2.sayfa

Kim bilir…

Belki de en ağır yük, kimsenin bilmediği yüktür.

İnsan bazen öyle bir yorulur ki bunu kelimelerle anlatamaz. Yüzünde bir tebessüm vardır ama içinde derin bir sessizlik dolaşır. Etrafındaki herkes onun iyi olduğunu düşünür. O da buna itiraz etmez.

Çünkü bazı insanlar, acılarını anlatmaktan değil, anlaşılmamaktan korkar.

Bir süre sonra “Nasılsın?” sorusu bile anlamını yitirir.

Dudaklarından alışılmış bir cevap dökülür:

“İyiyim.”

Oysa bu, çoğu zaman gerçeğin değil; alışkanlığın cevabıdır.

İnsan bazen güçlü olduğu için değil, başka çaresi kalmadığı için ayakta durur.

Her sabah yeniden gülümsemeyi seçer.

Çünkü hayat beklemez.

Acılar izin istemez.

Zaman kimse için durmaz.

Ve insan, kırık bir kalple bile yürümeyi öğrenir.

İşte tam da burada sessiz çığlıklar başlar.

Kimsenin duymadığı, ama insanın içini gece gündüz yankısıyla dolduran çığlıklar…

Öyle çığlıklar ki ne bir sesi vardır ne de bir yankısı.

Sadece kalbin duvarlarına çarpar.

Defalarca…

Defalarca…

Ve her çarpışında insandan bir parça daha alır.

Belki de bu yüzden bazı insanlar yaşlanmadan önce yorulur.

Çünkü yıllar değil, taşınan duygular tüketir insanı.

Eğer sen de bir gün kalabalığın ortasında kendini yapayalnız hissettiysen…

Eğer sustuğun için güçlü sanıldıysan…

Ve eğer geceleri, kimsenin bilmediği düşüncelerle baş başa kaldıysan…

Bil ki yalnız değilsin.

Bu satırlar, yalnızca benim değil…

Belki de senin de hikâyen.