Bölümler 7Şu an: Bölüm 7: Kovalayan
- 1 Bölüm 1: Kendimle Yüzleşme1.415 kelime
- 2 Bölüm 2: Oyunun Başlangıcı662 kelime
- 3 Bölüm 3: Şifrenin Ardında488 kelime
- 4 Bölüm 4: Karanlıktaki İttifak565 kelime
- 5 Bölüm 5: Tehlikeli Yakınlık586 kelime
- 6 Bölüm 6: Kovalanan1.000 kelime
- 7 Bölüm 7: Kovalayan2.315 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Lucian Fletcher
Ormanın sonuna vardığımızda, Lillian'ın telefonu titredi. Küçük bir tereddütle telefonu cebinden çıkardı ve ekrana baktı.
O, aramayı cevaplamadan önce biraz yanına yaklaştım ve "Kim?" diye sordum.
Lillian soruma cevap vermedi ve aramayı cevapladı.
"Lillian, neredesin kızım sen?!" diye bir ses yükseldi. Sesinden anlaşıldığı üzre bu kişinin Judy Sterling olması gerekiyordu.
"Dışardayım, dolaşıyorum öyle..." diye cevapladı Lillian.
"Lillian... Banka soygunu. Geçen gece yaşanan banka soygununu kimin yaptığını buldum." dedi Judy.
"Kimmiş?" diye sordu Lillian meraklı bir ses tonuyla.
"Lucian... Lucian Fletcher." diye cevap verdiği an şok olmuştum.
Lillian'ın gri–mavi gözleri artık daha sertti. Telefonu hiçbir şey demeden kapattı ve cebine geri koydu.
"Sana güvenmiştim!" dedi sinirle.
Anlamamazlıktan gelecektim.
Gözlerimi ondan ayırmadan "Ne demek istiyorsun?" diye soruyormuşçasına kafamı salldım.
"Bu doğru mu?! Sana güvenmiştim!" dedi.
"Ne demek istiyorsun, Lillian?"
Tam da istediğim gibi, öfkesi daha da yükseldi.
"Bilmiyormuş gibi davranmayı kes!"
Ona doğru birkaç adım yaklaştığımda silahını çıkardı ve bana doğrulttu.
Ah, tatlım... Gerçekten mi?
"Yaklaşma!"
"Dediklerinden hiçbir şey anlamıyorum, Dedektif. Sakin ol." dedim sakinliğimi koruyarak.
"Kes şu saçmalığı! İkimizde senin bir banka soyduğunu biliyoruz!" dedi bağırarak, sei ormanda yankılandı.
Gözlerimi sinirle kapattım.
Artık sinirlenmiştim.
"Sen benim banka soyduğuma inanıyor musun?"
Nefesini tuttuğunu gördüm.
"Git." dedi sakin bir tonla.
Gitmek istemiyordum, ama başka çarem de yoktu. Dişlerimi sıktım ve arkamı dönüp oradan uzaklaştım.
Gideceğim yeri çok iyi biliyordum. Kardeşim yerine saydığım tek kişiye gidecektim: Alex Hawthorne'a.
———
Alex'in evinin kapısına vardığımda sertçe kapıyı çaldım.
Alex birkaç dakika kapıyı açtı. Karşımda dağınık saçları ve uykulu gözleri ile duruyordu. Gözleri ilk önce beni süzdü sonra arkamdaki sokağa kaydı.
"Yine ne halt ettin, Lucian?" diye sordu iç çekerek.
Gülümseyerek omuz silktim.
İçeri adım attım ve ceketimi çıkartıp koltuğun üzerine fırlattım.
İç çekerek koltuğa oturdum. Cebimden sigara kutusunu çıkartıp kutuda kalan son iki daldan birini aldım ve masanın üzerinde duran çakmağı alıp sigarayı dudaklarımın arasına aldım ve yaktım.
Bu sırada Alex mutfağa gitmişti ve elinde bir bardak kahve ile geri döndü.
"Bu saatte neden evime geldiğine göre bir bela peşindesin ya da bela peşinde." dedi koltuğa oturarak.
Sigara kutusunu koltuğa bıraktım ve diğer elimle çakmakla oynamaya başladım.
"Yapmadığım bir soygun yüzünden aranıyorum." dedim.
Önümde duran küllüğü kucağıma aldım.
Alex kaşlarını çattı.
Başımı arkaya yasladım ve sigaramdan bir nefes çekip dumanını üfledim. "Eğer soruyorsan..." dedim gözlerimi kapatarak. "Peşimde FBI var. Birkaç dedektif. Muhtemelen birkaç tane de özel ajan."
Kafamı tekrar kaldırdım gözlerimi açıp Alex'e bakarak sırıttım.
Alex'in gözleri şaşkınlıkla büyüdü. "Ne?"
"Elit bir av ekibi oluşturmuşlar gibi görünüyor." dedim ve sigaramdan aldığım dumanı üfleyerek küllüğe külünü silktim.
Alex kahve dolu bardağı masaya sertçe koydu. "Şu an ciddi misin, Lucian?"
"Hiç bu kadar ciddi olmamıştım."
Alex sinirle elini saçlarına geçirdi ve geriye doğru attı. "Ne yaptın sen?"
"Hiçbir şey." dedim sırıtmaya devam ederken.
"O zaman neden peşindeler?" diye sordu. Sinirliydi ama yine de sakinliğini koruyordu.
"Biri veya birileri beni bir soygunun içine çekmeye çalışıyor." dedim kendimden emin bir sesle.
Alex gözlerini kıstı. "Bu sefer gerçekten masum musun?"
Omuz silktim.
"Harika. FBI tarafından aranan bir adam şu a karşımda oturuyor."
"Beni dışarı mı atacaksın?" diye sordum. Alex'ten beni dışarı bir çöp misali atabilirdi, bunu ondan beklerdim.
Bir an düşündü, sonra içini çekerek gözlerini kapattı.
"Yarına kadar kalabilirsin. Ama sonra-"
"Biliyorum," diyerek kestim sözünü. "Ama zaten burada oyalanmaya niyetim yok." dedim ve sigarayı küllüğe bastırıp söndürdüm.
Alex gözlerini devirdi.
"Ne yapacaksın? Gidip teslim mi olacaksın?"
Sırıttım. Bu adam ne zaman benim teslim olduğumu görmüştü? "Önce Lillian'ı bulacağım."
"Yine mi bu kız?" dedi iç çekerek.
Gülümsemeden edemedim.
Alex kaşlarını çattı. "Kız dedektif anasını satayım! Seni her an tutuklayabilir biliyor musun?"
Doğruldum ve üzerimdeki küllüğü masaya bırakıp ayağa kalktım. Çakmak hâlâ elimdeydi.
"Cevap ver, Lucian!" dedi.
"Biliyorum." dedim, kanepeye yaslanmış ve çakmağı incelerken.
Alex sinirle gözlerini devirdi. "Bu işin sonu ya parmaklıklar ya da mezarlık, biliyorsun değil mi?"
Sırıtarak ona döndüm. "Bence o kadar kolay olmayacak."
––––
Ertesi gün
Öğleden sonra gözlerimi açtım. Yüzüme gelen güneş ışıklarıyla başımı yastığa gömüp iç çektim. Fazlasıyla yorgundum. Ama bir saniye sonra aklıma gelenlerle gözlerimi tamamen açtım.
Lillian.
Beni vurmadı. Beni durdurmadı. Beni tutuklamadı.
Ama kaçtı.
Elimi saçlarımın arasından geçirip doğruldum. Başım zonkluyordu. "Kahretsin..." diye mırıldandım ve yataktan kalkıp banyoya yöneldim.
Sıcak su, omuzlarımdaki gerginliği biraz olsun almıştı. Elimi boynuma götürdüm, suyun tenime bıraktığı sıcak hissi hissettim. Aynada kendi yansımama baktım.
Gözlerimin içinde bir kararlılık vardı.
Bu akşam bir festival vardı. Ve Lillian da orada olacaktı. Bundan emindim, çünkü arkadaşı Judy festivallere bayılırdı. Lillian ise, aksine, kalabalıktan ve gürültüden nefret ederdi. Aynı benim gibi. Ama Judy için bunlara katlanırdı. Benim de başka bir seçeneğim yoktu. Lillian'ı yeniden görebilmek için gitmem gerekiyordu.
––––
Temiz bir siyah tişört ve kot pantolon gydim. Üzerime deri ceketimi geçirirken, aynada kendime baktım. Her zamanki gibi.
Ona her zaman olduğum kişi gibi görünmeliydim.
Telefonumu ve cüzdanımı cebime attım, sigaramı ve çakmağımı da yanıma aldım. Kapıya yöneldim, Alex'in hâlâ uyuduğunu fark ettim. Kapıyı açarken hafifçe seslendim.
"Ben çıkıyorum."
Alex gözlerini açmadan mırıldandı. "Ölüme gidiyorsan haber ver de bari kahve içeyim."
Gülümseyerek kapıyı çektim.
––––
Motoruma atlayıp gazı çevirdiğimde, içimde adlandıramadığım bir heyecan vardı.
Motorun sesi havada yükselirken içimde bir şey fısıldadı.
Onu tekrar göreceksin.
Bu düşünce dudaklarıma bir gülümseme kondurdu.
Festivalin olduğu yere vardığımda, içimdeki huzursuzluk artıyordu. Kalabalıklar, patlayan ışıklar, yüksek sesler...
Ama buradaydım, Lillian için buradaydım.
Lillian'ın festivale gideceğini biliyordum. Judy onu sürüklerdi, Lillian da buna karşı koyamazdı.
Motorumu uygun bir yere park ettim ve ceketimi düzelttim. Derin bir nefes alarak kalabalığa karıştım. Her şey çok parlak, çok gürültülüydü.
Sakin bir yer bulmam lazımdı.
Sessiz bir arka sokağa yöneldim. Loş bir alan buldum, festivalin kaotik ışıklarının ulaşamadı bir köşe.
Bir duvara yaslandım ve yere çöktüm. Cebimden çakmağı ve bir dal sigara çıkartıp yaktım. Dumanı içime çekerken gözlerimi kapattım.
Lillian sigaradan nefret ederdi. Bunu biliyordum. Hangi çiçekleri sevdiğini, kahveyi nasıl içtiğini, ne tür kitaplar sevdiğini bildiğim gibi bunu da biliyordum.
İç çektim ve ayağa kalktım. Sigaramı yere atıp ayakkabımın altında ezdim. Sonra tekrar kalabalığa karıştım.
Gözlerim onu arıyordu.
Ve sonunda buldu. Gözlerim onun mavi-gri gözleriyle buluştu.
Bir bankta oturmuş, yüzünde o sert ama düşünceli ifadeyle insanları izliyordu. Siyah saçları rüzgârda dalgalanıyordu. Ay ışığı tenini daha da solgun gösteriyordu. Her zamanki gibi Lillian Lockhart'ın varlığı soğuk ama tehlikeli bir çekiciliğe sahipti.
Elinde tuttuğu içeceği bir tarafa fırlattı ve koşmaya başladı.
Ah, tatlım. Kaçmak senin işin değil, benim işim.
Hızla arkasından ilerlemeye başladım. Kalabalığın arasından sıyrıldım. Sonunda bir ara sokakta durdu, nefes almak için.
Yavaşça ona yaklaştım.
"Neden kaçıyorsun, dedektif?"
Başını kaldırıp bana baktı. Nefesi düzensizdi.
"Hah, ne kadar acınası... Dedektif bir suçludan kaçıyor..." dedim ve ellerimi cebime sokup sırıttım. Sessizlik uzadı. Duvara yaslandım.
"Konuşmayacak mısın, dedektif?"
Tam o sırada arkadan bir ses geldi.
"Hey, kim var orada?"
Gözlerimi devirdim. Büyük ihtimalle güvenlik ya da sarhoş biri. Hızlı bir refleksle ona doğru bir adım attım. Lillian'ı duvara yasladım, aramızda sadece bir nefeslik mesafe vardı. Kalbinin atış sesini duyabiliyordum.
Adam, bizi bir çift sanıp uzaklaştı. Lillian gözlerini bana dikmiş, nefesini tutuyordu. Sırıttım. "Yoksa seni öpeceğimi mi düşündün, dedektif?"
Gözleri sözlerimle büyüdü. Sırıtışım daha da genişledi. Tek elim ile duvardan destek alırken diğer elimi beline yerleştirdim. "Beni neden şu ana kadar tutuklamadım, Lillian?"ucian Fletcher
Ormanın sonuna vardığımızda, Lillian'ın telefonu titredi. Küçük bir tereddütle telefonu cebinden çıkardı ve ekrana baktı.
O, aramayı cevaplamadan önce biraz yanına yaklaştım ve "Kim?" diye sordum.
Lillian soruma cevap vermedi ve aramayı cevapladı.
"Lillian, neredesin kızım sen?!" diye bir ses yükseldi. Sesinden anlaşıldığı üzre bu kişinin Judy Sterling olması gerekiyordu.
"Dışardayım, dolaşıyorum öyle..." diye cevapladı Lillian.
"Lillian... Banka soygunu. Geçen gece yaşanan banka soygununu kimin yaptığını buldum." dedi Judy.
"Kimmiş?" diye sordu Lillian meraklı bir ses tonuyla.
"Lucian... Lucian Fletcher." diye cevap verdiği an şok olmuştum.
Lillian'ın gri–mavi gözleri artık daha sertti. Telefonu hiçbir şey demeden kapattı ve cebine geri koydu.
"Sana güvenmiştim!" dedi sinirle.
Anlamamazlıktan gelecektim.
Gözlerimi ondan ayırmadan "Ne demek istiyorsun?" diye soruyormuşçasına kafamı salldım.
"Bu doğru mu?! Sana güvenmiştim!" dedi.
"Ne demek istiyorsun, Lillian?"
Tam da istediğim gibi, öfkesi daha da yükseldi.
"Bilmiyormuş gibi davranmayı kes!"
Ona doğru birkaç adım yaklaştığımda silahını çıkardı ve bana doğrulttu.
Ah, tatlım... Gerçekten mi?
"Yaklaşma!"
"Dediklerinden hiçbir şey anlamıyorum, Dedektif. Sakin ol." dedim sakinliğimi koruyarak.
"Kes şu saçmalığı! İkimizde senin bir banka soyduğunu biliyoruz!" dedi bağırarak, sei ormanda yankılandı.
Gözlerimi sinirle kapattım.
Artık sinirlenmiştim.
"Sen benim banka soyduğuma inanıyor musun?"
Nefesini tuttuğunu gördüm.
"Git." dedi sakin bir tonla.
Gitmek istemiyordum, ama başka çarem de yoktu. Dişlerimi sıktım ve arkamı dönüp oradan uzaklaştım.
Gideceğim yeri çok iyi biliyordum. Kardeşim yerine saydığım tek kişiye gidecektim: Alex Hawthorne'a.
———
Alex'in evinin kapısına vardığımda sertçe kapıyı çaldım.
Alex birkaç dakika kapıyı açtı. Karşımda dağınık saçları ve uykulu gözleri ile duruyordu. Gözleri ilk önce beni süzdü sonra arkamdaki sokağa kaydı.
"Yine ne halt ettin, Lucian?" diye sordu iç çekerek.
Gülümseyerek omuz silktim.
İçeri adım attım ve ceketimi çıkartıp koltuğun üzerine fırlattım.
İç çekerek koltuğa oturdum. Cebimden sigara kutusunu çıkartıp kutuda kalan son iki daldan birini aldım ve masanın üzerinde duran çakmağı alıp sigarayı dudaklarımın arasına aldım ve yaktım.
Bu sırada Alex mutfağa gitmişti ve elinde bir bardak kahve ile geri döndü.
"Bu saatte neden evime geldiğine göre bir bela peşindesin ya da bela peşinde." dedi koltuğa oturarak.
Sigara kutusunu koltuğa bıraktım ve diğer elimle çakmakla oynamaya başladım.
"Yapmadığım bir soygun yüzünden aranıyorum." dedim.
Önümde duran küllüğü kucağıma aldım.
Alex kaşlarını çattı.
Başımı arkaya yasladım ve sigaramdan bir nefes çekip dumanını üfledim. "Eğer soruyorsan..." dedim gözlerimi kapatarak. "Peşimde FBI var. Birkaç dedektif. Muhtemelen birkaç tane de özel ajan."
Kafamı tekrar kaldırdım gözlerimi açıp Alex'e bakarak sırıttım.
Alex'in gözleri şaşkınlıkla büyüdü. "Ne?"
"Elit bir av ekibi oluşturmuşlar gibi görünüyor." dedim ve sigaramdan aldığım dumanı üfleyerek küllüğe külünü silktim.
Alex kahve dolu bardağı masaya sertçe koydu. "Şu an ciddi misin, Lucian?"
"Hiç bu kadar ciddi olmamıştım."
Alex sinirle elini saçlarına geçirdi ve geriye doğru attı. "Ne yaptın sen?"
"Hiçbir şey." dedim sırıtmaya devam ederken.
"O zaman neden peşindeler?" diye sordu. Sinirliydi ama yine de sakinliğini koruyordu.
"Biri veya birileri beni bir soygunun içine çekmeye çalışıyor." dedim kendimden emin bir sesle.
Alex gözlerini kıstı. "Bu sefer gerçekten masum musun?"
Omuz silktim.
"Harika. FBI tarafından aranan bir adam şu a karşımda oturuyor."
"Beni dışarı mı atacaksın?" diye sordum. Alex'ten beni dışarı bir çöp misali atabilirdi, bunu ondan beklerdim.
Bir an düşündü, sonra içini çekerek gözlerini kapattı.
"Yarına kadar kalabilirsin. Ama sonra-"
"Biliyorum," diyerek kestim sözünü. "Ama zaten burada oyalanmaya niyetim yok." dedim ve sigarayı küllüğe bastırıp söndürdüm.
Alex gözlerini devirdi.
"Ne yapacaksın? Gidip teslim mi olacaksın?"
Sırıttım. Bu adam ne zaman benim teslim olduğumu görmüştü? "Önce Lillian'ı bulacağım."
"Yine mi bu kız?" dedi iç çekerek.
Gülümsemeden edemedim.
Alex kaşlarını çattı. "Kız dedektif anasını satayım! Seni her an tutuklayabilir biliyor musun?"
Doğruldum ve üzerimdeki küllüğü masaya bırakıp ayağa kalktım. Çakmak hâlâ elimdeydi.
"Cevap ver, Lucian!" dedi.
"Biliyorum." dedim, kanepeye yaslanmış ve çakmağı incelerken.
Alex sinirle gözlerini devirdi. "Bu işin sonu ya parmaklıklar ya da mezarlık, biliyorsun değil mi?"
Sırıtarak ona döndüm. "Bence o kadar kolay olmayacak."
––––
Ertesi gün
Öğleden sonra gözlerimi açtım. Yüzüme gelen güneş ışıklarıyla başımı yastığa gömüp iç çektim. Fazlasıyla yorgundum. Ama bir saniye sonra aklıma gelenlerle gözlerimi tamamen açtım.
Lillian.
Beni vurmadı. Beni durdurmadı. Beni tutuklamadı.
Ama kaçtı.
Elimi saçlarımın arasından geçirip doğruldum. Başım zonkluyordu. "Kahretsin..." diye mırıldandım ve yataktan kalkıp banyoya yöneldim.
Sıcak su, omuzlarımdaki gerginliği biraz olsun almıştı. Elimi boynuma götürdüm, suyun tenime bıraktığı sıcak hissi hissettim. Aynada kendi yansımama baktım.
Gözlerimin içinde bir kararlılık vardı.
Bu akşam bir festival vardı. Ve Lillian da orada olacaktı. Bundan emindim, çünkü arkadaşı Judy festivallere bayılırdı. Lillian ise, aksine, kalabalıktan ve gürültüden nefret ederdi. Aynı benim gibi. Ama Judy için bunlara katlanırdı. Benim de başka bir seçeneğim yoktu. Lillian'ı yeniden görebilmek için gitmem gerekiyordu.
––––
Temiz bir siyah tişört ve kot pantolon gydim. Üzerime deri ceketimi geçirirken, aynada kendime baktım. Her zamanki gibi.
Ona her zaman olduğum kişi gibi görünmeliydim.
Telefonumu ve cüzdanımı cebime attım, sigaramı ve çakmağımı da yanıma aldım. Kapıya yöneldim, Alex'in hâlâ uyuduğunu fark ettim. Kapıyı açarken hafifçe seslendim.
"Ben çıkıyorum."
Alex gözlerini açmadan mırıldandı. "Ölüme gidiyorsan haber ver de bari kahve içeyim."
Gülümseyerek kapıyı çektim.
––––
Motoruma atlayıp gazı çevirdiğimde, içimde adlandıramadığım bir heyecan vardı.
Motorun sesi havada yükselirken içimde bir şey fısıldadı.
Onu tekrar göreceksin.
Bu düşünce dudaklarıma bir gülümseme kondurdu.
Festivalin olduğu yere vardığımda, içimdeki huzursuzluk artıyordu. Kalabalıklar, patlayan ışıklar, yüksek sesler...
Ama buradaydım, Lillian için buradaydım.
Lillian'ın festivale gideceğini biliyordum. Judy onu sürüklerdi, Lillian da buna karşı koyamazdı.
Motorumu uygun bir yere park ettim ve ceketimi düzelttim. Derin bir nefes alarak kalabalığa karıştım. Her şey çok parlak, çok gürültülüydü.
Sakin bir yer bulmam lazımdı.
Sessiz bir arka sokağa yöneldim. Loş bir alan buldum, festivalin kaotik ışıklarının ulaşamadı bir köşe.
Bir duvara yaslandım ve yere çöktüm. Cebimden çakmağı ve bir dal sigara çıkartıp yaktım. Dumanı içime çekerken gözlerimi kapattım.
Lillian sigaradan nefret ederdi. Bunu biliyordum. Hangi çiçekleri sevdiğini, kahveyi nasıl içtiğini, ne tür kitaplar sevdiğini bildiğim gibi bunu da biliyordum.
İç çektim ve ayağa kalktım. Sigaramı yere atıp ayakkabımın altında ezdim. Sonra tekrar kalabalığa karıştım.
Gözlerim onu arıyordu.
Ve sonunda buldu. Gözlerim onun mavi-gri gözleriyle buluştu.
Bir bankta oturmuş, yüzünde o sert ama düşünceli ifadeyle insanları izliyordu. Siyah saçları rüzgârda dalgalanıyordu. Ay ışığı tenini daha da solgun gösteriyordu. Her zamanki gibi Lillian Lockhart'ın varlığı soğuk ama tehlikeli bir çekiciliğe sahipti.
Elinde tuttuğu içeceği bir tarafa fırlattı ve koşmaya başladı.
Ah, tatlım. Kaçmak senin işin değil, benim işim.
Hızla arkasından ilerlemeye başladım. Kalabalığın arasından sıyrıldım. Sonunda bir ara sokakta durdu, nefes almak için.
Yavaşça ona yaklaştım.
"Neden kaçıyorsun, dedektif?"
Başını kaldırıp bana baktı. Nefesi düzensizdi.
"Hah, ne kadar acınası... Dedektif bir suçludan kaçıyor..." dedim ve ellerimi cebime sokup sırıttım. Sessizlik uzadı. Duvara yaslandım.
"Konuşmayacak mısın, dedektif?"
Tam o sırada arkadan bir ses geldi.
"Hey, kim var orada?"
Gözlerimi devirdim. Büyük ihtimalle güvenlik ya da sarhoş biri. Hızlı bir refleksle ona doğru bir adım attım. Lillian'ı duvara yasladım, aramızda sadece bir nefeslik mesafe vardı. Kalbinin atış sesini duyabiliyordum.
Adam, bizi bir çift sanıp uzaklaştı. Lillian gözlerini bana dikmiş, nefesini tutuyordu. Sırıttım. "Yoksa seni öpeceğimi mi düşündün, dedektif?"
Gözleri sözlerimle büyüdü. Sırıtışım daha da genişledi. Tek elim ile duvardan destek alırken diğer elimi beline yerleştirdim. "Beni neden şu ana kadar tutuklamadım, Lillian?"
Bölüm etkileşimi
