Bölümler 12Şu an: İLK SORGU
- 1 KAN VE ALTIN530 kelime
- 2 GERİ DÖNÜŞ YOK773 kelime
- 3 KOPYA ANAHTAR1.124 kelime
- 4 GECİKEN İNTİKAM722 kelime
- 5 KUSURSUZ KONTROL1.082 kelime
- 6 GERİYE KALAN LEKE942 kelime
- 7 5. BLOK 12. DAİRE1.994 kelime
- 8 İLK SORGU802 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 KIRIK AYNA711 kelime
- 10 ŞÜPHE1.047 kelime
- 11 SUÇSUZUZ858 kelime
- 12 KESİŞEN YOLLAR1.007 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Sanırım hiçbir şeyden haberiniz yok. Peki teker teker açıklayayım o zaman. Önce kendimi tanıtayım; ben Komiser Aras Furkan Çakır. Bu sitede 5. blok 12. dairede bir cinayet işlenmiş. Gördüğünüz gibi ben ve ekibim de bu cinayeti çözmek amacıyla buradayız. Birazdan sizden de ifade alınacak, arkadaşlarım size yardım edecektir. Şimdilik bu kadar, umuyorum ki açıklığa kavuşmuştur."
Bakışları beni bulduğunda alay eden bakışlarla uzun bir süre beni süzdü ve yanımızdan ayrıldı. Arkasındaki üç polis ise bize yolu göstererek arkamızdan bizi takip etti. Açıkçası pek panik yapamıyordum. Zaten sitede bu iğrenç insanların bir sürü düşmanı vardı, o yüzden çok dikkat çekeceğimizi zannetmem ama bu tecavüz olayları işe karıştığında biraz başımız belaya girebilir gibi görünüyor. Ada ve Erva ile önceden konuşup sahte bir senaryo uydurduk, çapraz sorgu ihtimaline karşı hepimiz aynı senaryo üzerinden konuşacağız.
Olay yerinin çevresinde farklı yerlere çadırlar kurmuşlar ve her çadırın içinde birkaç polis ifade alıyordu. Bizi de o çadırlara götürdüler. Diğerlerinden daha önde yürüdüğüm için önce beni çadıra aldılar, Ada ve Nefes ise şuanlık kapıda bekliyordu. Çadırın ortasında sadece bir tekli koltuk vardı, onun dışında çadırda hiçbir şey yoktu. Etrafımı saran iki polis başımda durmuş kulaktan kulağa bir şeyler fısıldaşıyordu.
Gerçekten bu kadar şüphe çektim mi? Niye herkes bana katilmişim gibi davranıyor? Hayır öyleyim de... yine de insanın zoruna gidiyor yani. Polis bey koltuğu göstererek oturmamı istedi. Gayet samimi ve güven verici bakışları vardı. Yanındaki esmer polisin bakışları ise tam tersine arkana bakmadan kaçmanı sağlayacak türdendi. Genç adam masaya yaslanarak sorularını sormaya başladı.
"Olayla ilgili ne biliyorsunuz?"
Olumsuz anlamda kafamı iki yana salladım.
"Hiç."
Yetersiz bir cevap olduğunu fark etmemle yalanımın devamını da öne sürdüm.
"Yani, daha az önce arkadaşlarımla polislerin buraya getirmesi ile aşağı indik ve hiç bir bilgiye sahip değildik. Sonrasında ise komiseriniz, adı Aras'tı sanıyorum ki... bize bir cinayet olduğunu anlattı."
Esmer polis, elindeki dosyaları arkasındaki küçük masaya bırakarak koltuğa yaklaştı.
"Bu kadar mı?"
Bakışlarımı ona çevirdim.
"Evet."
Şüpheyle kaşlarını kaldırdı.
"Emin misiniz?"
"Eminim, polis hanım."
Onaylar anlamda kafasını salladıktan sonra yanındaki adamı umursamadan kendi sorularına devam etti.
"Sonat Bey ile aranızda bir problem var mıydı?"
Başımı yana yatırarak acıyan bakışlarımı polislere yönlendirdim.
"Kendisiyle aram çok yoktu. Öyle konuşmazdık. Bana hiçbir zaman normal ve sağlıklı bir birey gibi gelmemiştir. O sebeple çok konuşmazdım. Başımız sağ olsun, ne diyelim..."
Kadın gözlüğünü düzeltirken bakışlarını asla benden ayırmıyordu da. Arkasındaki kumral adam ise gözlerini ayırmadan hayran bakışlarla kadın polisi izliyordu.
"Soner Bey'in alacaklısı, düşmanı falan var mıydı?"
Gözlerimi kısarak kısa bir süre düşünüyormus gibi yaptıktan sonra sakince konuyu netleştirdim.
"Yani... düşmanı falan bilemem ama komşularla arası pek iyi değildi. Sitedekilerin çoğuyla arası bozuktur."
Kadın arkasını dönerek çadırın kapısına doğru yönlendi.
"Anladım, şimdilik çıkabilirsiniz."
Benim çadırı terk etmemle birlikte Ada'nın yüzüme bile bakmadan içeri girmesi bir oldu. Her şeye rağmen tekrar ve tekrar söylüyorum. Nefes'in uzaklara dalıp o günü hatırladıkça ağladığı zamanlar aklıma geldikçe kendimle öyle gurur duyuyorum ki tarif edemem. Kafamı çevirdiğimde gördüğüm manzara sayesinde her an sırıtıp kendimi ele verebilirdim. Bunu yapmamak için kesinlikle kendimi zor tutuyordum. Karşımda Sonat'ın annesi ağlamaktan şişmiş gözlerini bana dikmiş, kınayan gözlerle bakıyordu. "Sen yaptın!" diyerek üzerime atlamasıyla ufak bir şok daha yaşadım. Komşular onu tutmaya çalıştıkça daha da bağırıp yırtınıyordu.
"Ben mi?" diye sordum kaşlarımı çatarak. "Ben senin oğluna hiçbir şey yapmadım. İğrenç biri olduğu için yine sataştığı kişilerden birinin işidir işte. Belanı bende bulma!"
Arkama doğru adımlar atarak oluşabilecek kavgayı önlemeye çalışıyordum ancak teyze hiç rahat durmuyordu. Hayır yani ne gerek vardı şu an başıma iş açmasına. Kadın saçlarımı yakalamak istercesine ellerini havaya kaldırmasıyla arkamızdan yükselen sesin yakınlaşması da bir oldu. Sesle birlikte hepimiz döndük. Gelen kişi sabah tanıştığım ukala komiserdi. Benim ona karşı olan çatık kaşlarımı görünce tekrar gülümsedi. Ortamı sezdikten sonra yüksek bir sesle ıslık çalarak herkesi dağıtarak sorgu çadırlarına yönlendirdi.
Etrafımız azaldıktan sonra karşımdaki kadına bakarak net bir ses tonu ile konuştu.
"Necla Hanım, doğrusunu bilip bilmeden bir komşunuzun üzerine yürümeniz ne kadar doğru?"
Necla teyze ise onu umursamadan arkasını dönerek nefret dolu bakışlarla ortamdan ayrıldı. Aslında kendisinin bir de kızı vardı fakat hiçbirimiz onun kızını daha önce görmedik, sadece hayat hikayesini biliyorum. Kocası iki çocuğa bakamadığını ve battıklarını, bir çocuğunu bırakması gerektiğini söylediğinde hiç düşünmeden kızını mafya bir aileye para karşılığı satmıştı ve bu olay daha kızı sekiz yaşına yeni girmişken, onun doğum gününde yapılmış tarzı söylentiler vardı. Şuan o kız hakkında bir bilgimiz yok, yaşayıp yaşamadığını bile bilmiyorum fakat açıkçası kız için baya üzüldüm...
Necla'nın oflayarak olay yerinden ayrıldığı an karşımda Aras'ı bulmam bir oldu. Göz devirerek ona doğru döndüm. "Niye önüme bu kadar ani çıkıyorsunuz acaba komiser bey!" dediklerim karşısında bu sefer kendini tutamayarak güldü. "Deme böyle... bak ben olmasam yoluyordu seni şuan Necla Hanım." Alaycı bir ifadeyle kaşlarımı kaldırdım. "Oradan bakılınca ben o kadar basit mi görülüyorum ya..." Dudaklarıma sahte bir gülümseme yerleştirdim. "Çok yazık." Bakışlarıyla tekrar beni süzerken gözlerini devirir gibi üstün bir tavırla ağzını açacaktı ki egosuyla baş başa kalmamak için hızlıca ortamı terk ettim.
Bölüm etkileşimi
