10.Bölüm Tim Anka

Gece, sessiz değildi.
Sadece nefesini tutmuştu.
Alp Aras dürbünü indirdi.
Binanın ışıkları düzensizdi.
Bu, içeride bir şeylerin ters gittiğinin işaretiydi.
“Giriş iki noktadan,” dedi sakin bir sesle.
“Sessiz.”
Baran başını salladı.
“Mert, arka kapı. Kaan, üst kat.”
Ozan mırıldandı:
“Yengeyi almaya geliyoruz desene.”
Kimse gülmedi.
Çünkü Alp’in yüzü…
gülmeye kapalıydı.
“Temas halinde kalın,” dedi Alp.
“Ben içeri giriyorum.”
“Komutan—” dedi Kaan.
Alp durdu.
Arkasını dönmedi.
“Bu emir değil,” dedi.
“Bu borç.”
Ve yürüdü.
İÇERİ – KAN VE SESSİZLİK
İlk nöbetçi fark etmedi bile.
Alp’in eli ağzını kapattı,
diğeri boynundaydı.
Sessiz.
İkinci adam silahına uzandı.
Geç kaldı.
Alp’in nefesi hızlanmamıştı.
Ama gözleri…
Asel’i arıyordu.
Telsiz fısıldadı:
“Temiz.”
“Devam,” dedi Alp.
Koridor daraldı.
Adımlar yankılandı.
Kapının arkasından bir ses geldi.
Asel’in sesi.
Boğuk.
Ama tanıdık.
Alp durdu.
Dünyadaki her ses kesildi.
Sadece o.
Kapıyı tekmeyle açtı.
ODANIN İÇİ
Asel sandalyedeydi.
Bağlıydı.
Yüzü kan içindeydi.
Ama gözleri açıktı.
Ve Alp’i gördüğü an…
Hiç şaşırmadı.
“Sana gelme demiştim,” dedi fısıltıyla.
Alp cevap vermedi.
Yanına çöktü.
Bağları tek hamlede çözdü.
Eller titremedi.
Ama sesi…
“Asel.”
Sadece adı.
Asel başını ona yasladı.
İlk kez.
Kapıdan biri girdi.
“Komutan!” diye bağırdı Baran.
Silah sesleri patladı.
Alp Asel’i kollarına aldı.
Arkasını dönmeden ateş etti.
“Çıkıyoruz,” dedi.
TAKİP VE KAOS
Koridor cehenneme döndü.
Mert bağırdı:
“Solundan geliyor!”
Alp döndü, ateş etti.
Asel gözlerini kapatmıştı.
Ama bilinçliydi.
“Sağ… pencere,” dedi.
“Oradan kaçış var.”
Alp başını salladı.
“Duydun mu?” diye bağırdı.
“Pencere!”
Cam patladı.
Ozan gülerek bağırdı:
“Yenge hâlâ komuta veriyor ya!”
Alp Asel’i indirdi.
Omzuna girdi.
“Tutun,” dedi.
Asel tuttu.
DIŞARISI – GECE NEFES ALDI
Helikopter ışıkları gökyüzünü yardı.
Asel sedyeye alındı.
Alp bir adım geri çekildi.
Ama Asel elini bıraktı.
Bırakmadı.
Parmakları Alp’in bileğini yakaladı.
“Geldin,” dedi.
Alp eğildi.
Alnını onun alnına dayadı.
“Sana söz verdim,” dedi.
“Ben bırakmam.”
Asel gözlerini kapattı.
İlk kez…
Güvendeydi.