19.Bölüm Kerem Aksoy

Taksideyken ağladım ama üzüntüden değil sinirden. Bir insan kızını neden terk ederdi? Neden mal mülk için kızını tek ederdi?, Nasıl acımazdı ona? , Belkide beni istemiyordu annemede böyle bir yalan uydurdu. Ona asla bana demeyecektim... Ben bunları düşünürken şoför bir anda "Geldik" dedi o kadar dalmıştım ki sanki 1 saniyede gelmiştik ücreti ödedim ve taksiden indim. Burası çok lüks bir oteldi. Otelin adı "Aksoy Grand Hotel" bayada büyüktü. Burası yaşadığım şartlara göre giremeyeceğim yerlerdi. Buradaki herkesin giyimi bile farklıydı içeri girdiğimde sağımda resepsiyon vardı. Oraya gittim. Resepsiyondaki kız bana garip garip bakıyordu giyimimden dolayı. O itici, küçükmseyici, alaycı bakan kıza sormak zorundaydım "Kerem Aksoy ile görüşebilir miyim acaba?" Kız birdaha küçümseyici bir bakışla "Yanlız Kerem Bey'in sizin gibilerle işi olmaz lütfen çıkın" bu konuşmayı lütfen kelimesi hafifletmiş miydi? Kızın yakasındaki ismi okudum ve şöyle söyledim
"Bana bak Canan Kerem beyi ara ve Efsun'un kızı burada de hatta Efsun hanımın kızı burada de" Ben böyle söyleyip bu sefer ben ona alaycı bir bakışla baktığımda kafasını salladı ve Kerem Aksoy'u aradı. Konuşma 1 dakika bile sürmeden konuşmayı bitirdi. "En üst katta Kerem Aksoy odasında sizi bekliyor efendim" Deyince bende bu sefer ona küçümseyici bir bakışla"Peki Canan'cım" dedim ve asansöre girdim en üst kat 30. Kattı. 30. Katta asansörden indim ve Kerem Aksoy'un odasını aradım burada çoğu oda lükstü Kerem Aksoy'u bulmam zor oldu ama en sonunda Kapının yanında Kerem Aksoy yazıyordu kapıyı tıkladım ve içeri girdim. İçerisi simsiyah,ışıklar şatafatlıydı.Klasik lüks patron odasıydı. "Merhaba Kerem Aksoy mu?" Dedim bunu dememin hemen ardından Kerem Aksoy bana doğru döndü tam birşey diyecekken içeri ben gibi genç bir kız girdi. Ama tarzlarımız tamamen zıttı. Bu kız Kerem Aksoy'a "Baba" diye seslendi. Bir kızını uçuruma sürüklerken diğer kızına güller gibi bakıyordu. "Ben sonra gelirim" dedim ve oradan çıktım. Çıkar çıkmaz o kattaki lavaboya girdim ve ağlamaya başladım... "Beni neden istememişti?", o kızına cenneti yaşatıyordu ama diğerine cehennemi yaşatıyordu. Bunlari düşünerek ağlarken telefonuma bildirim gelmişti titreşimdeydi. Ekranı açtığımda "Barış 67 cevapsız arama" ardından bir bildirim daha "Barış'dan 79 mesaj" aklıma annesinin hastanede dedikleri geldi "Oğlumun peşini bırak ne geliyorsa başına senin yüzünden geldi ve peşini bırakmassan başına daha çok şey gelecek senden bir anne olarak rica ediyorum lütfen oğlumun peşini bırak" onu rahat bırakmalıydım. Telefonu komple kapattım ve gözyaşlarımı sildim ve kendimi sakinleştirdikten sonra Kerem Aksoy'un yanına doğru gittim. Bu sefer odada ses yoktu kapıyı tıkladım ve "Gelebilirsiniz" sesiyle içeri girdim. Arkası dönüktü "Kerem Bey sizinle az önce konuşacaktım fakat kızınız vardı". "Buyurun" dedi. Gittim ve masasının karşısındaki sandalyeye oturdum. Ve Kerem Aksoy bana doğru döndü. Gözlerinde gözlerimi gördüm... Gözlerimiz neredeyse aynıydı. "Ne için gelmiştiniz?" Beni tanımamıştı. İnsan kendi kanından olan öz kızını nasıl tanımazdı. Beni tanımadı. Direkt soruya girdim. "Kızınız hangi eşinizden yada hangi sevgilinizden?" Ben böyle deyince şaşırdı. "Ne demek istiyorsunuz kafayı mı yediniz!" Dedi ve hemen yumruğunu masaya vurdu. Onun siniri umrumda bile değildi hemen ardından "Bir zamanlar şirket için bıraktığınız sevgilinizden mi? Yoksa şirket için evlendiğiniz karınızdan mı?" O bana nasıl dehşetle, sinirle bakıyorsa bende ona aynı şekilde bakıyordum. Ardından çantamdan mektubu çıkardım "Efsun" dedim ve hemen şaşkın gözlerle bana baktı "S-sen Ezgi misin?" "O kadar çok kadından çocuk yaptın ki demekki hatırlayamıyorsun artık" Dedim ve ellerimi masaya koyup gözlerinin içine bakarak "Biliyorum Kerem Aksoy beni bu otel için terk ettiğini" dedim. Kerem Aksoy ise duruşunu dikleştirdi ve "N'oldu annen iyi bir adamla evlenememiş mi? Beni niye bulmak istedin?" Bu hiç beklemediğim bir soruydu insanda biraz olsun pişmanlık duyması gerekmez miydi?. "İyi olsa neden seni bulmak isteyeyim ki Kerem Aksoy?" "Baban kimdi?" "Zafer Akay" dediğimde gözleri öfkeli bakmaya başlamıştı,ellerini yumruk yapıp masaya vurduğunda bende korktum ve elimi masadan çektim. Kerem Aksoy'un öfkeli halinden sonra dedikleri hayatımda bir gerçeği daha ögrenmeme sebep olmuştu...