3.sayfa

Bir akşam, eve dönerken fark ettim…

İnsan bazen yürüdüğü yolları değil, içinde taşıdığı yükü düşünerek yoruluyormuş.

Sokak her zamanki gibiydi.

Arabalar geçiyor, insanlar birbirine yetişmeye çalışıyor, çocukların neşeli sesleri uzaktan duyuluyordu.

Hayat, herkes için normal akıyordu.

Ama benim içimde zaman durmuş gibiydi.

Kalabalığın arasında yürüyordum.

Kimse bana bakmıyordu.

Ben de kimsenin dikkatini çekmeye çalışmıyordum.

Çünkü bazı günler insan görünmek istemez.

Sadece kaybolmak ister.

O gün ilk defa şunu düşündüm:

“Acaba kaç kişi benim gibi yürüyor?”

Yüzünde gülümseme taşıyan…

Ama kalbinde kimsenin bilmediği bir sessizlik saklayan…

Belki yanımdan geçen yaşlı adam…

Belki otobüs durağında telefonuna bakan genç kız…

Belki de az önce bana gülümseyen çocuk…

Hepimizin birbirinden sakladığı hikâyeler vardı.

İşte o an anladım.

İnsanları birbirinden ayıran şey, yaşadıkları acılar değildi.

O acıları tek başına taşımak zorunda kaldıklarını sanmalarıydı.

Belki de bu yüzden en büyük yalnızlık, kimsenin olmadığı yerde değil…

Kimsenin seni gerçekten anlamadığı yerde başlıyordu.