Sadece bize ait olan yer

Denizden

Teoman ile aramızda giderek tırmanan o görünmez çekim, artık ikimizin de inkar edemeyeceği kadar belirgin ve karşı konulmaz bir hal almıştı

Bakışları, adeta beni bilinçli bir tuzağın içine çekmek istermişçesine her saniye daha derin ve daha kuvvetli bir hal alıyordu

Gözleri yüzümde ağır ağır dolaştıktan sonra doğrudan dudaklarıma odaklandı. Bakışlarındaki yoğunluk nefesimi keserken, kafasını hafifçe eğip "Ne dersin?" dercesine imalı bir şekilde salladı

Sadece bir kelime söyleyebildim sesim fısıltı gibi çıktı

D:İstiyorum

Cevabımı alır almaz Teoman bana doğru biraz daha yaklaştı aramızdaki mesafe neredeyse yok olmak üzereydi

Tam o anda, odanın kapısı büyük bir gürültüyle ve hızla ardına kadar açıldı

Gelen Leyla’ydı

Elindeki kâğıtlara bakarak içeri girdi

L:Taburcu işlemleri

Sözünü tamamlayamadan başını kaldırdı ve bizi o pozisyonda görünce birden duraksadı

Yüzündeki şaşkınlık yerini imalı bir tebessüme bıraktı

L:Hallettim de siz buradan taburcu olmaya pek sıcak bakmıyorsunuz galiba?

Teoman, bozulan anın verdiği huzursuzlukla derin bir nefes alıp başını geriye attı

T:Leyla, gerçekten zamanlamana

Onun bu hâlini ve ortamın bir anda ne kadar tuhaflaştığını görünce kendimi tutamayarak sesli bir kahkaha patlattım

Leyla kapının eşiğinde durup ortamı toparlamaya çalıştı

L:Pekala! Çok güzel ama şey Teoman sen bir beş dakika gelebilir misin?

Teoman istemeye istemeye yataktan doğruldu ve Leyla ile birlikte koridora çıktılar

Kapı kapanır kapanmaz Leyla endişeli bir ses tonuyla sordu

L:Teoman Deniz’i bu halde evine mi yollayacaksın

T:Hayır ya! Öyle şey olur mu? Bize götürürüz

L:Annemi ne yapacaksın saçmalama istersen hem ben yarım ağız söyledim ayıp olmasın diye de o kabul etmedi zaten

T:O iş bende ama bu gece eve gelmeyeceğim haberin olsun

L:Ne yapacaksın? Teoman

Diyene kadar Teoman arkasını dönüp yürümeye başlamıştı bile

Leyla çaresizce başını salladıktan sonra koridorda bekleyen Aras’a doğru baktı

L:Hadi biz de gidelim artık

Geriye doğru adım atan Teoman, Leyla’nın bu sözlerini duyar duymaz hızla arkasını döndü

Yüzündeki ifade bir anda sertleşmişti.

T:Siz nereye ha?

L:Teo!

T:Birlikte gidemezsiniz. Babamın şoförlerinden birini ara, gelsin seni buradan alsın.

L:Bu gece eve gelmeyecektin değil mi? Bunu babam duysa ne olur biliyor musun?

T:Git söyle o zaman!

L:Pekala

Diyip telefonunu çıkardı

Teoman hemen elinden telefonu bıraktırmaya çalışıp konuştu

T:Leyla, tamam tamam, söylenip durma artık. Yürü git, hadi

Teoman daha fazla tartışmak istemediğini belirten bir tavırla arkasını dönüp odaya doğru yürüdü

Leyla ise derin bir iç çekerek yanındaki Aras’a döndü

L:Aras

A:Leyla, sen iyi misin gerçekten?

L:İyiyim sanırım sadece bu gece yaşadıklarımızın şokunu hâlâ üzerimden atamadım

A:Tabi senin gibi bir prensese zor gelmiştir bunlar

L:Bana bunu söylemeyi bırakır mısın artık?

A:Maalesef bunu unutmam biraz uzun sürebilir. Bende B12 değil demir eksikliği var biliyorsun

L:Bravo gerçekten! Geçerken sana bir ilaç falan alalım istersen?

A:Ne ilacıymış o?

L:Kafa ilacı ama unutma ilacı zehirden ayıran tek şey dozudur

A:Gelecekse senden gelsin, fark etmez

Deniz’den

Koridordaki konuşmalar hafifleyip tamamen kesildiğinde, kapı yavaşça açıldı ve içeri Teoman girdi

Az önceki gerginliğinden eser kalmamıştı; gözlerinde yine o tanıdık, kararlı bakış vardı

T:Hadi, gidiyoruz

D:Nereye?

T:Sadece bize ait olacak bir yere

T:Bu lafların da var ya