SIRLARIN İÇİNDE kitap kapağı

7. bölüm / 12

5. BLOK 12. DAİRE

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: 5. BLOK 12. DAİRE

Ada ise zaten gözünü kırpmadan bana ve elime geri aldığım bıçağa bakıyordu. En sonunda benim ona baktığımı fark etmesiyle gözlerini kırpıştırarak bakışlarını elimdeki bıçaktan ve cesetten çekip gözlerimin içine baktı. Dizleri titremeye başladığında dizlerinin üzerine çökerek çaresiz bakışlarını odada gezdirdi. Yaptıklarımı kabullenmezcesine kafamı iki yana sallamaya başladım. Elimde ve bedenimde kan izleri vardı.

Ada, yavaşça ayağa kalktı. Onaylar anlamda başını yukarı aşağı sallayarak yanımıza aldığımız küçük sırt çantasından poşet çıkararak titreyen elleriyle bana uzattı. Görür görmez hızlıca poşeti elinden alıp bıçağı içine koydum ve poşetin ağzını bağlayıp ona geri verdim. O da sırt çantasına koydu ve çantanın fermuarını çekti. İşte hayatımızın dönüşüm noktası belki de burada başlayacaktı. Sırtımızda kana bulanmış ve saklanan bir cinayet aleti vardı artık. Derin nefesler alarak kalçamdan hafifçe yukarı doğru çıkmış olan mini eteğimi düzelttim. Belli ki daha çok işimiz vardı.

" Ondan nasıl kurtulacağız? "

Bakışlarımı Ada'ya yönlendirerek aklımdaki planın dışına çıktığımı fark ettim. Çünkü planlarım arasında kalbine bıçak saplamak yoktu. Odasına girecek, o uyurken karnına bıçak sokacak ve hiçbir yere temas etmeden gidecektik. Ama Sonat'ın odada olmaması her şeyi mahvetmişti. Ada bana bakarak konuşmaya devam etti.

" Bı-bırakalım."

Kafamı olumsuz anlamda salladım.

" Sanmıyorum. Onun ortadan kalkması lazım. Üzerinde çok fazla iz bıraktık. "

Ada dolmuş ve hâlâ şoku atlatamamış bakışlarıyla beni de korkutmaya başlamıştı. Kesinlikle onu da işe bulaştırmamalı, kendim halletmeliydim.

" Toprağa gömmeliyiz. "

Yüzümü buruşturarak cesede yaklaştım. Ada sakinleşmeye çalışarak ellerini saçlarında gezdirdi. Aklıma gelen ilk kurtuluş önerimi ortaya bomba gibi attım.

" Yakalım! "

" N-ne? "

Bakışlarımı odanın ucunda yanan dijital şömineye çevirdim. Bana ilhamı veren oydu belki de.

" En iyisi yakmak. Yakalım bitsin, hem ortada iz de kalmaz. "

" Berbat bi... "

Zaten yakalanmamız an meselesiyken onu gömmememiz gerekiyordu, ayrıca toprağa gömülünce bulunması da ihtimal dahilinde bir olaydı.

" Sen kafayı yemişsin Alya. "
İsyanını umursamadan cesedin tam karşısına geldim.
" Tamam, yeter bu kadar. Şimdi bu cesedi buradan nasıl çıkaracağımızı düşünmeliyiz! "

" Onu çıkaramayız... "

Kafamı eğerek yerdeki cansız bedenle bakıştım. Evet, çıkarmak bayağı zor görünüyordu ama imkânsız değildi. Ada ise aksine cesede bakmaya bile dayanamıyordu.

" Bekle! İçeri gidip şu kadını kontrol edip geliyorum. "

" Of! "

Kapıyı açtım ve olabildiğince sessiz adımlarla odadan dışarı çıkarak odaları gezmeye başladım. Kısa süre sonra kadını, yani kurbanın annesini, odalardan birinde buldum. Fakat şaşırtıcı şekilde kadın uyumaya devam ediyordu. Belli ki uykusu bayağı ağırmış ama iyi ki de öyleymiş, yoksa biz çoktan yakalanmıştık. Kadının odasının kapısını kapatarak yine sessiz adımlarla dışarı çıktım. Kurbanın odasına geri döndüğümde Ada'nın arkasını dönmüş, pencereden dışarıyı izlediğini fark ettim. Onu korkutmak istemediğim için kısık sesle "Ada," dememle hemen önüne dönerek bana baktı. Zaten etrafımızda çok ürkütücü bir sessizlik olduğu için duymama ihtimali yoktu. Ada'ya başımla işaret vererek kurbanın olduğu tarafa döndürdüm. Ada da artık benimle kavga etmekten sıkıldığı için kabul ederek karşıma geçti.

Geriye kurbanı evden dışarı çıkararak yakmak kalmıştı. Ada kollarından, ben de bacaklarından tutarak cesedi kaldırdık ama bayağı zorlanıyorduk. Çünkü hem çok ağırdı hem de üstümüz başımız kan içinde kalmış, yorgunluktan nefes nefese kalmıştık. Gerçekten belli etmeden Nefes'in yanına dönebilecek miyiz, bilmiyordum.

Uzun uğraşlar sonucu cesedi kapıya çıkarabilmiştik. Geriye ise sadece onu yakmak kalmıştı.

Kapıyı kapatmak için kapı koluna doğru uzandığımda telefonumun çalmasıyla duraksadım. Elimdeki cesedi yere bir anda bırakınca Ada gözlerini irice açarak "Yavaş!" diyerek beni uyardı. Aslında haklıydı çünkü ses koridorda yankılanmıştı ve bu riskli bir durumdu. Kimin aradığına bakmak için telefonu elime aldığımda telefondaki 'İkizim' yazısıyla karşılaştım.

Ada'nın "Aç artık şu telefonu!" uyarısıyla kendime gelerek telefonu kulağıma götürdüm.

" Abla! "

Sesimi sakin ve telaşlanmamış gibi çıkarmaya çalışarak...

" Nefes? "

" Neredesiniz? Sende yoksun, Ada da yok. Evde aradım ama hiçbir odada yoktunuz! Abla, iyisiniz değil mi? Başınıza bir şey gelmedi değil mi? "

" İyiyiz Nefes, bir şey yok... "

" Neredesiniz peki? "

" Biz... şey, ben çöp atmaya çıkmıştım."

" Saat gece üç... "

" Hadi ya, o kadar oldu mu? "

" Anlamadım? "

" Şey dedim, uyku tutmadı. Çöplerde koku yayıyordu, komşular rahatsız olmasın diye çöpü atmaya çıktım. "

" Madem öyle diyorsun... Peki Ada? "

"Of! Nefes şu çöpü yakıp..."
Dediklerimi fark etmemle yüzümü buruşturarak dilimi ısırdım.

" Pardon, atıp geliyorum, dur işte birazcık. "

" Tamam. Abla, dikkat et kendine."

Telefonu kapatarak Ada'ya döndüm. O da bıkmış şekilde telefon konuşmasının bitmesini bekliyor gibiydi.

" Tamam. Yakmak iptal, maalesef gömeceğiz. Çünkü biz bunu yakana kadar Nefes fark etmiş olur ve ona yakalanmak yapacağımız en riskli şey olur. "

Ada sanki bunu dememi bekliyor gibiydi. "Tamam," diyerek omuz silkti.

" Nereye gömeceğiz? "

Cevabını düşünmek için yeterince zamanımın olmadığı bir soru olduğu için duraksayarak düşünmeye başladım. Hakikaten biz bunu nereye gömeceğiz? Ada benim de fikrimin olmadığını fark edince sabır dileyerek -saçma- önerilerini sunmaya başladı.

" İstersen arka bahçeye... "

Gözlerimi kısarak imayla dediğini tekrarladım.

" Sitenin bahçesine? "

Dediği şeyin saçmalığını anlamış olmalı ki bana katılarak, onaylar şekilde başını salladı.

" Buldum! "

Bağırdığımın farkına Ada'nın bana olan bakışları ile çok sonradan varmıştım ve hemen sesimi kısaltarak konuşmaya devam ettim.

" Erva'nın arka bahçesine gömeceğiz... Şu an sunulabilecek en mantıklı seçenek buydu. "

Ada göz devirerek yavaşça cesedi yere serdi.

" Ciddi olamazsın! Erva'nın sorguda konuşup her şeyi anlatmayacağı nereden biliyorsun? Olur da seni satarsa sonunun hapis olduğunun farkındasın, değil mi? Sürekli yanında birilerini sürükleyip durmaya son ver. "

" O beni ölse satmaz Ada. Erva'yı ara, ayrıca kimseyi sürüklemiyorum, hepiniz peşimden koşa koşa olaya dahil oluyorsunuz! "

Ada dediğimi kabul ederek Erva'yı aradı ve bütün olanları anlattı. Erva ilk panik yapsa da telefonu ben alınca ve durumları olduğu gibi anlatınca beni ikiletmeden dediğimi kabul etti. Biz cesetle evde onu beklerken Erva arabasıyla geldi, bizi ve cesedi alarak evine götürdü. Erva'nın evi çok yakın olmadığı için ve çoğu kişi aramızdaki kuvvetli bağı bilmediği için cesedi bulmaları çok zordu. Tabii ki bu yolculuk boyunca Nefes de beni rahat bırakmayıp üst üste aradı. Birkaç aramasından sonra dayanamayıp çöpü attıktan sonra eve geldiğimi, onun o sırada uyuduğunu, benim de uyumaya çalıştığımın fakat çok fazla başım döndüğü için uyuyamadığımın ve sabah Ada'yı da alıp kan aldırmaya gittiğimi söyledim. Ve bu hikayeyi o kadar iyi salladım ki inandı. Açıkçası biri bana bu kadar iyi rol yapsa ben de inanırdım. Ama hepsini gerçekten onun için yaptım. Nefes bu dünyada bir kana bir de vahşet dolu olaylara dayanamaz. O sebeple ne benim ne halde olduğumu ne de şu an ne yaptığımı öğrenmemesi gerekirdi. Bunun tek yolu yalan söylemekti.

Neyse ki uzun yolculuk sonrası Erva'nın evine gelebilmiştik. Umuyorum ki kurbanın annesi biz dönmeden uyanmazdı. Zaten cesedi gömdüğümüz an tekrar bizim siteye gidip kameraları sileceğiz. Ondan sonra işimiz bitmiş olur. Geriye sadece rol yapmak kalıyor, onun da bizim açımızdan zor bir tarafı yok. Erva, Ada ve ben cesedi bahçeye gömdükten sonra siteye geri dönmek için tekrardan arabaya bindik. Açıkçası yaptığıma hiç pişman olmadım ve olmayacağım gibi görünüyor çünkü o herif pisliğin tekiydi. Ona üzülecek kadar düşmedim. Ancak şu halimize yanarım o kadar.
Fakat Ada aşırı korkmuş ve çaresiz görünüyordu. Umarım yakın zamanda kendine gelebilir. Belli ki bu cinayet onu da çok sarstı.

Erva da bizi siteye bıraktıktan sonra yakalanmamak adına şehir dışına yol almıştı. Şimdi sıra kameralardaydı, bayağı zorlanacak gibi görünüyorduk. Ada'yı da yanıma alarak sitenin onuncu katındaki kamera odasına girdim. Bilgisayara uzandığımda şifre olduğunu gördüm. Zaten bunu tahmin ettiğim için şaşırmamıştım. Şifreyi yönetici koyduğu için ve yöneticiyle bayağı yakın olduğumuz için ne koyabilir diye düşünerek aklıma gelenleri denedim.

Ben insanları tanımayı ve onlar hakkında bilgi edinmeyi çok severim. Ne kadar belli etmesem de tanıştığım herkesi sonuna kadar araştırır, hayatını öğrenirim. Bu kadar bilgiyi de o şekilde öğrendim. Fakat denediğim hiç bir tarih olmadı, belli ki tarihli bir şey değildi. Ada beni hafiften iterek önüme geçti.

" Aklımda bir şey var ama... "

Diyerek önce bana ardından bilgisayara bakarak şifre kısmına "1111" tuşladı. Tabii ki de açılmadı. Bir de bunun açılmasını mı bekliyordu? Ada, kısık sesle oflayarak tekrar denemek için bilgisayara yaklaştı.

" Peki... "

Şifreyi "1234" tuşlamasıyla kameralar açılınca önce ufak bir şok geçirdim. Sonrasında ise gülmemek için dudaklarımı birbirine iyice bastırdım. Ada da aynısını yapıyor olmalı ki ufak bir kıkırdama sesi gelmişti.

Ada'nın yanına geçerek hızlıca bütün dosyaları karıştırıp temizledim. Zaten bilgisayar mühendisi olduğum için bu aşamalarda hiç zorlanmamıştım. Kısa süre sonrasında tüm kayıtları temizleyerek bilgisayarı kapatıp Ada'ya döndüm.

" Şimdi çıkabiliriz. "

Ada artık bu karmaşadan kurtulmak istediği için ikiletmeden odanın kapısını açarak bana yol verdi. Parmak izi bırakmamak için Erva'nın evinde eldivenlerimizi değiştirip öyle çıkmıştık. Bundan sonrası gayet basitti, eve gidecek ve kısa bir süre sonrası polis sirenleri ve çığlık sesleriyle aşağı indirilecektik. Tam da istediğim gibi. Eve gelir gelmez Nefes kapıya koşarak yanımıza ulaştı. Haklı bir şekilde susmak yerine başımızı ütüleyerek soru yağmuruna tutmayı tercih eden Nefes hanım, işimizi biraz zorlaştırmış olsa da bir şekilde sorularının altından kalkmıştık.

Aradan geçen birkaç saat sonrası dışarıdan gelen kaos sesleriyle dudaklarımda acımasız bir gülüş meydana gelmişti. Nefes'in "Bu sesler ne böyle ya!" diyen isyanıyla yüzümdeki mimikleri azaltarak yanına gittim.

" Bilmiyorum. Sanırım dışarıda yine bir kaos var. "

Nefes kafasında üstün körü bir olay kurarken güldü.

" Kim kimin sevgilisini çaldı acaba? "

Dudaklarındaki gülüşe uyum sağlayarak ona katıldım.

" Saçma sapan olaylar işte. "

Kendine doldurduğu kahveyi yudumlarken arkasındaki dolaba biraz daha yaklaştı.

" Abla... sana bir sorum var ama lütfen dürüst ol olur mu? "

Sertçe yutkunarak ben de arkamdaki mermere yaslandım. Bende artık söyleyecek yalan kalmamıştı. Gülümsemeye çalışarak işaret parmağımı ona yönlendirdim.

" Söyle bakalım. "

Nefes kahveyi tezgaha bırakarak iyice bana döndü.

" Ela'yı hatırlıyor musun? "

Beklediğim bir soru olmadığı için biraz afallamıştım. Unutmak mümkün olsaydı keşke, tek dileğim bu olurdu. Unutabilmek.

" Evet hatırlıyorum... ne alaka şimdi Nefes? Geçmiş bitmiş meseleler. "

Nefes mahçup bakışlarla bana yaklaştı.

" Özür dilerim abla! Ben senin o okulda nelere maruz kaldığını bilmiyordum... Bilseydim yeminler olsun ki sana arkamı dönmez gitmezdim. Ben o kaşardan bile bu kadar iğrenç ve can yakıcı şeyler bekleyemedim! Annem ve babamı biliyorsun- "

Gözlerimi kapatırken elimi kaldırdım, artık susması gerekiyordu. O Alya ölmüştü ve sonsuza kadar gelmeyecekti. O masum ve saf Alya'yı o okulda bitirmişlerdi, bu saatten sonra uzatmanın anlamı yoktu.

" Nefes... bitti gitti, eski konuları açmayalım. "

Nefes çaresizce kafasını salladı ve arkasını dönerek mutfaktan çıkıyordu ki kapı çalma sesiyle oraya doğru yönlendi. Tahmin ettiğim üzere polisler bütün siteyi yavaş yavaş aşağı indirmişti. İşte bundan sonrası tam olarak felaketti.
Sitenin dört bir yanını polisler çevirmiş, herkesi sorguya alıyordu. Bütün komşular ürkek bakışlarla etrafına bakarken olanları yeni kavrar gibiydi. Bakışlarımı kurbanın evine çevirdiğimde ise kurbanın annesi Necla Hanım'la karşılaştım. Ağlamaktan şişmiş gözlerle bizim cesedi çıkardığımız kapıya yaslanmış, bağırıyordu. Onu görür görmez dudağımın kenarı kıvrıldı fakat bunu istekle yapmamıştım. İçimden bir anlığına gelen bir hareketti ama ne yalan söyleyeyim, onu bu şekilde görmek bana aşırı fazla derecede zevk verdi. Ben kimseye hak etmediği bir şey yapmamıştım. Neyse ki polisler gelmeden kendimi düzeltip arkama dönmeyi başarmıştım. Arkamda Nefes ise çoktan olanları anlamaya başlamış, şok olmuş bir şekilde etrafına bakıyordu.

Yanımıza doğru gelen uzun boylu, esmer tenli ve dikkat çekici adamla kendimi düzelterek Ada'yı dürttüm. Belli ki bu da polislerden biriydi. Koyu kahve, hafif dağınık saçları ve derin bakışlı kahverengi gözleri ona gizemli bir hava katıyordu. Kendinden emin duruşuyla ve üzerindeki üniformayla bulunduğu ortamda fark edilmemesi imkânsızdı.

Önce beni süzdü ve arkamdan gelen Ada ve Nefes'e kaçamak bakışlar atıp tekrar bana döndü.

" Siz kimdiniz? Burada mı oturuyorsunuz? "

Onaylar anlamda kafamı salladım.

" Evet. Bu sitede oturuyoruz. "

Adam hepimize sırayla baktıktan sonra tekrar bana baktı.

" Neden bu kadar geç indiniz? "

Sakin kalmaya çalışarak önüme gelen saçlarımı savurdum.

" Çünkü geç indirdiler beyefendi. Asıl siz kimsiniz? Üzerinizde üniforma olması bizi istediğiniz gibi yargılayabileceğiniz anlamına gelmez. Neler oluyor burada? Herkes bir karmaşa içinde. "

Adam, ona gösterdiğim sert çıkışla sırıtmağa başladı. Fark ettiğimi gördüğünde ise ne kadar başarısız olsa da gülüşünü saklamaya çalıştı. İmayla kaşlarını kaldırdı.

" Sanırım hiçbir şeyden haberiniz yok. Peki teker teker açıklayayım o zaman. Önce kendimi tanıtayım; ben komiser Aras Furkan Çakır. Bu sitede 5. blok 12. dairede bir cinayet işlenmiş. Gördüğünüz gibi ben ve ekibim de bu cinayeti çözmek amacıyla buradayız. Birazdan sizden de ifade alınacak, arkadaşlarım size yardım edecektir. Şimdilik bu kadar, umuyorum ki açıklığa kavuşmuştur. "

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

170okunma 34beğeni 12yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…