Şüphe

İstanbul'un üzerine çöken gece, şehrin gürültüsünü yavaş yavaş susturuyordu. Sokak lambalarının solgun ışığı, ıslak kaldırımlara vuruyor; uzaklardan gelen siren sesleri gecenin sessizliğini zaman zaman bölüyordu.

Mete Karaca, eski fabrikanın önünde park ettiği aracın içinde oturuyordu. Birkaç dakika önce Orhan Demir'in yüzüne bakarak dinlediği sözler hâlâ zihnindeydi.

Senin dosyan hiçbir zaman kapanmadı.

Orhan bu cümleyi söylerken korkmuştu. Mete bunu anlamıştı. Fakat adamın korkusu kendisinden değildi. Sanki yıllardır sakladığı bir sırrın yeniden ortaya çıkmasından endişe ediyordu.

Mete, dikiz aynasından kendi yüzüne baktı. Üç yıl önceki adamla bugünkü adam arasında yalnızca yaş farkı yoktu. O üç yıl, yüzüne birkaç çizgi, ruhuna ise kolay kolay silinmeyecek izler bırakmıştı.

Telefonu titredi.

Kesik'ten mesaj gelmişti.

“Kadir seni bekliyor. Fazla gecikme.”

Mete telefonu cebine koydu, motoru çalıştırdı ve karanlık caddede ilerlemeye başladı.

Kadir Vural'ın ofisinde sabahın erken saatlerinden beri hareketlilik vardı. Masanın üzerinde birkaç dosya, yarısı içilmiş bir kahve ve açık duran bir dizüstü bilgisayar bulunuyordu.

Cemil Arslan, namıdiğer Kesik, pencerenin önünde durmuş sigarasını içiyordu. Yanağından çenesine kadar uzanan yara izi, yüzüne sert bir ifade veriyordu. Dışarıdan bakıldığında sakin görünse de zihninde sürekli bir şeyleri tarttığı belliydi.

Kapı açıldı.

Mete içeri girdiğinde Kadir başını kaldırdı.

“Geldin,” dedi Kadir.

Mete kapıyı kapatıp masanın karşısındaki koltuğa oturdu.

“Çağırmışsınız.”

Kadir, önündeki dosyayı kapattı.

“Orhan Demir'le görüştüğünü duydum. Ne anlattı?”

Mete kısa bir süre düşündü.

“Pek bir şey anlatmadı. Sürekli geçmişten bahsetti. Birilerinden korkuyor.”

Kadir sandalyesine yaslandı.

“Kimden korkuyormuş?”

“Onu söylemedi.”

Kadir'in yüzünde hafif bir tebessüm belirdi.

“İnsanlar genellikle korktukları kişilerin adını söylemekte zorlanırlar.”

Kesik sigarasından bir nefes çekerek konuşmaya katıldı.

“Orhan'ın son zamanlarda fazla konuştuğu doğru. Ama ağzından çıkan her sözün bir anlamı olduğunu düşünmüyorum.”

Kadir, Kesik'e döndü.

“Sen ne düşünüyorsun, Cemil?”

Kesik omuzlarını hafifçe kaldırdı.

“Birilerinin onu susturmak istediğini düşünüyorum. Bizi de bu yüzden oyalıyor olabilir.”

Mete, ikisinin konuşmasını sessizce dinledi. Orhan'ın kendisine söylediklerini henüz anlatmaya niyeti yoktu. Çünkü o sözlerin nereye uzandığını kendisi de bilmiyordu.

Kadir, masasının sağ çekmecesini açtı ve içinden eski bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafı masanın üzerinde Mete'ye doğru itti.

“Peki, bunu tanıyor musun?”

Mete fotoğrafa baktı.

Fotoğrafta genç bir polis memuru vardı. Üniforması düzgün, bakışları kararlıydı. Yüzündeki ifade henüz cezaevinin soğuk duvarlarıyla tanışmamış bir adamın ifadesiydi.

Mete, fotoğrafın kendisine ait olduğunu hemen anlamıştı.

“Tanıyorum,” dedi.

Kadir kaşlarını hafifçe kaldırdı.

“Kim?”

Mete gözlerini fotoğraftan ayırmadan cevap verdi.

“Ben.”

Kadir'in yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

“Güzel. En azından kendini tanıyorsun.”

Kesik, pencerenin önünden ayrılarak masaya yaklaştı.

“Bu fotoğrafı nereden buldun, Kadir?”

Kadir, fotoğrafı yeniden eline aldı.

“Geçmişini araştırdım, Cemil. Bir sorun mu var?”

Kesik başını iki yana salladı.

“Yok. Sadece merak ettim.”

Kadir fotoğrafı masaya bıraktı ve bakışlarını yeniden Mete'ye çevirdi.

“Polislik yaptığın dönemde hakkında bir soruşturma açılmış. Sonra cezaevine girmişsin. Üç yıl yatmışsın. Şimdi de benim yanımdasın. Sence bu durum insanın aklına soru getirmez mi?”

Mete'nin yüzünde herhangi bir değişiklik olmadı.

“Benim hakkımda ne düşünüyorsan açıkça söyle.”

Kadir birkaç saniye sustu.

“Ben insanları geçmişlerine göre değerlendirmem. Ama geçmişini benden saklamaya çalışırsan, o zaman sorun çıkar.”

Mete, sandalyesinde hafifçe öne eğildi.

“Geçmişimi saklamadım. Nihat Sancaktar'ı vurduğumu da herkes biliyor. Beni hain ilan ettiler. Üç yıl içeride kaldım. Daha ne anlatmamı istiyorsun?”

Kadir, Mete'nin gözlerinin içine baktı.

“Şimdilik hiçbir şey.”

Odadaki sessizlik birkaç saniye sürdü.

Kadir, dosyayı kapatarak konuşmasını tamamladı.

“Orhan'ı izlemeye devam edin. Ama bu işi aceleye getirmeyin. Ne sakladığını öğrenmek istiyorum.”

Mete başını salladı.

“Anlaşıldı.”

Ofisten çıktıklarında Kesik, Mete'nin yanında yürümeye başladı. Binanın çıkışına kadar ikisi de konuşmadı. Dışarı çıktıklarında Kesik cebinden sigarasını çıkardı.

“Bir şey söyleyeceğim,” dedi.

Mete ona döndü.

“Söyle.”

Kesik sigarasını yakıp ilk nefesini aldı.

“Kadir'in sana bakışını beğenmedim.”

Mete ellerini montunun cebine soktu.

“Bana güvenmesini beklemiyorum.”

“Güvenmesin, o ayrı mesele. Ama seni araştırmaya başlaması başka bir şey.”

Mete, caddenin karşısındaki araçlara baktı.

“Benden şüpheleniyor.”

Kesik başını salladı.

“Bence yalnızca şüphelenmiyor. Bir şeyleri öğrenmeye çalışıyor.”

Mete birkaç adım yürüdükten sonra durdu.

“Cemil, sana bir şey soracağım.”

“Buyur.”

“Bana neden bu kadar güveniyorsun?”

Kesik'in yüzündeki ifade değişti. Bir süre cevap vermedi. Sonra sigarasını yere atıp ayakkabısının ucuyla söndürdü.

“İnsanları tanımak için bazen yıllar gerekir. Bazen de bir bakış yeter.”

Mete sessiz kaldı.

Kesik devam etti:

“Cezaevinde çok adam gördüm. Kimi dost görünür, ilk fırsatta sırtından bıçaklar. Kimi de konuşmadan yanında durur. Seninle aynı koğuşta kaldığım zamanları unutmadım.”

Mete başını hafifçe eğdi.

“Ben de unutmadım.”

Kesik, Mete'nin omzuna dokundu.

“Bir gün geçmişini anlatırsın. O gün geldiğinde dinlerim. Ama şunu bil, benim yanımda olduğun sürece arkana bakmana gerek yok.”

Mete bu sözlerin karşısında ne söyleyeceğini bilemedi. Çünkü Kesik'in güveni, onun taşıdığı yalanın ağırlığını biraz daha artırıyordu.

Aynı gün öğleden sonra Selim Erdem, Kadir Vural'ın ofisine geldi.

Selim, dışarıdan bakıldığında saygın bir avukattı. Koyu renk takım elbisesi, ölçülü konuşması ve insanın gözlerinin içine bakarak konuşma alışkanlığı, ona güven veren bir görünüm kazandırıyordu. Ancak Kadir'in çevresindeki herkes, Selim'in yalnızca hukuki meselelerle ilgilenmediğini bilirdi.

Kadir, Selim'i görünce masasındaki dosyayı kapattı.

“Ne oldu?”

Selim çantasından birkaç belge çıkardı.

“Orhan Demir'in eski bağlantılarını araştırdım. Birkaç isim buldum.”

Kadir belgeleri eline aldı.

“Kimler?”

“İş dünyasından bazı isimler. Bir de emniyet bağlantısı var.”

Kadir'in bakışları keskinleşti.

“Emniyet mi?”

Selim başını salladı.

“Eski Asayiş Şube Müdürü Nihat Sancaktar.”

Kadir, elindeki belgeyi masaya bıraktı.

“Nihat Sancaktar… Mete'nin eski amiri.”

“Evet.”

Kadir sandalyesine yaslandı.

“İlginç.”

Selim, önündeki belgeleri düzenledi.

“Bir de Mete Karaca'nın üç yıl önceki soruşturmasına baktım. Dosyada bazı eksiklikler var. Özellikle olay gecesine ait kayıtların bir kısmı bulunmuyor.”

Kadir gözlerini Selim'e çevirdi.

“Ne demek istiyorsun?”

Selim sakin bir sesle cevap verdi.

“Bu dosyada bilmediğimiz şeyler olabilir.”

Kadir birkaç saniye düşündü.

“Peki, Mete'nin bu bağlantılardan haberi var mı?”

“Bilmiyorum.”

Kadir ayağa kalkıp pencereye yürüdü.

“Öğren.”

Selim başını salladı.

Kadir arkasını dönmeden konuşmasını sürdürdü.

“Orhan'a da dokunulmasın. Şimdilik yaşamasını istiyorum. Bir şeyler biliyor ve bunu bizimle paylaşmak zorunda.”

Selim çantasını kapattı.

“Anlaşıldı.”

Kapıya yöneldiği sırada Kadir yeniden seslendi.

“Selim.”

Selim durup arkasına döndü.

“Efendim?”

Kadir'in yüzünde soğuk bir ifade vardı.

“Mete Karaca'yı araştırırken dikkatli ol. Bazı insanlar hakkında öğrendiğin şeyler, onları tanıdığın anlamına gelmez.”

Selim hafifçe başını eğdi.

“Bunu aklımda tutarım.”

Akşam saatlerinde Mete, sahil kenarındaki tenha bir kafede oturuyordu. Önündeki çay çoktan soğumuştu. Telefonunu masanın üzerine bırakarak çevresini izledi.

Nihat Sancaktar'ın adının yeniden karşısına çıkması onu rahatsız etmişti. Üstelik Kadir'in de aynı ismi araştırması, işlerin düşündüğünden daha karmaşık olduğunu gösteriyordu.

Telefonu çaldı.

Ekranda Nihat'ın numarası vardı.

Mete aramayı cevapladı.

“Dinliyorum.”

Nihat'ın sesi her zamanki gibi sakindi.

“Orhan'la görüştüğünü duydum.”

Mete'nin bakışları çevresinde gezindi.

“Bunu nereden biliyorsunuz?”

Nihat kısa bir sessizliğin ardından cevap verdi.

“Bu şehirde bazı şeyler gizli kalmaz.”

Mete, önündeki çay bardağına baktı.

“Orhan, benim dosyamın kapanmadığını söyledi.”

Nihat'ın sesi ciddileşti.

“Orhan tehlikeli bir adam. Söylediği her şeye inanma.”

“Bana bir şey saklıyorsunuz.”

Nihat derin bir nefes aldı.

“Mete, her şeyi bilmen gerekmiyor.”

Mete'nin yüzü gerildi.

“Üç yıldır her şeyi bilmeden yaşıyorum. Ne zaman bir şey sorsam aynı cevabı alıyorum.”

Karşı tarafta sessizlik oldu.

Nihat, eski emrindeki adamın sesindeki öfkeyi anlayabiliyordu. Onun neler yaşadığını biliyordu. Fakat bazı gerçekler, doğru zaman gelmeden söylenemezdi.

“Bazen bir şeyi bilmek, onu değiştirmeye yetmez,” dedi Nihat.

Mete gözlerini kapattı.

“Peki, neyi değiştirmeye yeter?”

Nihat'ın cevabı kısa oldu.

“Hayatta kalmanı.”

Telefon kapandı.

Mete bir süre ekrana baktı. Ardından telefonu cebine koydu.

Nihat'ın söyledikleri bir cevap değildi. Yalnızca yeni bir soruydu.

Gece yarısına doğru, şehrin başka bir semtinde eski bir ofisin ışığı yanıyordu.

Masanın başında oturan adam, önündeki kahverengi dosyayı açtı. Dosyanın kapağında kırmızı harflerle yazılmış iki kelime vardı:

GİZLİ SORUŞTURMA

Adam sayfaları tek tek çevirdi.

Mete Karaca'nın eski polis fotoğrafı…

Nihat Sancaktar'ın ifadesi…

Orhan Demir'in adı…

Bir süre sonra dosyanın sonlarına doğru geldi. Burada diğerlerinden farklı bir belge bulunuyordu. Üzerinde yalnızca bir kadın ismi yazılıydı.

ZEYNEP.

Adam fotoğrafı eline aldı. Genç kadının yüzünü dikkatle inceledi. Ardından masanın üzerindeki telefonunu alarak bir numara çevirdi.

Telefon birkaç kez çaldıktan sonra karşı taraftan bir erkek sesi duyuldu.

“Buyurun.”

Adam, fotoğrafı masaya bıraktı.

“Dosyayı yeniden açıyoruz.”

Karşıdaki kişi kısa bir sessizliğin ardından sordu:

“Peki, Mete Karaca?”

Adam sandalyesine yaslandı.

“Onu şimdilik izleyin. Kadir Vural'ın yanında kalmaya devam etsin.”

“Ya Nihat Sancaktar?”

Adam, dosyanın içindeki eski ifadeye baktı.

“Nihat'ın ne yapacağını zaman gösterecek.”

Telefonu kapattı.

Bir süre daha Zeynep'in fotoğrafına baktı. Sonra fotoğrafı dosyanın arasına yerleştirerek kapağı kapattı.

Masasının üzerindeki küçük not kâğıdında tek bir cümle yazılıydı:

“Bu soruşturma tamamlanmadan hiçbir isim güvenli değildir.”

Altında ise bir imza vardı.

Nihat Sancaktar.

Adam imzaya uzun süre baktı.

Sonra kendi kendine fısıldadı:

“Demek oyun yeniden başlıyor…”

Ve odanın ışığını kapattı.