Şifre kitap kapağı

1. bölüm / 7

Bölüm 1: Kendimle Yüzleşme

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 7Şu an: Bölüm 1: Kendimle Yüzleşme

Ben Lillian Lockhart

Bazıları beni basit bir dedektif olarak tanır. Onlar için sadece suç çözmekle ilgilenen, soğuk ve mesafeli bir kadınım. Evet, belki de bu doğru olabilir. Dıştan bakan kişiler hikayemi dinlemeden yargılarlar, ama içten bakacak olursak hayatım hiç bu kadar basit ve düz bir yol olmadı.

Çocukluğum küçük bir kasabada geçti. Ailemin sıradan bir hayatı vardı. Babam bir polis memuruydu, annem ise evde bizi yetiştirmekle uğraşan, çok sevgi dolu bir kadındı. Mutlu bir aileydik.

Ama işler bir gün değişti.

Babam her zaman sessiz bir adamdı. Kendi içinde bir şeyler yaşar ve bunu kimseye belli etmezdi. Annem de babamı bildiği için ona fazla soru sormazdı. Çoğu zaman göz göze geldiklerinde konuşmadan anlaşabilen iki insandılar. O zamanlar bunu anlayamazdım ama, ama şimdi, yıllar sonra onların birbirlerine duydukları o derin sadakati görebiliyorum. Babam asla işini eve taşımazdı, ama bir gece babamı ilk kez oturmuş eski dosyaları izlerken gördüm. Masanın üzerinde açılmış bir dosya duruyordu, sayfalarında göz gezdirirken yüzündeki gerilim okunabiliyordu. Annem ona bir şey sorduğunda sadece başını iki yana sallar ve geçiştirirdi. O zamanki çocuksu merakımla babamın yanına yaklaştım ve sayfalarda göz gezdirdim. Fotoğraflar, şifreli notlar, isimler... O an bunların ne anlama geldiği bilmiyordum, ama onun yüzündeki gerginlik bir şeylerin yolunda gitmediğini açıklıyordu.

Sonraki sabah, daha gün doğmadan önce telefonu çaldı. Babam derin ve yorgun sesiyle "Tamam, geliyorum." dedi ve telefonu kapattı. Annem yatakta doğrulup ona endişeli gözlerle baktı ama o sadece başını salladı ve giyinmeye devam etti. Her zamanki gibi tabancasını beline taktı, cüzdanını cebine koydu çıkmadan önce annemin elini sıkıca son kez tuttu. O anı unutamıyorum. Annemin gözlerindeki endişe, babamın "Her şey yoluna girecek." deyişi asla aklımdan çıkmıyor.

Babam o sabah çıktı ve bir daha geri dönmedi.

İlk gün annem "Bir iş vardır, elbet geri dönecek." dedi ama babam asla aramadan eve gelemeyeceğini bir işi olduğunu söylemeden duramazdı. İkinci gün artık annemin yüzündeki endişeyi görebiliyordum ama yine de dik durmaya çalışıyordu, benim için... Üçüncü gün artık annem kilo vermişti, gözleri şişmişti ve yorgundu babamın yokluğu onu sarsmıştı. Dördüncü gün ise, kapıya gelen polis memurlarını gördüğümde, içimde bir şeylerin koptuğunu hissettim.

Polisler, babamın arabasının bir ormanda terk edilmiş halde bulunduğunu söylediler. Arabada herhangi bir mücadele izi yoktu. Kan, parmak izi yoktu. Sanki babam bu dünyadan yok olmuştu. Onu ortadan kaldırmışlardı, çünkü o bir şeyler bulmuştu... doğru olmayan, yanlış kişilerin elinde olmaması gereken bir şeyler.

Babamın kayboluşuyla annem bitevi çökmüştü, yemek yemiyor su içmiyordu. Teyzem bize gelip anneme moral verse de hiçbir şey değişmiyordu... bir yıl içinde hasta düştü. Doktorlar stresten dolayı olduğunu söylediler. Ama ben biliyordum. Annem, babamın kaybıyla birlikte içindeki her şeyi de kaybetmişti. O yılın sonunda gözlerini kapattı ve bir daha açmadı.

Bundan bir yıl sonra babamı buldular, onun ölü olduğunu söylediler ama ben asla bunlara inanmadım, babam ölmemişti biliyordum. Beni onu görmem için bir hastanenin morguna götürdüler, ama örtüyü açtıklarında bir kez daha o adamın babam olmadığını anlamış ve hatta görmüş oldum. Adamın yüzü tanınamayacak hale gelmişti, vücudu çizikler ve kesiklerle doluydu, adamın kolunda kurt dövmesi vardı, ama babamın elinde kurt dövmesi yoktu.

"Bu benim babam değil!" diye haykırıyordum ama beni dinleyen kimse yoktu. O günden sonra hastanelerden nefret ettim. Herkes ailemi kaybettiğim için psikolojimin bozulduğunu söylüyordu. Gitmediğin hiçbir psikolog kalmadı.

Kendimi artık bir ailemin olmadığına zar zor ikna etmiştim. Öyle birinin hayatımda ilk kez olduğunu öğrendiğim anneannem bana kollarını açtı. İçimde hiç geçmeyen bir boşluk vardı. Babamın başına ne geldiği bilmiyordum. Onun gibi ortadan kaybolmak istemiyordum, ama aynı zamanda onun gibi gerçeğin peşinden gitmek zorunda olduğumu da biliyordum. Adalet için. Gerçekleri ortaya çıkarmak için. Polis akademisine katıldım. Babamın bıraktığı yerden devam edebilmek için. Derslerde en iyisi olmaya çalıştım. Suçluların nasıl düşündüğünü anlamak istedim, çünkü ancak o zaman onları yakalayabilirdim.

Dedektif oldum. Ünvanım ne kadar havalı görünse de benim için bir görevdi bu. Duygularımı bir kenara attım ve işime daha çok odaklandım.

Ancak araştırdığım tüm suçlulardan beni en çok zorlayan kişi Lucian Fletcher'dı. Adını ilk duyuşumda sıradan bir hacker ya da soyguncu sandım, ama o hiç de sıradan biri değildi. Onun soygunları bir anlam, bir mesaj taşıyordu. Her suç bir bilmece, her iz bir şifreydi.

Ve bir gün bana bir şifre bıraktı.

Bu bir meydan okuma mıydı?

Yoksa bu onun için sadece bir oyun muydu?

Bu, basit bir soygun değildi. Bu iki zihin arasında oynanacak bir oyunun başlangıcıydı.

Ama ben, bu oyunun içinde kaybolmaya hazır mıyım?en Lillian Lockhart

Bazıları beni basit bir dedektif olarak tanır. Onlar için sadece suç çözmekle ilgilenen, soğuk ve mesafeli bir kadınım. Evet, belki de bu doğru olabilir. Dıştan bakan kişiler hikayemi dinlemeden yargılarlar, ama içten bakacak olursak hayatım hiç bu kadar basit ve düz bir yol olmadı.

Çocukluğum küçük bir kasabada geçti. Ailemin sıradan bir hayatı vardı. Babam bir polis memuruydu, annem ise evde bizi yetiştirmekle uğraşan, çok sevgi dolu bir kadındı. Mutlu bir aileydik.

Ama işler bir gün değişti.

Babam her zaman sessiz bir adamdı. Kendi içinde bir şeyler yaşar ve bunu kimseye belli etmezdi. Annem de babamı bildiği için ona fazla soru sormazdı. Çoğu zaman göz göze geldiklerinde konuşmadan anlaşabilen iki insandılar. O zamanlar bunu anlayamazdım ama, ama şimdi, yıllar sonra onların birbirlerine duydukları o derin sadakati görebiliyorum. Babam asla işini eve taşımazdı, ama bir gece babamı ilk kez oturmuş eski dosyaları izlerken gördüm. Masanın üzerinde açılmış bir dosya duruyordu, sayfalarında göz gezdirirken yüzündeki gerilim okunabiliyordu. Annem ona bir şey sorduğunda sadece başını iki yana sallar ve geçiştirirdi. O zamanki çocuksu merakımla babamın yanına yaklaştım ve sayfalarda göz gezdirdim. Fotoğraflar, şifreli notlar, isimler... O an bunların ne anlama geldiği bilmiyordum, ama onun yüzündeki gerginlik bir şeylerin yolunda gitmediğini açıklıyordu.

Sonraki sabah, daha gün doğmadan önce telefonu çaldı. Babam derin ve yorgun sesiyle "Tamam, geliyorum." dedi ve telefonu kapattı. Annem yatakta doğrulup ona endişeli gözlerle baktı ama o sadece başını salladı ve giyinmeye devam etti. Her zamanki gibi tabancasını beline taktı, cüzdanını cebine koydu çıkmadan önce annemin elini sıkıca son kez tuttu. O anı unutamıyorum. Annemin gözlerindeki endişe, babamın "Her şey yoluna girecek." deyişi asla aklımdan çıkmıyor.

Babam o sabah çıktı ve bir daha geri dönmedi.

İlk gün annem "Bir iş vardır, elbet geri dönecek." dedi ama babam asla aramadan eve gelemeyeceğini bir işi olduğunu söylemeden duramazdı. İkinci gün artık annemin yüzündeki endişeyi görebiliyordum ama yine de dik durmaya çalışıyordu, benim için... Üçüncü gün artık annem kilo vermişti, gözleri şişmişti ve yorgundu babamın yokluğu onu sarsmıştı. Dördüncü gün ise, kapıya gelen polis memurlarını gördüğümde, içimde bir şeylerin koptuğunu hissettim.

Polisler, babamın arabasının bir ormanda terk edilmiş halde bulunduğunu söylediler. Arabada herhangi bir mücadele izi yoktu. Kan, parmak izi yoktu. Sanki babam bu dünyadan yok olmuştu. Onu ortadan kaldırmışlardı, çünkü o bir şeyler bulmuştu... doğru olmayan, yanlış kişilerin elinde olmaması gereken bir şeyler.

Babamın kayboluşuyla annem bitevi çökmüştü, yemek yemiyor su içmiyordu. Teyzem bize gelip anneme moral verse de hiçbir şey değişmiyordu... bir yıl içinde hasta düştü. Doktorlar stresten dolayı olduğunu söylediler. Ama ben biliyordum. Annem, babamın kaybıyla birlikte içindeki her şeyi de kaybetmişti. O yılın sonunda gözlerini kapattı ve bir daha açmadı.

Bundan bir yıl sonra babamı buldular, onun ölü olduğunu söylediler ama ben asla bunlara inanmadım, babam ölmemişti biliyordum. Beni onu görmem için bir hastanenin morguna götürdüler, ama örtüyü açtıklarında bir kez daha o adamın babam olmadığını anlamış ve hatta görmüş oldum. Adamın yüzü tanınamayacak hale gelmişti, vücudu çizikler ve kesiklerle doluydu, adamın kolunda kurt dövmesi vardı, ama babamın elinde kurt dövmesi yoktu.

"Bu benim babam değil!" diye haykırıyordum ama beni dinleyen kimse yoktu. O günden sonra hastanelerden nefret ettim. Herkes ailemi kaybettiğim için psikolojimin bozulduğunu söylüyordu. Gitmediğin hiçbir psikolog kalmadı.

Kendimi artık bir ailemin olmadığına zar zor ikna etmiştim. Öyle birinin hayatımda ilk kez olduğunu öğrendiğim anneannem bana kollarını açtı. İçimde hiç geçmeyen bir boşluk vardı. Babamın başına ne geldiği bilmiyordum. Onun gibi ortadan kaybolmak istemiyordum, ama aynı zamanda onun gibi gerçeğin peşinden gitmek zorunda olduğumu da biliyordum. Adalet için. Gerçekleri ortaya çıkarmak için. Polis akademisine katıldım. Babamın bıraktığı yerden devam edebilmek için. Derslerde en iyisi olmaya çalıştım. Suçluların nasıl düşündüğünü anlamak istedim, çünkü ancak o zaman onları yakalayabilirdim.

Dedektif oldum. Ünvanım ne kadar havalı görünse de benim için bir görevdi bu. Duygularımı bir kenara attım ve işime daha çok odaklandım.

Ancak araştırdığım tüm suçlulardan beni en çok zorlayan kişi Lucian Fletcher'dı. Adını ilk duyuşumda sıradan bir hacker ya da soyguncu sandım, ama o hiç de sıradan biri değildi. Onun soygunları bir anlam, bir mesaj taşıyordu. Her suç bir bilmece, her iz bir şifreydi.

Ve bir gün bana bir şifre bıraktı.

Bu bir meydan okuma mıydı?

Yoksa bu onun için sadece bir oyun muydu?

Bu, basit bir soygun değildi. Bu iki zihin arasında oynanacak bir oyunun başlangıcıydı.

Ama ben, bu oyunun içinde kaybolmaya hazır mıyım?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…