13

Demir eve döndüğünden beri tek kelime etmemişti.

Salonun ortasında durmuş, karşısında sıralanan korumalara bakıyordu. Yüzündeki ifade öylesine sakindi ki bu, öfkesinden çok daha korkutucuydu.

"Kaç kişi vardı?"
Korumalardan biri başını öne eğdi.

"On Altı kişi, Demir Bey."
"On Altı kişi."

Demir bu iki kelimeyi yavaşça tekrarladı.
"Ve bir kişi bile fark etmedi."
Kimse cevap vermedi.
Demir masanın üzerindeki telefonunu aldı.
"Bugünden itibaren hepiniz görevden alındınız."
Korumalardan biri şaşkınlıkla başını kaldırdı.
"Demir Bey, izin verirseniz—"
"İzin vermiyorum."
Adam sustu.

Demir bakışlarını tek tek üzerlerinde gezdirdi.

"Size Miray'ı koruyun dedim. Nerede olduğunu bilin dedim. Onu gözünüzün önünden ayırmayın dedim!."

Sesi hâlâ sakindi.
"Bunun cezası olmaz mı sandınız lan!."
Odadaki hava ağırlaştı.
Korumalar sessizce başlarını eğdi.
Demir arkasını döndü.

"Çıkın."
Hepsi odadan ayrılırken Demir tek başına kaldı.
Gözleri boş koridora takıldı.
Miray'ın odasına baktı.
Sonra yavaşça oraya doğru yürüdü.

Odaya girdiğinde her şey yerli yerindeydi.
Ama Miray yoktu.
Demir yatağın kenarına oturdu.
Bir süre sessizce bekledi.
Öfkesi hâlâ içindeydi.

Fakat öfkesinin altında başka bir şey vardı.
Korku.
Onu gerçekten kaybetmiş olma korkusu.

"Bulacağım seni, Miray."
Sesi odada yankılandı.
"Bu defa bu hallerini arayacaksın!."

---

Aynı saatlerde şehrin başka bir ucunda...
Miray küçük bir evin salonunda, elindeki telefona bakıyordu.

Telefon ona ait değildi.

Bulduğu eski bir telefondan, yeni bir numarayla arıyordu.
Telefon birkaç kez çaldı.

Sonunda Ece açtı.
"Miray?"

Miray gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.

"Ece..."

Sesini duyduğu anda gözleri doldu.

"İyi misin?"

"İyiyim."

"Gerçekten mi?"

Miray birkaç saniye sustu.

"Özgürüm."

Ece'nin sesi titredi.
"Gerçekten kaçtın."
"Evet."

"Neredesin?"
"Yeni bir ev buldum. Küçük ama güzel. Şimdilik burada kalacağım."

Ece derin bir nefes aldı.
"Demir seni arıyordur."

"Arıyor."
Miray pencereye doğru yürüdü.
Perdeyi hafifçe araladı.

Dışarıda insanlar kendi hayatlarına devam ediyordu.
Kimse onun kim olduğunu bilmiyordu.

Kimse onu takip etmiyordu.
Kimse ne yapacağını söylemiyordu.
Bu his inanılmazdı.

"Burada kimse beni tanımıyor."
Ece sessiz kaldı.
Miray devam etti.

"İlk kez kendi hayatımı yaşayabilecekmişim gibi hissediyorum."
"Yanına gelmemi ister misin?"

Miray tereddüt etmeden cevap verdi.
"İstiyorum."

Ece'nin sesi yumuşadı.
"Tamam. Ama dikkatli olacağız."

"Biliyorum."
"Telefonu da fazla kullanma."

"Merak etme."
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Ece sordu:

"Miray..."
"Efendim?"
"Demir'i özlüyor musun?"

Miray'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.
Cevap vermesi uzun sürdü.
"Özlemek başka..."

Pencerenin önünden uzaklaştı.
"Onun yanında kendimi güvende hissetmek başka Ne olursa olsun beni kaçırdı zorla hayatıma girdi.."

Ece sessizce onu dinledi.
"Ben sadece özgür olmak istiyorum."

---

Akşam olduğunda Miray yeni evindeki son koliyi de açtı.
Ev küçüktü.
Bir yatak odası, küçük bir salon ve mutfak vardı.
Ama ona göre kocaman bir dünyaydı.
Çünkü burası Demir'in evi değildi.

Kimse ona ne zaman uyuyacağını söylemiyordu.
Kimse kapısında beklemiyordu.

Kimse attığı her adımı izlemiyordu.

Miray yatağın üzerine oturdu.
Telefonu eline aldı.
Ece'den mesaj gelmişti.

"Yalnız değilsin. Ne olursa olsun yanındayım."
Miray mesajı birkaç kez okudu.
Sonra telefonunu kapattı.
Başını yastığa yasladı.
İlk kez kaçtığı için pişmanlık duymadı.

Ama Demir'i de tanıyordu.
Onun kolay kolay vazgeçmeyeceğini biliyordu.

Ve bu düşünce, özgürlüğünün içine küçük bir korku bırakıyordu....

---

Gece yarısına doğru Demir çalışma odasında oturuyordu.
Kaan karşısındaki koltukta sessizce bekliyordu.

"Ne istiyorsun benden?"
Demir gözlerini kaldırdı.
"Miray'ı bulmanı."
Kaan birkaç saniye düşündü.
"Her yerde arıyoruz."

"Yeterli değil!"Demirin sakin ifadesi artık yoktu onu istiyordu.

"Demir..."
"Yeterli değil, Kaan."
Demir ayağa kalktı.

"Güzellikle olmadı zorla olacak."
Kaan şaşkınlıkla ona baktı.
Demir'in sesi alçaldı.

"Önce nerede olduğunu bulacağız."
Pencereden dışarı baktı.
"Sonra konuşacağız."

Kaan başını salladı.
"Anladım."

Demir yalnız kaldığında gözlerini kapattı.
Miray'ın ona son kez baktığı an gözlerinin önüne geldi.

Kendi kendine fısıldadı:
"Sen benden kaçtığını sanıyorsun."

Kısa bir sessizlik oldu.
"Ben ise seni kaybettiğimi düşünmüyorum Miray...."

Şehrin başka bir yerinde Miray yeni evinde uyumaya çalışırken, Demir onun izini sürmeye çoktan başlamıştı.
Ve ikisi de henüz bilmiyordu...

Bu kaçış, aralarındaki her şeyi değiştirecekti...