Şifre kitap kapağı

5. bölüm / 7

Bölüm 5: Tehlikeli Yakınlık

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 7Şu an: Bölüm 5: Tehlikeli Yakınlık

Perde hafif aralanmış, dışarıdan süzülen ay ışığı onun yüzünü daha keskin gösteriyordu. Uzun kirpiklerinin gölgesi yanaklarına düşmüş, dudakları hafif aralanmıştı. Koyu kahverengi gözleri, her zamanki gibi, içinden çıkılmaz bir bilmeceydi.

Ama beni rahatsız eden, ona bu kadar fazla dikkat edişimdi. Düşüncelerden çıkmamın sebebi, dışarıdan gelen, artık daha yakında olan ayak sesleriydi. Başımı hızla iki yana salladım. Lucian benim boyuma yetişebilmek için hafifçe eğildi, ama hâlâ aynı boyda değildik. "Düşünmeyi bırak, Lockhart." diye fısıldadı. "Beni dinle."

Başımı kaldırıp onun gözlerinin içine baktım.

Parmağıyla tavanı işaret etti. "Çatıya çıkacağız, onlar içeri girdiğinde biz çoktan gitmiş olacağız."

"Ne? Çatıdan kaçamayız, bu kulübe en az 50 yaşında! Ağırlığımızı kaldıramaz." dedim korku ve sinirle.

Lucian sırıttı. "Eğer yıkılırsa, merak etme seni yakalarım."

Gözlerimi devirdim ama dudaklarımda istemsizce bir sırıtış oluştu. "Kesinlikle güven verici."

Lucian'ın gözleri parıldadı.

"Bunu bir iltifat olarak alıyorum."

Tam o sırada dışarıdan sesler geldi.

Lucian hızla harekete geçti, beni sırtımdan nazikçe iterek kulübenin eski tahta masasın çıkmamı sağladı. Sonra kendisi arkamdan geldi ve tavandaki ince bir tahtayı söktü, arkasında yıldızları görebildiğim bir boşluk açıldı.

O, sıçrayarak kendini yukarı çekti. Ardından bana dönerek elini uzattı.

"Hadi, Lillian."

Elime uzanırken gözlerini gözlerime dikmişti.

Seçeneklerim sınırlı olduğunu için elini hızla tuttum.

Lucian, parmaklarını bileğimin etrafına sardı, tek bir güçle beni yukarı çekti. Ben, bir an dengemi kaybettim ve göğsüne doğru savruldum.

Ellerini belime koyarak beni sabit tuttu.

Fısıldayarak, "Düşmedin. Bak, sana demiştim." dedi.

Nefesim düzensizleşmişti.

Gözlerinin içine baktım. Aramızda birkaç santimlik mesafe vardı.

Gözlerinin içine bakarken yanaklarımın yandığını hissettim.

Lucian'ın gözleri parlıyordu.

Geri çekildim. "Hareket etmeliyiz." dedim fısıltıyla.

Lucian ellerini belimden çekti ve yutkundu.

Yutkunduğundaki oynayan âdem elması dikkatimi çekti.

Aniden arkasını dönüp yere atladı ardından bana dönüp, "Hadi, atla." dedi.

Kafamı iki yana salladım.

Lucian göz devirdi. "Atla. Seni yakalarım." deyip ellerini yukarı doğru uzattı.

"Atlayamam..." dedim.

Artık sinirlenmişti. "Seni bu lanet yerde bırakıp gitmemi istemiyorsan atla artık, Dedektif!"

Adamlar artık içeri girmişti bile.

Lucian'ın sözleri ve adamların içeri girmiş olmasına dayanamayıp daha fazla düşünmeden aşağı atladım.

Ama o, beni yakalayamadı ve dengesini kaybedip yere doğru düştü. Bense... onun üzerine düştüm.

Zaman durmuş gibi hissettim.

Kalbim hızla çarpmaya başladı.

Nefesi sıcak ve hızlıydı.

Yakınlığımızdan dolayı burnuma o odunsu ve metalik kokusu doldu.

"Kalkmaya hiç niyetin yok sanırım, dedektif. Hoşuna gittiyse bunu tekrarlayabiliriz." deyip sırıttı.

Hızla üstünden kalktım ve yürümeye başladım.

O da yerden kalktı ve sırıtmaya devam ederken "Özür bile dilemedin." dedi.

"Kapat çeneni ve yürü." dedim.

Bir şey demeden yanıma geldi.

Hızla yürümeye başladık. Sesimiz çıkmıyordu, sadece ayak seslerimiz ve benim korkuyla alıp verdiğim nefesler vardı.

Sessizliği bozan Lucian'ın konuşmasıydı. "Artık daha dikkatli olmalısın, Dedektif."

Ne demek istiyorsun dermişçesine ona bakıp başımı salladım.

O da hemen açıklamaya başladı.

"Artık evinin yolunu biliyorlar, orada tek başına kalamazsın." dedi.

"Arkadaşımda kalırım o zaman." dedim gülerek.

Lucian gülmeme güldü.

Gülünce gözleri kısılıyor, yanaklarında gamzeler oluşuyordu, bu da onu daha fazla yakışıklı kılıyordu.

Ona karşı tam olarak ne hissettiğimi anlayamadım. Ama onun yanındayken, ona karşı bir bağ hissediyordum. Yüzünü incelemeyi bıraktım ve kafamı yıldızlı gökyüzüne kaldırdım. Lucian'a baktığımda o da gökyüzüne bakıyordu. Gözlerimi tekrar yıldızlara çevirdim, o an gökyüzünde bir yıldız kaydı.

"Dilek dile." dedim ona bakarak.

"Benim tek dileğim sensin." Diye cevap verdi fısıldayarak.

"Ne?" diye sordum, dediği şeyi duymamıştım.

Lucian'ın gözleri parlıyordu. "Yok bir şey." dedi.

Gülümsedim.

"Teşekkür ederim." dedim.

"Teşekkür mü? Ne için?" diye sordu kaşlarını çatarak.

"Beni kurtardığın için." dedim.

"Bunun için teşekkür etme," dedi.

"Senin için ölümü bile göze alırım." dedi yine fısıldayarak.

"Ne? Anlamıyorum bunları biraz daha yüksek sesle söyle." dedim.

Gülümseyerek yola devam etti. "Gelmiyor musun, Dedektif?"

Sırıttım. "Tabii ki geliyorum." dedim ve onunla yürümeye başladım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…