Özsöz

Her insanın içinde kimsenin duymadığı bir ses vardır.

Kimi bunu bir gülümsemenin ardına saklar, kimi suskunluğun içine gömer. Dışarıdan bakıldığında her şey yolundaymış gibi görünür. Oysa insanı en çok yoran, anlatamadıklarıdır.

Hayat, bize konuşmayı öğretti.
Ama acılarımızı nasıl anlatacağımızı öğretmedi.

Bu yüzden birçok insan, her gün biraz daha sessizleşti.
Her gün biraz daha içine gömüldü.
Ve fark edilmeden, kendi içinde çığlık atmayı öğrendi.

Elindeki bu kitap, tam da o duyulmayan çığlıkların hikâyesidir.

Belki bu satırlarda kendinden bir parça bulacaksın.
Belki yıllardır taşıdığın yükün adını ilk kez koyacaksın.
Belki de yalnız olmadığını anlayacaksın.

Çünkü bazı yaralar görünmez.
Bazı acılar anlatılamaz.
Ve bazı çığlıklar…

En sessiz hâliyle insanın kalbinde yankılanır.