1. BÖLÜM: BİRİKMİŞ FREKANSLAR

Evet arkadaşlar yeni kitabımla hepinizin karşınızdayım ve evet ilk kitabımla bu kitabımın arasında dağlar kadar fark umarım yeni kitabımı seversiniz keyifli okumalar dilerim 🤍 ✨
Arda, kulağındaki kulaklığın tekini hafifçe geriye itip rüzgarın binanın çatı katındaki sac levhalara vururken çıkardığı o ince, metalik sesi dinledi. Sağ elindeki eski analog makineyi gözüne yaklaştırıp vizörden aşağı baktı. Okulun bahçesi, son ders zilinin çalmasıyla birlikte bir anda karınca yuvası gibi kaynamaya başlamıştı. Herkes bir yerlere yetişme, birilerine bir şeyler kanıtlama veya günün yorgunluğunu bir kahkahayla örtme derdindeydi.
Vizörü hafifçe sola kaydırdı. Kaan, basketbol topunu parmağında çevirerek merdivenlerden iniyor, etrafındakilere her zamanki geniş gülümsemelerinden birini dağıtıyordu. Onlar için hayat, skor tabelasından veya akşam atılacak bir mesajdan ibaretti. Kolaydı. Düzdü.
Arda deklanşöre bastı. Mekanik bir tık sesi.
Kamerayı indirdi ve sol cebindeki ses kayıt cihazının kırmızı ışığının yanıp sönmeye devam ettiğini kontrol etti. Bugünün ganimeti büyüktü: Rüzgarın sac sesine karışan servis korna sesleri ve okul kapısındaki o uğultu. Şehrin ve insanların fonda bıraktığı, kimsenin fark etmediği o dip sesler...
"Çatıda durup insanları gizlice çekmek biraz ürpertici değil mi?"
Arda yerinde hafifçe sıçradı. Ar arkasına döndüğünde, yangın merdiveninin demir kapısına yaslanmış duran kızı gördü. Siyah deri ceketinin yakaları kalkıktı, kollarını göğsünde birleştirmiş, elinde tuttuğu koyu renkli not defterinin köşesini sıkıca kavramıştı. Maya. Sınıfa iki hafta önce gelen ama kimseyle üç cümleden fazla konuşmayan o kız.
"Gizlice değil," dedi Arda, hızla toparlanarak yüzüne her zamanki rahat, esprili maskesini taktı. "Buna 'perspektif çalışması' diyoruz. Ayrıca çatıya çıkmak yasak sanıyordum, kurallara çok bağlı görünüyordun."
Maya adım adım yaklaştı. Yüzünde ne bir gülümseme vardı ne de bir çekingenlik. Doğrudan Arda'nın gözlerinin içine baktı. "Yasak olduğu için değil, aşağısı fazla sahte olduğu için buradayım. Ama görüyorum ki sen sahteliği yukarıya da taşımışsın."
Arda kaşlarını hafifçe kaldırdı. "Nasıl yani?"
"Aşağıda herkesle şakalaşıp arkadas canlısı takılan Arda Yılmaz, buraya çıkıp kulaklıklarının arkasına saklanıyor," dedi Maya, parmağıyla Arda'nın boynundaki kulaklığı işaret ederek. "Herkesin duymak istediği şeyleri söylemekten yorulunca buraya mı kaçıyorsun?"
Arda'nın yüzündeki esprili ifade bir an için donakaldı. Yıllardır kimsenin fark etmediği, sormadığı o ince çizgiyi, bu kız daha iki haftadır bulunduğu okulda tek bir cümleyle çekip çıkarmıştı. Savunmaya geçmek yerine hafifçe güldü, ama bu kez gülüşü biraz zorakiydi.
"Çok çabuk analiz yapıyorsun, Maya. Belki de sadece rüzgarın sesini seviyorumdur?"
Maya cebinden bir kalem çıkarıp elindeki defterin arasına sıkıştırdı. "Rüzgarın sesini seven biri, insanların arasında bu kadar gürültü yapmaz. Şakaların çok gürültülü, Arda. Gerçekte ne hissettiğini kimse duymasın diye sürekli konuşuyorsun."
Arda ses kayıt cihazını cebine atarken ne diyeceğini bilemedi. Normalde verebileceği üç farklı esprili yanıt vardı kafasında, ama Maya’nın duruşundaki o çıplak dürüstlük, bütün savunma mekanizmalarını boşa çıkarıyordu.
Tam o sırada yangın merdiveninin kapısı pat diye açıldı. Kaan başını içeri uzattı. "Arda! Oğlum neredesin sen? Aşağıda Medya Kulübü danışman öğretmeni seni arıyor. Yıl sonu projesi için eşleşmeler belli olmuş, duyuru panosuna asmışlar."
Arda derin bir nefes alarak kamerayı boynuna astı. "Geliyorum Kaan."
Maya’ya son bir kez baktı. Kız hiç istifini bozmadan ona bakmaya devam ediyordu. Arda kapıya doğru yürürken, Maya arkasından sessizce ekledi: "Umarım projede de komik çocuk rolü oynamak zorunda kalmazsın."
Aşağıya, zemin kattaki panonun önüne indiklerinde kulüp öğrencileri çoktan dağılmaya başlamıştı. Arda kalabalığın arasından sıyrılıp listedeki adını aradı. Parmağını listenin üstünde gezdirdi ve adının yanındaki ismi gördüğünde duraksadı:
Arda Yılmaz & Maya Demir — Proje Konusu: 'Görünmeyen Şehir ve İnsanlar'
Arda arkasını döndüğünde, Maya’nın merdivenlerin başında durmuş, elindeki not defterini sıkıca tutarak ona baktığını gördü. Okulun tüm gürültüsü bir an için çekildi; Arda, cebinde hâlâ kayıtta olan cihazın varlığını ve önündeki bu uzun, zorlu seneyi ilk kez bu kadar net hissetti.