İlk Sınav

Sabah, İstanbul'un üzerine gri bir sisle doğmuştu.

Kadir Vural'ın adamlarının kaldığı binada gün erken başlardı. Koridorlarda ayak sesleri duyulur, mutfaktan kahve kokusu yükselir, güvenlik görevlileri gece nöbetini devrederdi. Herkesin bir işi, herkesin bir yeri vardı. Kimse kendisine verilen görevin dışına çıkmazdı.

Mete, odasının penceresinden bahçeyi izliyordu.

Üç yıldır ilk kez bir sabaha cezaevi duvarlarının arkasında uyanmamıştı. Fakat özgürlüğün tadını çıkarmak gibi bir düşüncesi yoktu. Dışarıda olmak, yalnızca yapması gerekenleri yapabilmesi anlamına geliyordu.

Kapı çalındı.

"Uyanık mısın polis?"

Kesik'in sesiydi.

Mete kapıyı açtı.

"Bir daha bana öyle seslenme."

Kesik gülümsedi.

"Ne diyelim? efendi mi?"

"Adım Mete."

"Tamam, Mete. Kadir Bey seni bekliyor. Kahvaltını sonra yaparsın."

Mete montunu aldı ve Kesik'in peşinden yürüdü.

Kadir Vural, çalışma odasında iki adamıyla konuşuyordu. Masanın üzerinde birkaç fotoğraf, bir dosya ve kapalı bir dizüstü bilgisayar vardı.

Mete içeri girdiğinde konuşma kesildi.

"Gel," dedi Kadir. "Otur."

Mete sandalyeye oturdu. Kesik kapının yanında kaldı.

Kadir önündeki fotoğraflardan birini alıp masanın üzerine bıraktı.

"Bu adamı tanıyor musun?"

Fotoğrafta kırklı yaşlarında, kısa saçlı bir adam vardı. Üzerinde koyu renk bir takım elbise bulunuyordu.

"Hayır."

"Adı Orhan Demir. Bir süredir bizimle iş yapıyor. Son zamanlarda bazı sorunlar çıkarmaya başladı."

Mete fotoğrafı inceledi.

"Nasıl sorunlar?"

"Fazla konuşuyor. Fazla soru soruyor. Üstelik bazı insanlarla görüşmeye başlamış."

Kadir arkasına yaslandı.

"Bu akşam onunla bir görüşmemiz var. Kesik seni de götürecek."

Mete başını kaldırdı.

"Benim görevim ne?"

"Şimdilik izleyeceksin. Konuşmayacaksın. Ne görürsen göreceksin, ne duyarsan duyacaksın, aklında tutacaksın."

Mete fotoğrafı masaya bıraktı.

"Anlaşıldı."

Kadir'in gözleri daraldı.

"Bir şey daha. Burada kimseye geçmişini anlatma. Hele polislik günlerini hiç açma. İnsanlar sana güvenmek zorunda değil."

Mete ayağa kalktı.

"Zaten güvenmelerini beklemiyorum."

Kadir bu cevabı beğenmiş gibi başını salladı.

"Çıkabilirsin."

Akşam saatlerinde siyah araçlar şehrin kuzeyine doğru ilerliyordu.

Kesik direksiyondaydı. Mete ön koltukta oturuyordu. Arka koltukta ise Kadir'in iki adamı vardı.

"Orhan'ı nereden tanıyorsun?" diye sordu Mete.

Kesik gözünü yoldan ayırmadı.

"Eskiden bizimle çalışırdı. Ticaret işlerine bakardı. Sonra kendini önemli sanmaya başladı."

"Ne biliyor?"

"Bilmemesi gereken şeyleri."

Mete başını cama çevirdi.

"Onu susturacak mısınız?"

Kesik bir süre cevap vermedi.

"Bu akşam ne olacağına Kadir Bey karar verir."

Araba ormanlık bir yolun kenarında bulunan eski bir restorana girdi. Mekân kapalıydı. İçeride yalnızca birkaç masa ve loş ışıklar vardı.

Orhan Demir onları kapıda karşıladı.

Kesik'le tokalaştıktan sonra Mete'ye baktı.

"Bu kim?"

"Yeni arkadaşımız," dedi Kesik.

Orhan, Mete'nin yüzünü birkaç saniye inceledi.

"Tanıdık geliyor."

Mete'nin bakışları değişmedi.

"Sanmam."

Orhan hafifçe güldü.

"Belki de."

Masaya geçtiler. İlk dakikalarda sıradan konuşmalar yapıldı. Ardından Orhan'ın yüzündeki rahatlık kayboldu.

"Ben bu işin içinde daha fazla kalmak istemiyorum," dedi.

Kesik sandalyesinde geriye yaslandı.

"Ne demek istiyorsun?"

"Ne demek istediğimi gayet iyi biliyorsun. Bana verilen sözler tutulmadı. Üstelik adımın geçtiği bazı dosyalar ortaya çıkarsa hepimiz yanarız."

Kesik'in yüzü sertleşti.

"Tehdit mi ediyorsun?"

"Hayır. Sadece artık korkmadığımı söylüyorum."

Mete sessizce ikisini izliyordu.

Orhan bir anda ona döndü.

"Senin adın neydi?"

"Mete."

"Soyadın?"

Mete cevap vermeden önce kısa bir an durdu.

"Karaca."

Orhan'ın yüzündeki ifade değişti.

Sanki yıllardır aradığı bir şeyi nihayet bulmuştu.

"Karaca…" diye tekrarladı.

Kesik araya girdi.

"Bir sorun mu var?"

Orhan gözlerini Mete'den ayırmadı.

"Yok. Sadece hatırladım."

Görüşme kısa süre sonra sona erdi. Orhan restorandan ayrılırken Kesik'in yüzünde öfke vardı.

Arabaya bindiklerinde Mete konuştu.

"Bu adam benden şüphelendi."

Kesik direksiyonu sertçe çevirdi.

"Sen de fark ettin demek."

"Neden?"

"Çünkü senin hikâyeni biliyor olabilir."

Mete önündeki karanlık yola baktı.

"Benim hikâyemi herkes biliyor."

Kesik başını salladı.

"Hayır. Herkes yalnızca anlatılanı biliyor."

Gece yarısına doğru binaya döndüler.

Kesik, Kadir'e görüşmeyi anlattı. Orhan'ın tavırlarından ve Mete'ye gösterdiği ilgiden söz etti. Kadir bir süre sessiz kaldı.

"Bu adam fazla şey biliyor," dedi sonunda.

"Ne yapalım?"

Kadir masadaki fotoğrafı eline aldı.

"Şimdilik takip edin. Nereye gittiğini, kimlerle görüştüğünü öğrenmek istiyorum."

Kesik başını salladı.

Mete kapının yanında bekliyordu.

Kadir ona döndü.

"Sen de bu işin içinde olacaksın."

"Emredersiniz."

Kadir'in yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

"Bir polis için emir almak zor olmalı."

Mete'nin gözleri soğudu.

"Ben artık polis değilim."

"İşte bunu zamanla göreceğiz."

Mete odadan çıktığında koridorun sonunda bir telefon sesi duyuldu. Güvenlik görevlilerinden biri aceleyle yanına geldi.

"Kesik seni arıyor."

Mete telefonu aldı.

"Dinliyorum."

Kesik'in sesi telaşlıydı.

"Orhan ortadan kayboldu."

Mete sustu.

"Nasıl yani?"

"Evine gitmemiş. Telefonu kapalı. Arabası da bulunmuş."

"Ne zaman?"

"Bir saat önce."

Mete duvara yaslandı. Birkaç saniye düşündü.

"Son görüldüğü yer neresi?"

Kesik adresi söyledi.

Mete telefonu kapattı.

Tam odasına yönelmişti ki cebindeki eski telefon titredi. Cezaevinden çıktığından beri kimseye vermediği, yalnızca birkaç kişinin bildiği numaraya mesaj gelmişti.

Mesajda tek bir cümle vardı:

"Kadir Vural'a fazla yaklaşma. Orhan Demir'i onlar kaybetmedi."

Mete mesajı bir kez daha okudu.

Ardından ekranı kapattı.

Üç yıl boyunca sakladığı kimliğin tehlikeye girmesi artık en büyük korkusu değildi.

Asıl korkusu, kendisinden önce birilerinin bu oyunu çözmeye başlamış olmasıydı.