5.sayfa

İnsan neden susar?

Çünkü her derdini anlatabileceği bir yürek bulamaz.

Bir süre sonra anlar ki herkes dinlemez. Kimi sadece cevap vermek için dinler, kimi merakını gidermek için, kimi de anlatılan acıyı küçümsemek için…

Oysa insanın ihtiyacı olan tek şey, yargılanmadan anlaşılmaktır.

İşte o anlaşılmadığı gün, kelimeler yavaş yavaş içine gömülür.

Ve insan, kendi sessizliğinin mahkûmu olur.

Dışarıdan bakıldığında her şey normal görünür.

Gün doğar, işe gidilir, insanlarla konuşulur, gülünür…

Ama kimse bilmez ki bazen en büyük yalnızlık, kalabalıkların tam ortasında hissedilir.

Çünkü yalnızlık, etrafında insan olmaması değildir.

Yalnızlık; seni gerçekten anlayacak tek bir yüreğin bile olmamasıdır.

İnsan bazen öyle yorulur ki…

Ne ağlayacak gücü kalır ne de derdini anlatacak hâli.

Sadece içine döner.

Ve kalbi, sessizce kendi yaralarını sarmaya çalışır.

Belki de en derin yaralar, kimsenin açtığını bilmediği yaralardır.

Çünkü bazı insanlar seni bir cümleyle incitir.

Ama sen, o cümlenin yükünü yıllarca taşırsın.

İşte bu kitap, o yükü omuzlarında taşıyan insanların kitabıdır.

Belki birbirimizi hiç tanımıyoruz.

Ama aynı sessiz çığlığın içinde kaybolmuş olabiliriz.