21. Bölüm İtiraf

İtiraf edeceğim şey için çok korktum ya redderse ve yine yalnız kalırsam ama cesaretli olmaylıydım korkunun ecele faydası yoktu. Sonunda kafeye geldik ve cam kenarına geçtik ikimizde kahve söyledik. Kahveler geldi ama konuşacak cesareti bir türlü bulamadım. Söylemek istediklerim dilimin ucunda asılı kaldı. Belki de bazı şeyler söylenmeden kalmalıydı. Ama seneler sonra belki biriyle evlenecekti ve ben ileride "O gün duygularımı söyleseydim acaba o kadın ben olur muydum?" Düşüncesi beni yiyip bitirecekti.Bugün o itirafı en çok da kendim için yapmalıydım ucunda reddedilme olsa bile...Annesinin hastanede dedikleri tekrar tekrar aklıma gelse bile bugün bu itirafı yapmalıydım sonucu ne olursa olsun...Ona annesinin dediklerinide söylemeliydim...Ben bunları düşünürken neredeyse yarım saat olmuştu ve kahveler gelmişti.
"Ezgi seni dinliyorum bir anda buraya geldik ne söyleyeceksin çok merak ediyorum."
"Hoşlanıyorum"
Tek kelime ama binlerce heyecana,kalp atışlarının artışina bedeldi ve buna değerdi..."
"Duyamadım.Biraz daha yüksek sesle söylesene"
Kendimi zar zor hazırladım saatlerce düşündüm ve o stresle "hoşlanıyorum" diye söyledim ama onun cevabı "Duyamadım.Biraz daha yüksek sesle söylesene" gıcıklığına yaptığına emindim. Bu zamana kadar kimseden hoşlanmamıştım ve okula ilk geldiğinde"yeni çocuk" diye bahsettiğim çocuktan hoşlanıyordum ve onu bu zamana kadar tanımıştım gıcıklık yapıyordu şuan
"Duydun gıcıklığına yapıyorsun"
"Duymadım evet gıcıklığına yapmıyorum sanki birinci harfi H ikinci harfi O olan bir kelime söyledin"
"Şaka yapıyorsun değil mi çünkü birdaha söyleyebileceğimi düşünmüyorum bana bir yarım saat daha lazım"
"İlk tahminin doğruydu gıcıklığına yaptım fakat o kelimeyi senin söylemen hoşuma gitti ara sıra tekrarlayalım bunu"
"Onu tekrarlamam için ayrı olmamız gerekmez mi-"
"Ayrılmamız gerekiyorsa söyleme o zaman"

Uzun bir süre yazmadığım için sizi fazla bekletmek adına bu bölümü kısaca yayınlıyorum🎀😍🤍