Sinir krizi

Hastane koridorunun keskin, steril kokusu burnumu sızlatırken bir grup hemşire telaşla sedyeyi acil odasından çıkarıp içeri taşıdı

Doktorlar hemen etrafını sardı, cihazların sesleri birbirine karıştı

Ben ise zamanın durduğu o daracık koridorda, ayak seslerimin betonda yankılanmasına aldırmadan volta atıp duruyordum

İçimdeki yangın adımlarımı daha da hızlandırıyordu

Leyla titreyen elleriyle kollarımı tutup beni durdurmaya çalıştı

L:Teoman ne olur dur artık! Yalvarırım biraz sakin ol kendini paraladın!

Öfkeyle ellerimi saçlarıma götürdüm

T:Nasıl sakin olayım, Leyla?! Nasıl sakin olmamı bekliyorsun? Ne olduğunu bile bilmiyoruz!

Tam o sırada Aras sessizce yaklaştı, ağır bir hareketle elini omzuma koydu

Zaten zar zor tuttuğum, baraj kapakları gibi yıkılmayı bekleyen gözyaşlarım bu dost eliyle birlikte tek bir damla halinde yanağımdan süzülüverdi

Aras sakin ve güven vermeye çalışan ama kendi içi de titreyen bir sesle mırıldandı

A:Ona hiçbir şey olmayacak inan bana Teoman. Sadece biraz sakinleşmen onun karşısında dik durman gerekiyor

Cevap vermedim sadece titreyen başımı yavaşça sallamakla yetindim

Daha fazla bekleyemedim

Beklemek o koridorda saniye saniye ölüyor gibi hissettirmekten başka bir işe yaramıyordu

Kapıyı çalmaya bile tenezzül etmeden aceleyle içeri daldım

T:İyi mi? Nasıl?

Doktor aceleci tavrımdan rahatsız olarak başını kaldırdı

Doktor:Beyefendi, burası hastane, lütfen biraz sakin olun!

T:İyi mi, yalvarırım söyleyin, iyi mi?

Doktor derin bir nefes alıp yumuşadı

Doktor:Gayet iyi korkulacak bir şey yok. Yoğun üzüntü ve üst üste binen stres nedeniyle bayılmış. Şimdi damar yolu açtık, serum taktık yarım saat kadar sonra tamamen kendine gelir uyanır

T:Yanında... Yanında kalabilir miyim?

Doktor:Elbette kalabilirsiniz

Koşar adımlarla yatağın kenarına yanaştım, bir sandalye çekip sabaha kadar kalkmayacakmış gibi oturdum

Titreyen parmaklarımı uzattım, yüzüne dökülen o güzel saçlarını incitmekten korkar gibi büyük bir şefkatle okşamaya başladım

Tam o sırada dudaklarından cılız ve acı dolu bir ses döküldü

D:Teoman... Teoman...

İçim titredi hemen eğildim

T:Buradayım, buradayım! Yanındayım, sakin ol korkma geçti

Deniz kirpikleri titreyerek yavaşça gözlerini araladı

O an yüzümde istemsiz,kocaman bir gülümseme belirdi

Uyanmıştı gözlerimin içine bakıyordu ya gerisi yalandı

Ama onun gözlerinde o gülümsemenin karşılığı bir buz kütlesiydi

Baktığı yerde ben vardı ama bakışları o kadar yabancı, o kadar öfke doluydu ki...

D:Senden nefret ediyorum

Dedi kısık ama zehir gibi bir sesle

Donup kaldım. Gülümseme yüzümde acı bir maske gibi asılı kaldı

T:Ne? Ne dedin sen?

Bir anda içindeki tüm acıyı, tüm biriken öfkeyi kusar gibi haykırmaya başladı

D:SENDEN NEFRET EDİYORUM! NEFRET EDİYORUM SENDEN!

Çıkan çığlıklarla birlikte hıçkırıklara boğuldu, yatakta doğrulmaya çalışırken vücudu sarsılıyordu

T:Deniz, ne olur sakin ol! Yalvarırım kendine gel lütfen!

Diyerek yeni takılan serum hortumuna zarar vermemeye çalışarak kollarından tutmaya çalıştım

D:DOKUNMA BANA! UZAK DUR!

Odadan gelen çığlık sesleriyle birlikte hemşire panikle içeri koştu

H:Ne oluyor burada?!

T:Bilmiyorum, bir anda böyle oldu!

Hemşire hemen Deniz'in kollarını kontrol etti

H:Sinir krizi geçiriyor, acilen sakinleştirici yapmam lazım!

D:BIRAKIN BENİ! NEFRET EDİYORUM SENDEN! DUYUYOR MUSUN, NEFRET EDİYO—

Cümlesi yarım kaldı. İlacın etkisiyle başı yastığa düştü, hıçkırıkları yavaş yavaş sessizliğe gömüldü

O an gözyaşlarım artık bana itaat etmeyi bırakıp yanaklarımdan döküldü

Hemşire kapıya yönelirken bana dönüp yorgun bir sesle fısıldadı

H:Endişelenmeyin fiziksel bir durumu yok tamamen anlık bir sinir krizi. Yaşadığı ağır stres ve üzüntü bu krizleri tetikliyor. Korkarım ki bu birkaç kez daha tekrarlanabilir hazırlıklı olun

T:Teşekkür ederim

Dizlerimin bağının çözüldüğünü hissettim

Ayakta duracak dermanım kalmamıştı olduğum yere, hastanenin soğuk zeminine yığıldım ve başımı ellerimin arasına alıp sessizce hıçkırdım