Denizin evinde

Deniz’den

Kapı sesini duyunca yavaş adımlarla kapıya doğru yönelmiştim ki

D:Anne kim gelmiş?

Karşımda onu görünce duraksadım kalbim bir anda hızla atmaya başladı

Annem hemen araya girerek konuştu

N:Arkadaşın gelmiş. Hadi hemen sofrayı kur

Teoman çekingenlikle başını öne eğdi

T:Yok Nuray abla teşekkür ederim. Ben sadece Deniz ile konuşmak için gelmiştim

O anki öfkeyle dayanamayıp sesimi olduğundan daha sert çıkartmıştım

D:Ben seninle konuşmak istemiyorum!

Annem gözlerini büyütüp sinirle başını sallamaya başladı

N:Öyle şey olur mu? Konuşursunuz tabiki ama önce birlikte yemek yiyelim

Ardından oldukça yumuşak bir sesle Teoman’a döndü

N:Teomancığım sen ona aldırma

Teoman sadece başını sallamakla yetindi

D:Anne!

N:Deniz! Sen benimle gelsene

Annem kolumdan çekiştirip beni mutfağa sürükledi

Kapıyı çekip fısıltıyla üzerime doğru yürüdü

N:Sen aptal mısın? Kızım

D:Ne saçmalıyorsun sen ya

Dedim kolumu kurtarmaya çalışarak

N:Gül gibi bulmuşsun zengin,yakışıklı çocuğu daha ne istiyorsun

D:Ne diyorsun sen ya, ben koca mı arıyorum

N:Aklını az biraz kullansaydın arardın

D:Sen o Teoman’ın ne halt olduğunu bilmiyorsun

N:Ne haltsa ne halt bişey olmaz bana bak bu çocuğu kafalayacaksın hayatın kurtulacak duydun mu beni

D:Anne saçmalama yeter! O zorbanın teki

N:Sana zorbalık yapıyor mu

D:Hayır ama-

N:O zaman kes sesini! Bitti bu çocuğu kafalayacaksın. Akkayaların veliahtı bu çocuk veliahtı

D:Ee banane veliahtıysa!

N:Hâlâ banane diyor ya delireceğim eğer bu çocuğu kafalayamaz-

D:Anne yeter! Artık bitti tamam mı? Bitti sende ne yemeği yediriyorsan yedir yolla ben odamdayım

Tam arkamı dönüp gidecekken annem kolumdan tutup sertçe çekti

N:Yemeği birlikte yiyeceğiz!

D:Anne istemiyorum!

N:İsteyeceksin sofrayı güzelce hazırla

D:Off off

Derin bir nefes verip isteksizce sofrayı hazırlamaya başladım

İçeride annem ile Teoman sohbet ediyorlardı

Tabakları yerleştirirken Teoman’ın ne konuşacağını düşünüp durdum

Sofrayı hazırlayıp içeri seslendim

D:Sofra hazır!

N:Ay Teomancığım gel canım, bak Deniz de o kadar güzel yemek yapar ki anlatamam

Teoman biraz çekinerek mutfağa geçti

Masaya oturduğunda önündeki tabağı görünce yüz hatları gerildi

Teoman bir kaç dakika tabağa bakakaldı

D:Niye yemiyorsun?

T:Yiyorum yiyorum

Diyip çatalı eline aldı

Zihnim aniden geçen ay ki o güme gittiğinde dudaklarımda istemsiz bir sırıtış belirdi

“Geçen ay okul kafeteryasında menüyü okuyunca yüzünü buruşturduğunu hatırladım

Evren ile Kutay ne kadar yemesi için zorlasada ağzına bile sürmemişti”

Demek bu yüzden yemiyordun

O an annemin kahkahasıyla kafamda canlandırdığım olaylar aniden yok oldu

N:Ay bamya mı yaptın? Hiç böyle basit yemekler de yapmaz aslında ama Teomancığım sen bamya seviyor musun?

T:En sevdiğim! Çok severim eline sağlık

D:Zehir zıkkım olsu- Afiyet olsun

T:Teşekkür ederim

Üçümüzde yemeye başladık göz ucuyla Teoman’a baktım ilk çatalı alır almaz çok hafifçe yüzünü buruşturdu

T:Imm çok güzel olmuş

“Nasıl yani? Beğendi mi? Teoman gerçekten aşırı zevksizsin”

“Ya o kadar tuz attım! Nasıl beğeniyor”

D:Gerçekten beğendin mi?

T:Bayıldım bu kadar marifetli olduğunu bilmiyordum

D:Tamam bitir öyleyse hatta tuzsuzsa ben tuz da ekleyebilirim

T:Gerek yok

Demeye kalmadan Teoman’ın tabağına tüm tuzu bocaladım

Teoman ise sadece tebessümle karşılık verdi

Bir kaç dakika sonra Teoman yemeği son kaşığına kadar bitirmişti

Peçeteyle ağzını silip ayağa kalktı

T:Çok teşekkür ederim Denizciğim

Alaycı bir gülümsemeyle konuştum

D:Ya teşekkürler

Ardından ciddileşerek sordu

T:Deniz konuşabilir miyiz?

Teoman'ın peşinden evin bahçesine çıktım

Kollarımı göğsümde birleştirdim

D: Heh, anlat Teoman ne oldu?

T: Deniz

D: Anlat artık niye geldin? Neden sürekli etrafımdasın