5. BÖLÜM: MÜHÜRLÜ KAPI

Ertesi sabah okul bahçesi, her zamanki sıradan gürültüsüyle çalkalanıyordu. Zil çalmadan önce okul binasının arkasındaki rüzgarlı çardakta oturan Arda ve Maya içinse zaman çok daha farklı akıyordu.
Maya, dün gece tüneldeki haritadan kendi defterine çizdiği krokiti masaya yaymıştı. Kurşun kalemiyle çizimdeki yolları takip ederken Arda, kırmızı kayıt cihazına kulaklığı takmış, dün gece kaydettiği o kısa ama gizemli fısıltıyı defalarca başa sarıp dinliyordu:
"Sinyal kesildi. Yukarıdakiler gürültüyü fark etmeden diğer kapıyı mühürleyin."
"Sesi biraz daha netleştirebildim," dedi Arda kulaklığın tekini Maya’ya uzatarak. "Arkadaki gürültü bir havalandırma fanına ait. Bu da adamların kasabanın altında, havalandırması çalışan aktif bir alanda olduğunu gösteriyor."
Maya kulaklığı kulağına götürüp sesi dinledi. Gözleri krokideki 'Sıfır Noktası' yazısının hemen yanında yer alan çarpı işaretine kaydı.
"Eski havalandırma bacaları..." dedi Maya heyecanla. "Kasabanın 1980’lerde kapatılan eski tekstil fabrikasının altından geçen kanallar bunlar. Haritadaki bu ikinci hat, doğrudan fabrikanın arka bahçesine çıkıyor."
"Yani mühürlediklerini söyledikleri kapı..."
"Fabrikanın altındaki sığınak kapısı," diye tamamladı Maya sözünü. Defterini hızla kapatıp çantasına attı. "Bugün ders çıkışı oraya gidiyoruz."
Son ders zili çaldığında ikili vakit kaybetmeden kasabanın doğu ucundaki terk edilmiş tekstil fabrikasına doğru yola çıktı. Yüksek beton duvarların, kırık camların ve paslanmış sarmaşıkların sardığı fabrika binası, kasabanın en çok dedikodu yapılan yerlerinden biriydi.
Arka bahçedeki çalıların arasından süzülerek binanın alt katına giden servis merdivenlerine ulaştılar. Demir kapı zincirlerle sarılmış ve üzerine kocaman bir kilit vurulmuştu. Ancak kilidin üzerindeki taze çizikler ve yerdeki yeni ayak izleri, buranın yakın zamanda kullanıldığını açıkça gösteriyordu.
Arda kamerasını kaldırıp mühürlü zincirlerin fotoğrafını çekti. Maya ise cebinden çıkardığı küçük fenerle zincirlerin arkasındaki karanlık boşluğu süzdü. Kapının üzerindeki metal plakada silik harflerle şu yazıyordu: Proje Yankı - Giriş Yasaktır.
"Burası sıradan bir depo değil Arda," dedi Maya fısıltıyla. "Burası kasabanın yıllardır sakladığı o ana yayın merkezi."
Tam o sırada, zincirlerin hemen arkasından, derinlerden gelen mekanik bir ses duyuldu. Ağır bir çarkın dönme sesi ve ardından tıpkı dün geceki gibi ritmik bir cızırtı...
Arda elindeki kayıt cihazının ekranına baktı. Frekans göstergesi tavan yapmıştı. Bir adım daha attığında, kapının yanındaki duvara monteli duran eski hoparlörden parazitli bir ses yayıldı:
"Işık sönmeden önce kayıt başlar. Hoş geldiniz."