Sesiz Tanık

Zeynep, karşısındaki adamın yüzünü dikkatle inceliyordu. Adamın söyledikleri kadar, söylemekten kaçındıkları da dikkatini çekmişti.

Babasını tanıdığını söylüyordu. Üstelik Ahmet Yalçın'ın yarım bıraktığı bir işten söz etmişti. Fakat Zeynep'in asıl merak ettiği şey, adamın neden tam da siyah dosyayı bulduğu gün ortaya çıktığıydı.

Zeynep: “Beni nereden tanıyorsunuz?”

Adam, arşivin raflarına kısa bir bakış attı.

Adam: “Seni tanımıyorum. Babanı tanıyordum.”

Zeynep: “O hâlde babamın başına ne geldiğini anlatın.”

Adam: “Babanın başına gelenleri öğrenmek istiyorsan önce neyin peşinde olduğunu anlamalısın.”

Zeynep: “Bana bilmeceler anlatmayın. Babam öldü. Yıllardır kimse bana doğru düzgün bir açıklama yapmadı. Şimdi karşıma çıkıp bazı şeyleri bildiğinizi söylüyorsunuz.”

Adamın yüzünde belli belirsiz bir ifade belirdi.

Adam: “Ahmet Bey, bazı insanların hayatını kurtarmak için kendi hayatını tehlikeye attı. Ama herkes kurtulmadı.”

Zeynep bir adım yaklaştı.

Zeynep: “Kadir Vural'dan mı bahsediyorsunuz?”

Adam cevap vermedi.

Zeynep: “Babamın Kadir Vural'la ne işi vardı?”

Adam: “Baban bir dönem onun şirketlerinin mali kayıtlarını tutuyordu. Sonra bazı hesaplarda uyuşmayan şeyler buldu. Başta bunun sıradan bir usulsüzlük olduğunu düşündü. Yanıldığını anladığında ise iş işten geçmişti.”

Zeynep: “Peki Nihat Sancaktar?”

Adamın bakışları bir anlığına Zeynep'in çantasına kaydı. Siyah dosyayı fark etmişti.

Adam: “O ismi nereden duydun?”

Zeynep: “Babamın eşyalarında fotoğrafını buldum. Babamla ve Kadir Vural'la birlikte çekilmişler.”

Adam derin bir nefes aldı.

Adam: “O fotoğrafı kimseye gösterme.”

Zeynep: “Neden?”

Adam: “Çünkü bazı insanlar geçmişin unutulduğunu sanıyor. Onlara yanıldıklarını hatırlatmanın bedeli ağır olabilir.”

Zeynep daha fazla soru sormak istedi. Ancak adam konuşmayı bitirmişti. Kapıya doğru yürüdü.

Zeynep: “Bir dakika! Adınızı bile söylemediniz.”

Adam durdu. Başını çevirmeden cevap verdi.

Adam: “Şimdilik bir isim bilmen sana fayda sağlamaz.”

Ardından binadan çıktı.

Zeynep arkasından gitmedi. Çantasındaki dosyayı daha sıkı kavradı. Adamın anlattıkları, babasının ölümüne dair şüphelerini artırmıştı. Ancak artık elinde yalnızca birkaç eski fotoğraf ve yarım kalmış notlar yoktu.

Bir de Kadir Vural'ın şirketlerine ait mali kayıtların peşinde olduğunu söyleyen bir adam vardı.

Kadir Vural, sabahın erken saatlerinde ofisine gelmişti. Masasının üzerindeki dosyalar arasında Ahmet Yalçın'ın eski şirketine ait belgeler bulunuyordu.

Selim Erdem, karşısındaki koltukta oturmuş, önündeki evrakları inceliyordu.

Kadir: “Ahmet'in şirketini yeniden araştırmanı istiyorum.”

Selim dosyadan başını kaldırdı.

Selim: “Aradan yıllar geçti. Şirket zaten tasfiye edildi.”

Kadir: “Şirketin kapanmış olması, içindeki kayıtların da yok olduğu anlamına gelmez.”

Selim: “Bunu daha önce de araştırdık. Elde kayda değer bir şey çıkmadı.”

Kadir sandalyesine yaslandı.

Kadir: “O zaman yeterince iyi araştırmadınız.”

Selim cevap vermedi. Kadir'in sesindeki huzursuzluğu fark etmişti. Ahmet Yalçın'ın adı yıllardır konuşulmayan bir meseleydi. Şimdi kızının ortaya çıkması, geçmişte kapatıldığını sandıkları defterleri yeniden açabilirdi.

Kadir: “Zeynep'in ne bulduğunu öğren. Kiminle görüştüğünü, kimden yardım aldığını bilmek istiyorum.”

Selim: “Onu takip ettireyim mi?”

Kadir: “Hayır. Şimdilik yalnızca izle. Korkutulmasını istemiyorum.”

Selim başını salladı.

Selim: “Mete'ye söyleyecek misiniz?”

Kadir'in yüzü sertleşti.

Kadir: “Mete'nin bu meseleye karışmasını istemiyorum.”

Selim: “Fakat Orhan'la konuşan oydu. Ahmet Yalçın'ın adını da ondan öğrenmiş olabilir.”

Kadir: “İşte bu yüzden onu uzak tutacağım.”

Kadir masadaki fotoğrafı eline aldı. Ahmet Yalçın'ın yüzüne baktı. Bir zamanlar yanında çalışan, işlerini bilen, sırlarını taşıyan bir adamdı. Fakat Ahmet'in son günlerinde kendisinden uzaklaşması, Kadir'in hafızasında hâlâ canlıydı.

Kadir: “Cemil'i çağır.”

Cemil Arslan, birkaç dakika sonra ofise girdi.

Yanağından çenesine uzanan yara izi, yüzündeki sert ifadeyi daha da belirginleştiriyordu. Kadir'in karşısında durdu.

Kesik: “Beni çağırmışsınız.”

Kadir: “Orhan'ın durumunu öğrenmek istiyorum.”

Kesik: “Hâlâ aynı yerde. Adamlarımız başında bekliyor.”

Kadir: “Konuştu mu?”

Kesik: “Mete'yle görüştükten sonra pek bir şey söylemedi. Bazı isimler verdi ama devamını getirmedi.”

Kadir: “Hangi isimler?”

Kesik: “Ahmet Yalçın'ın adını söyledi. Bir de eski şirketinden bahsetti.”

Kadir gözlerini kıstı.

Kadir: “Mete bunları biliyor mu?”

Kesik: “Orhan'ın söylediklerini duydu. Ama ne kadarını anladı, bilmiyorum.”

Kadir bir süre düşündü.

Kadir: “Orhan'ın yerini değiştirin. Kimseyle görüştürmeyin.”

Kesik: “Mete'yle de mi?”

Kadir: “Özellikle onunla.”

Kesik'in yüzü değişti.

Kesik: “Mete'ye güvenmiyor musunuz?”

Kadir: “Ben kimseye bütünüyle güvenmem Cemil. Sen de bunu bilirsin.”

Kesik: “Mete bugüne kadar işini yaptı. Size karşı bir yanlışını görmedim.”

Kadir: “Ben de görmedim. Ama görmek için yanlış yapmasını beklemem.”

Kesik, Kadir'in kararını tartışmanın faydasız olduğunu biliyordu. Yine de Mete'ye karşı duyduğu güven, bu emri içine sindirmesini zorlaştırmıştı.

Kesik: “Orhan'ı ben götürürüm.”

Kadir: “Yanına güvendiğin iki adamı al. Ve Cemil…”

Kesik kapıya yönelmişken durdu.

Kadir: “Bu işin içinde başka kim varsa öğren. Ahmet'in eski defterlerini yeniden açmaya çalışan biri varsa önce onu bulacağız.”

Kesik başını sallayarak odadan çıktı.

Kadir ise masadaki dosyayı kapattı. Artık mesele yalnızca Orhan'ın susturulması değildi. Yıllar önce kaybolan kayıtlar yeniden ortaya çıkarsa, geçmişte birlikte hareket ettiği bazı insanlar da tehlikeye girebilirdi.

Mete, öğleden sonra Kesik'in yanına uğradığında onu ofiste bulamadı. Masasının üzerindeki evraklara göz gezdirdi. Kesik'in adamlarından biri, kapının yanında bekliyordu.

Mete: “Cemil nerede?”

Adam: “Dışarı çıktı.”

Mete: “Ne zaman döner?”

Adam: “Bilmiyorum.”

Mete adamın yüzüne baktı. Cevabından hoşlanmamıştı.

Mete: “Orhan'la ilgili bir gelişme var mı?”

Adam bir an tereddüt etti.

Adam: “Orhan başka bir yere götürülecekmiş.”

Mete'nin bakışları sertleşti.

Mete: “Kim söyledi?”

Adam: “Cemil Bey'in emri.”

Mete, Kesik'in kendisine haber vermeden böyle bir işe girişmeyeceğini düşünüyordu. Kadir'in doğrudan müdahalesi olmalıydı.

Telefonunu çıkardı ve Kesik'i aradı.

Telefon birkaç kez çaldıktan sonra açıldı.

Kesik: “Ne oldu Mete?”

Mete: “Orhan'ın yerini değiştiriyormuşsun.”

Kesik: “Evet. Kadir'in emri.”

Mete: “Bana neden söylemedin?”

Kesik: “Sana söylemem gereken bir şey yoktu.”

Mete kısa bir süre sustu. Kesik'in sesindeki mesafeyi fark etmişti.

Mete: “Bir sorun mu var?”

Kesik: “Yok. Her şey yolunda.”

Mete: “Cemil, beni tanıyorsun. Bir şey varsa açıkça söyle.”

Kesik, aracın ön koltuğunda otururken camdan dışarı baktı. Arka tarafta Orhan'ı taşıyacak araç hazırlanıyordu.

Kesik: “Kadir bazı konuları kendi kontrolünde tutmak istiyor. Hepsi bu.”

Mete: “Orhan konuştu mu?”

Kesik: “Bir şeyler söyledi. Ama önemli bir şey yok.”

Mete, Kesik'in yalan söylediğini anlamıştı. Fakat üzerine gitmedi.

Mete: “Peki. Dikkatli ol.”

Kesik: “Sen de.”

Telefon kapandı.

Kesik birkaç saniye ekrana baktı. Mete'ye her şeyi anlatmak istiyordu. Fakat Kadir'in emri açıktı. Üstelik Orhan'ın anlattıklarının tamamını kendisi de bilmiyordu.

Aynı saatlerde Zeynep, babasının eski şirketine ait belgeleri yeniden inceliyordu.

Şirketin adı Yalçın Lojistik ve Dış Ticaret idi. Ahmet Yalçın'ın ölümünden sonra şirket kısa süre içinde tasfiye edilmiş, kayıtların bir kısmı devredilmişti. Ancak Zeynep'in elindeki belgelerde dikkatini çeken bir ayrıntı vardı.

Şirketin tasfiye edilmesinden birkaç hafta önce, İstanbul'da bulunan bir depoya ait kayıtlar başka bir adrese aktarılmıştı.

Belgede depo numarası yazıyordu. Adresin bulunduğu bölüm ise sonradan karalanmıştı.

Zeynep, babasının eski çalışanlarından birinin telefon numarasını buldu. Bir süre düşündükten sonra aradı.

Zeynep: “Merhaba. Ben Ahmet Yalçın'ın kızıyım. Sizinle babam hakkında konuşmam gerekiyor.”

Karşıdaki adamın sesi temkinliydi.

Adam: “Babanın şirketinde yıllarca çalıştım. Ama aradan çok zaman geçti.”

Zeynep: “Şirketin kapanmadan önce bazı kayıtları başka bir depoya aktardığını öğrendim. Bu konuda bilginiz var mı?”

Adamın nefesi değişti.

Adam: “O kayıtları nereden buldun?”

Zeynep: “Babamın evraklarında.”

Adam: “Zeynep Hanım, bence o belgeleri bırakın.”

Zeynep: “Herkes aynı şeyi söylüyor. Kimse bana nedenini anlatmıyor.”

Adam: “Çünkü babanızın yaptığı iş sıradan bir muhasebe meselesi değildi.”

Zeynep: “Ne meselesiydi?”

Adam cevap vermekte zorlandı.

Adam: “Bazı ödemelerin gerçek bir karşılığı yoktu. Şirket üzerinden para aktarılıyordu. Babanız bunu fark ettiğinde kayıtları toplamaya başladı.”

Zeynep: “Kimin için para aktarılıyordu?”

Adam: “Bu sorunun cevabını bilmiyorum. Ama babanızın son zamanlarda çok korktuğunu hatırlıyorum.”

Zeynep'in gözleri doldu. Babasının son dönemlerinde içine kapanmasını hatırlıyordu. O zamanlar bunu işlerinin kötü gitmesine bağlamıştı.

Zeynep: “Bana yardım edebilir misiniz?”

Adam uzun süre sustu.

Adam: “Eski depo kayıtlarını bulabilirseniz belki bir şey öğrenirsiniz. Ama sakın tek başınıza gitmeyin.”

Zeynep: “Depo nerede?”

Adam: “Kâğıtlarda görünen adres eski olabilir. Önce belediye kayıtlarından yerini doğrulayın. Bir de…”

Adam duraksadı.

Zeynep: “Bir de ne?”

Adam: “Babanızın ölümünden kısa süre önce bir polis memuruyla görüştüğünü biliyorum. Adını hiç söylemedi. Ama o görüşmeden sonra bazı belgeleri ortadan kaldırdı.”

Zeynep'in aklına siyah dosyadaki fotoğraf geldi.

Zeynep: “Nihat Sancaktar mıydı?”

Adamın sesi bir anda kesildi.

Adam: “Bu ismi nereden biliyorsunuz?”

Zeynep: “Fotoğrafını buldum.”

Adam: “O hâlde daha fazla konuşmayalım.”

Telefon kapandı.

Zeynep, elindeki belgeleri masaya bıraktı. Artık babasının Kadir Vural'la ilişkisinin yalnızca ticari olmadığını anlıyordu. Nihat Sancaktar da bu ilişkinin bir yerinde duruyordu.

Ama neden?

Akşam olduğunda Mete, evinde tek başına oturuyordu.

Masasının üzerinde üç şey vardı: Eski polis kimliği, cezaevinden çıktığı gün kendisine verilen birkaç eşya ve Nihat Sancaktar'ın yıllar önce çekilmiş bir fotoğrafı.

Üç yıldır kendisine aynı soruyu soruyordu:

Nihat'ı vurduğu gece gerçekten her şeyi kontrol edebildi mi?

O geceye dair hatırladığı ayrıntılar, zihninde zaman zaman birbirine karışıyordu. Depodaki karanlık, silahın sesi, Nihat'ın yere düşüşü… Sonrasında yaşananlar ise üç yıllık bir boşluğun içine gömülmüştü.

Telefonunu eline aldı. Nihat'ın numarasını açtı ama aramadı.

Bir süre sonra telefonuna mesaj geldi.

Gönderen numara kayıtlı değildi.

“Orhan'ın söylediklerini duyduğunu biliyorum. Bundan sonra atacağın her adım seni geçmişine biraz daha yaklaştıracak. Ama geçmişin, hatırladığın kadar masum değil.”

Mete mesajı iki kez okudu.

Ardından cevap yazdı:

“Kimsin?”

Mesaj gönderildi. Fakat karşı taraftan yanıt gelmedi.

Mete ayağa kalktı. Pencerenin önüne yürüdü. Sokağın karşısında park etmiş koyu renkli bir otomobil dikkatini çekti. İçinde biri var mıydı, seçemedi.

Perdeyi kapattı.

Artık yalnızca Kadir'in kendisinden şüphelenmediğini değil, geçmişinden birilerinin de onu izlediğini biliyordu.

Gece yarısına doğru Selim Erdem, ofisinde tek başına kaldı.

Kadir'in istediği araştırmayı tamamlamış gibi görünüyordu. Önünde Ahmet Yalçın'ın şirket kayıtları, eski ödeme belgeleri ve birkaç isimden oluşan bir liste vardı.

Listedeki isimlerden biri kırmızı kalemle işaretlenmişti:

Nihat Sancaktar.

Selim, çekmecesinden küçük bir telefon çıkardı. Rehberinde kayıtlı olmayan bir numarayı aradı.

Telefon açıldığında karşısındaki kişi konuşmadı.

Selim: “Ahmet Yalçın'ın kızı babasının kayıtlarını araştırmaya başladı.”

Karşı taraftan sakin bir ses duyuldu.

Erkek Sesi: “Ne bulmuş?”

Selim: “Henüz bilmiyoruz. Ama eski çalışanlardan biriyle görüşmüş.”

Erkek Sesi: “Mete Karaca?”

Selim, masadaki başka bir dosyaya baktı.

Selim: “O da hareketlenmeye başladı.”

Erkek Sesi: “İkisini birbirinden uzak tutun.”

Selim: “Bunun artık mümkün olacağını sanmıyorum.”

Karşıdaki adam kısa bir sessizliğin ardından konuştu.

Erkek Sesi: “O hâlde geçmişte yaptığımız hatayı tekrarlamayacağız.”

Telefon kapandı.

Selim, bir süre elindeki cihaza baktı. Sonra masadaki dosyayı açtı.

Dosyanın ilk sayfasında Mete Karaca'nın eski polis fotoğrafı vardı.

Fotoğrafın altına tek bir cümle yazılmıştı:

“Operasyonun asıl hedefi hâlâ hayatta.”

Selim dosyayı kapattı.

O gece İstanbul'da üç ayrı insan, birbirinden habersiz biçimde aynı geçmişin izini sürüyordu.

Zeynep, babasının sakladığı kayıtları arıyordu.

Mete, üç yıl önce kendisini hapse götüren gecenin ardındaki boşlukları anlamaya çalışıyordu.

Kadir ise yıllar önce gömdüğünü sandığı sırların yeniden ortaya çıkmasını engellemek istiyordu.

Fakat hepsinden habersiz oldukları bir şey vardı:

Ahmet Yalçın'ın sakladığı kayıtlar, yalnızca Kadir Vural'ı değil, bu hikâyedeki herkesin bildiği geçmişi değiştirebilecek güçteydi.