23.Bölüm Kalmak

Sessizlik uzadı.
O sessizlik var ya… konuşulsa her şey daha kolay olacakken, kimsenin bozmak istemediği türden.
Alp timin önünde duruyordu hâlâ.
Ama artık kaçmaya hazır bir adam gibi değil.
Karar vermeye zorlanan biri gibiydi.
Baran bir adım öne çıktı.
“Komutan,” dedi.
Sesi ne meydan okuyan ne de yumuşaktı.
“Sorun bizsek, buradayız.”
Kaan devam etti.
“Yük bizsek, paylaşırız.”
Mert omuz silkti.
“Zaten başka ne işimiz var?”
Ozan gülümsedi.
“Gitmek kolay,” dedi.
“Kalmak cesaret ister.”
Alp’in çenesi kilitlendi.
Bakışları tek tek hepsinin üzerinde gezdi.
Sonra… Asel’de durdu.
Asel hâlâ timin arkasındaydı.
Ama bakışı direkt Alp’e aitti.
“Ben seni durdurmaya çalışmıyorum,” dedi.
“Sadece yalnız bırakmamaya karar verdim.”
Bu cümle…
Alp’in içindeki son savunmayı da indirdi.
Derin bir nefes aldı.
O nefes, aylarca tutulmuş gibiydi.
“Ben,” dedi yavaşça,
“gidince herkes güvende sanıyordum.”
Baran kaşını kaldırdı.
“Biz,” dedi,
“sen gidince eksik kalıyoruz.”
Alp’in dudakları aralandı ama ses çıkmadı.
Asel bir adım öne geçti.
Bu kez timle Alp’in arasındaydı.
“Ben kaçmadım,” dedi.
“Kaçmak istesem, o gün dönmezdim.”
Alp başını eğdi.
“Ya yine hedef olursan?”
Asel hiç düşünmeden cevap verdi:
“Olurum.”
Bu kadar net.
“Çünkü korkmak,” dedi,
“beni durdurmuyor artık.”
Alp’in gözleri karardı.
Ama bu karanlık… kaybolmak değildi.
Kabullenmekti.
“Kalıyorum,” dedi sonunda.
Bir kelime.
Ama ağırlığı tonlarca.
Timde bir hareketlenme oldu.
Baran gülümsedi.
Mert derin bir oh çekti.
Kaan başını salladı.
Ozan sessizce “sonunda” dedi.
Asel’in omuzları gevşedi.
Fark etmeden tuttuğu nefesi bıraktı.
Alp ona yaklaştı.
Ama dokunmadı.
“Yanımda durduğun için değil,” dedi.
“Beni önümden çekmediğin için teşekkür ederim.”
Asel hafifçe gülümsedi.
“Alış buna,” dedi.
“Ben böyleyim.”
Ve o an herkes şunu biliyordu:
Bu tim artık sadece görevlerde değil,
birbirlerinin hayatında da kalacaktı.