Bölümler 7Şu an: Bölüm 6: Kovalanan
- 1 Bölüm 1: Kendimle Yüzleşme1.415 kelime
- 2 Bölüm 2: Oyunun Başlangıcı662 kelime
- 3 Bölüm 3: Şifrenin Ardında488 kelime
- 4 Bölüm 4: Karanlıktaki İttifak565 kelime
- 5 Bölüm 5: Tehlikeli Yakınlık586 kelime
- 6 Bölüm 6: Kovalanan1.000 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 Bölüm 7: Kovalayan2.315 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Lucian'ın peşinden yürürken zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştım, ormanın sonuna varmıştık.
Kalbim hızla atıyordu, orman sessizdi.
Cebimdeki telefonun titrediğini hissettim.
Duraksadım. Gecenin bu saatinde kim arardı ki?
Elimi cebine attım, telefonu çıkardım ve ekrana baktım.
Judy, en yakın arkadaşım.
Lucian yanıma yaklaştı. "Kim?" diye sordu.
Onun sorusuna cevap vermedim ve aramayı cevapladım.
"Lillian, neredesin kızım sen?!" diye sordu Judy öfkeli ve aceleci bir sesle.
"Dışardayım, dolaşıyorum öyle..." diye cevapladım.
"Lillian... Banka soygunu. Geçen gece yaşanan banka soygununu kimin yaptığını buldum." dedi Judy.
"Kimmiş?" diye sordum meraklı bir ses tonuyla.
"Lucian... Lucian Fletcher." diye cevap verdiği an kanım sanki bedenimden çekildi.
Hiçbir şey söyleyemedim, lâl olmuştum sanki.
Cevap vermeden telefonu kapattım.
Ona güvenebileceğimi düşünüyordum, ama sadece düşünüyormuşum.
Lucian Fletcher'a güven olmazdı.
"Ne oldu, Lillian?" diye sordu Lucian.
Telefonu kapattım ve cebime geri koydum.
"Sana güvenmiştim!" dedim sinirle.
Gözlerini benden ayırmadan "Ne demek istiyorsun?" diye soruyormuşçasına kafasını salladı.
"Bu doğru mu? Sana güvenmiştim!" dedim.
"Ne demek istiyorsun, Lillian?"
Öfkem daha da yükseldi. Neden bilmiyormuş gibi davranıyordu ki?
"Bilmiyormuşsun gibi davranmayı kes!"
Lucian bana birkaç adım daha yaklaştı. Silahımı çıkartıp ona doğrulttum. "Yaklaşma!"
"Dediklerinden hiçbir şey anlamıyorum, Dedektif. Sakin ol." dedi. Sesi çok sakindi, sanki hiç banka soymamıştı.
"Kes şu saçmalığı! İkimizde senin bir bankayı soyduğunu biliyoruz!" dedim bağırarak, sesim ormanda yankılanmıştı.
Lucian gözlerini sinirle kapattı.
"Sen benim banka soyduğuma inanıyor musun?" diye sordu sakin bir tonla.
Onun bir banka soyduğun inanıyor muydum?
Nefesimi tuttum. "Git."
Lucian bir an durdu. Sonra dişlerini sıktı, başını iki yana salladı ve küfrederek arkasını dönüp karanlığın içinde kayboldu. Sonra hızla telefonumu çıkarıp Judy'yi aradım. "Sana konum atacağım. Gel beni al."
———
Judy'nin evine varmıştık. İlk işim Banka soygununun kamera kayıtlarını istemek olacaktı.
Oturma odasına, Judy'nin yanına gittim.
"Judy, bana soygunun kamera kayıtlarını gösterir misin?"
Judy gülümsedi.
"Tabii ki." dedi ve bilgisayarını almaya gitti.
İç çekerek koltuğa oturdum, birkaç dakika sonra Judy elinde bilgisayarla yanıma geldi.
Bilgisayarı bana uzattı.
"Videoyu izle." dedi.
Kafamı salladım ve gülümsedim. "Teşekkür ederim."
"Bir şeye ihtiyacın olursa bana seslen, her zaman yardımcı olurum, biliyorsun."
Gülümsedim.
Judy hayatımda tanıdığım en güzel ve en yardımsever kızdı. En yakın arkadaşım olduğu için şanslıydım.
Judy odasına gittiğinde videoyu başlattım.
Videoda bir adam vardı aynı Lucian'a benziyordu. Elini cebine attı ve bir silah çıkardı. Elleri dövmelerle kaplıydı, ama Lucian'ın elleri dövmeyle kaplı değildi. Adamın ellerine odaklandım ve videoyu durdurdum. Elinde ormanda Lucian'ın yere serdiği adamdaki gibi bir kurt dövmesi vardı.
Bu bir tesadüf müydü?
Tam o sırada odaya Judy girdi. "Yarın bir işin var mı?" diye sordu meraklı bir sesle.
"Bilmiyorum, neden soruyorsun?"
"Yarın akşam bir festival var. Belki sende biraz olsun kafanı dinlersin? Biliyorum, bu senin için zor. Sen pek festivallik biri değilsin ama bana eşlik etmelisin."
Kaşlarımı kaldırdım. "Festival mi?"
Judy, festival konusunda çok hassas biriydi. Festival olacağını duyduğu an vurulacağını bilse dahi oraya giderdi. Ama ben... öyle biri değildim. Festivallerden pek hoşlanmazdım.
Judy sırıttı. "Evet. Renkler, ışıklar, müzik... Harika olacak." dedi ve yanıma geldi.
İç çektim. "Pekâlâ, ama şu an biraz dinlenmeliyim."
Judy mutlu olmuş bir şekilde yerinde zıplamaya başladı. "Lillian, seni çok seviyorum." dedi ve yanıma gelip bana sıkıca sarıldı.
Şaşırmıştım, ama bozuntuya vermeden ona sarıldım. Birkaç dakika o şekilde kaldıktan sonra Judy bana yatacağım yeri gösterdi ve kendi odasına gitti.
Üzerimi değiştirmem için yatağın başında duran kıyafetleri giydim ve yatağa yattım. Gözlerimi kapatır kapatmaz, zihnim Lucian'ı düşünmeye başladı. Onu düşünmemem gerekiyordu, ama düşüncelerimden kaçamıyordum. Zor da olsa uykuya daldım. Sabah, gözlerimi yüzüme gelen güneş ışıklarıyla açtım. Yatakta biraz daha kalabilirdim ama içimde bir huzursuzluk vardı. Yavaşça doğrulup ayağa kalktım ve mutfağa yöneldim. Judy henüz uyanmamıştı. Dolapları açarak bir şeyler bulmaya çalıştım. Kahve makinesini çalıştırıp, ekmek kızartıcısını açtım. Yumurta ve peynirle basit bir kahvaltı hazırlarken bir yandan da düşüncelerim Lucian'a kaydı.
Kahvaltıyı hazırladıktan sonra mutfağı topladım. Birkaç dakika sonra Judy uyanmış ve mutfağa gelmişti.
"Sen mi hazırladın bunları?" diye sordu şaşkın bir ifadeyle.
Omuz silktim.
"Erken uyandım."
Judy gülümsedi, ama gözleriyle beni inceliyordu.
"Teşekkür ederim. Bugün her zamankinden iyi görünüyorsun."
İyi miydim? Bundan emin değildim, yine de gülümsedim.
Gün hızla akıp geçti. Akşam olduğunda Judy heyecanla odasından çıkıp önüme birkaç kıyafet fırlattı.
"Giy bunları. Festival için hazır olmalısın."
Bir kot pantolon ve güzel bir bluz... sade sevdiğimi biliyordu.
Odama gittim ve bana getirdiklerini giydim. Saçımı açık bırakmıştım. Aynada kendime bakmaya başladım. Yüzümde makyaj yoktu, zaten pek makyaj yapmazdım.
Bir anda Judy odaya girdi. "Hey, Lillian sence hangisi?"
Sağ elinde tuttuğu yeşil renkli elbiseyi üzerine tuttu. "Bence bu bana hiç yakışmadı." dedi.
"Sana yakışmayan bir şey yok. Bence yeşil olanı giy." Dedim.
Judy gülümsedi. "Teşekkür ederim, bebeğim." dedi ve odadan çıktı.
Ben de odadan çıkıp onu beklemeye başladım. Birkaç dakika sonra Judy odasından çıktı. Sarı saçlarını düzleştirmiş, dolgun dudaklarına kahverengi bir ruj sürmüştü. "Mükemmel görünüyorsun." dedim hayran kalmış bir sesle.
"Sen de çok güzel görünüyorsun." dedi gözlerimin içine bakarak.
Gülümsedim.
Kapıdan çıkarken içimde garip bir huzursuzluk vardı. Bu gece her şeyi unutamaya çalışacaktım. Ama gerçekten başarabilecek miydim?
———
Festival alanına girdiğimizde her yer ışıl ışıldı. Kahkahalar, müzik, çocukların neşeli çığlıkları havada uçuşuyordu.
Sağıma baktığımda Judy yoktu.
İç çektim ve biraz uzaklaşıp bir bankta oturdum.
Elimde soğuk bir içecek vardı.
Kafamı kaldırdım ve insanları izlerken bir şey içimi ürpertti.
Üzerimde, beni izleyen bir çift göz hissettim.
Nefesim kesildi.
Başımı çevirdiğimde onu gördüm.
Lucian Fletcher.
Dona kalmıştım. Kalabalığın tam ortasında durmuş, gözlerini bana dikmiş sırıtıyordu. Bir saniye boyunca dünyadaki her şey silindi. İnsanlar, müzik, renkli ışıklar... Sadece o ve ben vardık. O an, üzerine giydiği siyah ceket ve pantolonuyla tam da her zamanki gibi zarif ama gizemli bir şekilde duruyordu. Gözlerinde, sadece bana ait olan bir şey vardı—ama neydi?
Birden hareket etmeye karar verdim. Oturduğum yerden hızla kalktım ve hızla koşarak kalabalığın içine karıştım. Koşarak bir sokakta durdum, derin bir nefes aldım. Bir an, ondan kurtulduğumu düşündüm, ama kalbim hâlâ çarpııyordu. Derin bir iç çekişle, güvenliğimi sağlamak için biraz daha ilerledim.
Yere baktığımda sokak lambasının ışık yaptığı yerde bir gölge belirdi. Adım sesleri bana daha da yaklaştı.
"Neden kaçıyorsun, cadı?" dedi o tanıdık ses.
Lucian'dı
Kalbim hızla çarpmaya başladı. Ne kadar kaçmaya çalışsam da o her an bir adım öndeydi. Beni bulmuştu ve bu kez kaçacak yerim yoktu.
Bölüm etkileşimi
