Sessizliğin Başladığı Yer

İnsan, sessizliği bir günde öğrenmez.

Kimse doğduğu gün susmayı seçmez. Bir çocuk, dünyaya gözlerini açtığında ağlayarak varlığını duyurur. Çünkü bilir; sesi duyulursa biri gelir, onu kucağına alır, açlığını giderir, korkusunu yatıştırır.

Sonra büyür.

Zaman geçtikçe anlar ki her çığlık duyulmaz. Her gözyaşı görülmez. Her kırgınlık anlaşılmaz.

İşte o gün, insanın içinde sessizlik filizlenmeye başlar.

Önce küçük hayal kırıklıkları gelir.

Tutulmayan sözler…

Yarım kalan umutlar…

Beklenip de gelmeyen insanlar…

Affedilmiş gibi görünen ama hiç unutulmayan kırgınlıklar…

Bunların hiçbiri tek başına insanı değiştirmez. Ama zamanla, damla damla biriken yağmurun taşı aşındırması gibi, ruhun en sağlam yerlerine dokunur.

İnsan bir süre sonra konuşmaktan vazgeçmez aslında.

Anlaşılmamaktan yorulur.

Çünkü bazı insanlar seni dinlemek için değil, cevap vermek için bekler. Bazıları ise seni hiç duymadan, seni anladığını sanır.

Oysa insanın en büyük ihtiyacı, birinin sözünü kesmeden dinlemesidir.

Belki de bu yüzden en derin yaralar, kalbin en sessiz köşelerinde saklanır.

Ve işte tam o anda…

İnsan, kimsenin duymadığı çığlıkları içinde atmaya başlar.

Belki sen de bu satırları okurken kendi sessizliğini hatırladın.

Belki de yıllardır kimseye anlatamadığın bir cümle, tam şu an kalbinin içinde yankılanıyor.

Eğer öyleyse, bil ki bu kitap seni yargılamak için değil…

Sana eşlik etmek için yazıldı.