4.sayfa

Bazı çığlıklar duyulmaz.

Çünkü onlar dudaklardan değil, kalpten yükselir.

İnsan bazen öyle acılar yaşar ki anlatmaya çalışsa bile kelimeler yetersiz kalır. O zaman susmayı seçer. Herkes bu sessizliği huzur sanır. Oysa o sessizlik, içinde kopan fırtınaların en güçlü sesidir.

Hayat, herkese aynı yükü vermez. Kimi omuzlarında görünmeyen yaralar taşır, kimi ise yüzündeki gülümsemenin ardına saklar acılarını. İnsanlar çoğu zaman gördüklerine inanır; oysa en büyük savaşlar görünmeyenlerdir.

Kimse geceleri yastığına başını koyduğunda kalbinle verdiğin mücadeleyi bilmez.

Kimse, sustuğun her cümlenin içinde kaç defa kırıldığını göremez.

Ve kimse, gülümserken bile içinden sessizce yardım çığlığı attığını fark etmez.

İşte bu yüzden bazı insanlar konuşmaz.

Çünkü anlatmanın değil, anlaşılmamanın yorgunluğunu taşırlar.

Belki de insanı en çok yoran şey, yaşadığı acılar değildir.

O acıları tek başına taşımak zorunda kalmasıdır.

Unutma…

Her sessizlik huzur değildir.

Bazı sessizlikler, kimsenin duymadığı bir çığlığın yankısıdır.