İyileştirici öpücük

Deniz’in adını söyleyişi

Teoman’ın içini paramparça etti

İkisi de bir süre sadece baktı

Beş yılın özlemi kırgınlığı öfkesi hepsi aynı anda gözlerindeydi

Teoman sertçe konuştu

T:Demek ‘siz’ olduk ha

Deniz’in yüzü gerildi

D:Ne dememi bekliyordun

T:Bilmiyorum

Deniz’in gözleri bir an titredi

Ama hemen kendini topladı

D:O kişi artık yok

Teoman acı bir şekilde güldü

T:Yok mu? Yoksa sen mi sildin?

Deniz bir adım yaklaştı

Bu sefer sesi daha keskin

D:Ben mi sildim?
Ben giderken sen neredeydin Teoman?

Bu cümle direkt kalbine saplandı

Teoman da geri adım atmadı

T:Ben buradaydım! SEN gittin

Deniz sesini yükseltti

D:Gitmek zorunda kaldım!

Etraflarındaki müzik yükseliyordu ama onlar için her şey susmuştu

T:Hiç aramadın

D:Arasaydım ne olacaktı

T:BEN AÇARDIM!

Deniz’in gözleri doldu ama bu sefer saklamadı

D:Ve sonra yine aynı şey olacaktı!

Sessizlik

İkisi de nefes nefese kalmıştı

Teoman bir anda yaklaştı

Aralarındaki mesafe yok oldu

T (kırık):Ben değiştim

Deniz başını salladı

D:Geç kaldın

Bu iki kelime

Teoman’ı durdurdu

Ama sadece bir saniyeliğine

Çünkü gözleri… Deniz’in dudaklarına kaydı

Ve orada takılı kaldı

Deniz de fark etti

Nefesi hızlandı

Ama geri çekilmedi

O an…

Mantık sustu

Teoman bir anda eğildi ve Deniz’i öptü

Bu bir öpücük değildi sadece

Bu beş yılın patlamasıydı

Öfke… özlem… pişmanlık…

Hepsi aynı anda

Deniz bir an dondu

Sonra karşılık verdi

Etraflarındaki kalabalık kayboldu

Sadece birbirleri vardı

Teoman elinden tuttu

Bir şey demeden

Deniz de itiraz etmedi

Arka bahçeye çıktılar

Gece serindi

Ama içleri yanıyordu

Bir an durdular

Birbirlerine baktılar

Bu sefer daha yakından

Daha gerçek

Teoman elini Deniz’in yanağına götürdü

Parmakları hafifçe titriyordu

T:Kayboldun

Deniz gözlerini kapadı

D:Sen de

Ve tekrar birbirlerine yaklaştılar

Bu sefer daha yavaş

Daha bilinçli

Ama hala eksik kalan şeylerle doluydu

İlk temas…
Yumuşak değildi

Sanki ikiside yıllardır tuttukları şeyleri bu ana bırakmış gibilerdi

Deniz bir an geri çekilecek gibi oldu

Ama çekilmedi
Çünkü bu…
alıştığı bir şeydi

Unutamadığı

Denizin eli Teoman’ın yüzüne kaydı

Parmakları yanağında durdu

Sanki gerçekten orada olduğuna emin olmak ister gibi

Bir süre öylece kaldılar

Sonra birbirlerinden ayrıldılar

Ama sadece nefes almak için
Alınları birbirine değdi

T:Beş yıl

Deniz gözlerini açmadı

D: Hiç geçmemiş gibi

Teoman birkaç saniye sustu

Deniz yavaşça gözlerini açtı

Teoman’ın bakışları değişmişti

Sanki söylemesi gereken ama söylemek istemediği bir şey vardı

Deniz kaşlarını hafifçe çattı

D:Ne oldu

Teoman elini yavaşça geri çekti

Gözlerini Deniz’in gözlerinden ayırmadı

T:Deniz

Kısa bir sessizlik oldu

Sonra Teoman elini kaldırdı

Parmağındaki yüzüğü gösterdi

T:Ben nişanlandım

Nasıl olmuş? Beğendiniz mi
Lütfen en azından bir tane yorum ve beğeni yapalım
Ona göre bir sonraki bölümü daha hızlı atarım