6. BÖLÜM: PASLI SİNYAL

Hoparlörden yükselen boğuk ses, fabrikanın bodrum katındaki nemli havada yankılanıp kaybolduğunda ikisi de oldukları yerde donakaldı. Ses bir insana aitti ama sanki yıllar önce banda kaydedilmiş ve bir döngüye alınmış gibi monoton, ruhsuz geliyordu.
"Bu bir canlı yayın değil," dedi Arda, kayıt cihazının ekranındaki frekans dalgalarını incelerken. "Sinyal sabit bir noktadan değil, otomatik bir aktarıcıdan yayılıyor. Biri buraya yaklaştığımızda çalışması için bir sensör koymuş olmalı."
Maya zincirlerle kilitlenmiş ağır demir kapıya biraz daha yaklaştı. Fenerin ışığını kapının kilit mekanizmasına tuttuğunda, zincirin üzerindeki pasın bazı yerlerde kazındığını ve kilidin yepyeni olduğunu gördü.
"Sensör veya değil, bu kapı yakın zamanda açılmış Arda," dedi Maya fısıltıyla. "Bak, kapının altındaki toz katmanında içeri doğru sürüklenme izleri var. Dün gece tünelde duyduğumuz o adamlar buradaydı."
Arda boynundaki kamerayı kaldırıp kapının ve kilidin birkaç açıdan fotoğrafını çekti. Deklanşörün tık sesi bu kez mekânın tekinsiz atmosferinde bir uyarı gibi çınladı.
"Peki şimdi ne yapıyoruz?" diye sordu Arda. "Zinciri kırıp içeri girecek halimiz yok. Hem o ses... 'Işık sönmeden önce kayıt başlar' derken neyi kastetti?"
Maya parmağıyla kapının üzerindeki plakanın sol alt köşesini gösterdi. Orada küçük, dairesel bir mercek göze çarpıyordu. Eski bir güvenlik kamerası ya da bir optik okuyucu...
"Görünmeyen Şehir..." diye mırıldandı Maya. "Sadece seslerle değil, ışıkla da çalışan bir sistem bu. Arda, kameranın flaşını o merceğe doğru patlatırsan ne olur?"
Arda tereddüt etti. "Ya alarm çalarsa? Ya da o adamlar geri dönerse?"
"O adamlar zaten bu sırrı korumak için burada," dedi Maya, gözlerindeki o geri adım atmayan kararlılıkla. "Eğer bu kapının arkasında ne olduğunu öğrenmezsek, kasabadaki bu 'sessizlik' hepimizi yutacak."
Arda derin bir nefes aldı. Kamerasının ayarlarını değiştirdi, flaşı açtı ve merceği doğrudan kapıdaki küçük optik okuyucuya doğrulttu.
"Üçe kadar sayıyorum," dedi Arda. "Bir... iki... üç!"
Güçlü bir beyaz ışık hüzmesi karanlığı yarıp merceğe çarptı. Birkaç saniyelik derin bir sessizliğin ardından, kapının arkasındaki ağır mekanizma büyük bir gürültüyle harekete geçti. Dişliler döndü, zincirler germe kuvvetiyle şıngırdadı ve demir kapı kendiliğinden birkaç santim içeri doğru aralandı.
İçeriden dışarıya, buz gibi bir hava akımıyla birlikte tozlu bir plaka kokusu ve kulakları tırmalayan yüksek frekanslı bir ıslık sesi yayıldı.
Maya feneri aralıktan içeri tuttu. Karşılarında aşağıya, kasabanın tam altına doğru uzanan dik ve karanlık bir merdiven duruyordu.
Arda kayıt cihazının kırmızı butonuna basıp kaydı tekrar başlattı. "Sanırım..." dedi, sesindeki heyecanı gizleyemeyerek, "hikâyenin en karanlık kısmına yeni geldik."