birkaç dakika sonra Nihat göründü.

Üzerinde koyu renk bir palto vardı. Saçları biraz daha beyazlamış, yüzündeki çizgiler derinleşmişti. Mete'nin karşısına oturdu.

İkisi de bir süre konuşmadı.

Sonunda Nihat başını kaldırdı.

"Değişmişsin."

Mete çayından bir yudum aldı.

"Siz de."

Nihat:"Üç yıl kolay geçmedi."

Mete acı bir tebessümle karşılık verdi.

"Benim için de."

Nihat masanın üzerinde ellerini birleştirdi.

"Mete, Orhan Demir'i bulmalısın."

Mete'nin bakışları sertleşti.

"Az önce ondan uzak durmamı söylüyordunuz."

"Çünkü onu arayan yalnızca Kadir Vural değil."

"Kim arıyor peki?"

Nihat etrafına kısa bir bakış attı. Sonra sesini alçalttı.

"Orhan'ın elindeki belgeler, sandığından çok daha önemli. O belgelerde emniyetten bazı isimler de var."

Mete'nin yüzündeki ifade değişti.

"Emniyetten mi?"

Nihat başını salladı.

"Ve içlerinden biri, senin üç yıl önce neden hapse girdiğini çok iyi anlatıyor."

Mete'nin eli masanın üzerinde yumruk oldu.

Nihat ayağa kalktı.

"Şimdilik bu kadar. Sakın kimseye benden söz etme."

Mete de ayağa kalktı.

"Bir dakika. O gece ne oldu, Nihat Müdür? Gerçekten ne oldu?"

Nihat ona baktı. Gözlerinde yıllardır taşıdığı yorgunluk vardı.

"Henüz zamanı değil."

Arkasını döndü ve kalabalığın arasına karıştı.

Mete, onun uzaklaşmasını izledi.

Tam o sırada telefonu titredi.

Kesik'ten mesaj gelmişti:

"Acil buraya gel. Kadir Bey seni bekliyor. Orhan bulundu."

Mete mesajı okudu.

Ardından ikinci bir mesaj daha geldi.

Bu kez gönderen numara tanıdıktı.

"Nihat Sancaktar'la görüştüğünü biliyoruz."

Mete başını kaldırdı.

Karşı kaldırımda siyah bir araç duruyordu.

Aracın arka camı yavaşça açıldı.

İçerideki adamın yüzü görünmüyordu.

Ama elindeki fotoğrafı Mete hemen tanıdı.

Fotoğrafta kendisi ve Nihat, birkaç dakika önce oturdukları masada yan yana görünüyordu.

Birileri onları izliyordu.