Bölüm 3

“Hoş geldin Derin. Ben Eylül tanıştığımıza çok memnun oldum.” Eylül Hanımın odasındaydım. Çok sıcak kanlı ve güler yüzlüydü. Anladığım kadarıyla orkideleri çok seviyordu çünkü odası adeta bir orkide tarlasıydı.
“Hoş buldum Eylül Hanım. Bende çok memnun oldum.” dedim ve eliyle işaret ettiği tekli koltuğa oturdum. O da hemen karşıma oturdu.
“Nil sana durumdan bahsetmiş ama ben biraz özet geçeyim. Normalde makyözümüz vardı fakat ailevi sebeplerden yurt dışına çıkması gerekti bu sebeple de işten ayrıldı. Yaptığın makyajların resimlerini ve videolarını Nil bana iletti. Hepsini tek tek inceledim. Hepsi gerçekten kusursuz gözüküyordu. Özellikle ten makyajındaki ince detayları ve önemli noktaları anlattığın videoya bayıldım.” dedi gülümseyerek. Heyecandan hemen lafa girdim. “Çok teşekkür ederim böyle düşünmeniz beni çok mutlu etti. Ten makyajı gerçekten en çok dikkat ettiğim noktalardan biridir.” dedim. Heyecandan ellerim inanılmaz titriyordu. Titrememi bastırmak için ellerimi birbirine kenetledim. Heyecanımı ve stresimi anlamış olacaktı ki ellerime baktıktan hemen sonra “Türk Kahvesi içelim mi beraber?” diye sordu. Şu an o kadar rahatlamış durumdayım ki. Çok ciddi ve soğuk bir görüşme tahmin ediyordum ama düşündüğüm gibi olmadı. Yeni edindiğim bir arkadaşımla görüşüyor gibiydim. “Olur çok severim. Orta şekerli içiyorum.” dedim bende gülümseyerek.
Kahvelerimiz geldikten sonra konuşmaya devam etti “Birkaç sorum olacak sana. Mesela sık sık seyahat etmek senin için problem olur mu? Çünkü bildiğin üzere ilerleyen zamanlarda konserler, turneler olacak.” dedi. Hemen lafa atlayıp “Hayır yani herhangi bir seyahat engelim yok. Ayrıca seyahat etmeyi de çok severim.” dedim heyecanla.
“Çok güzel.” dedi “Peki bu işi kalıcı olarak düşünür müsün? Yoksa ‘yok ben biraz para kazanayım sonra ayrılırım, yoğunluğa gelemem’ şeklinde mi düşünüyorsun?” bu soruya acil cevap vermem gerektiğini hissettiğim için biraz panikledim. “Hayır hayır. Sık sık iş değiştirdiğim zamanlar oldu ama hepsi bir deneyimdi. Ben kalıcı bir işim olsun istiyorum. Sürekli iş değiştirmek insanı çok yoruyor.” dedim.
“Harika. Çünkü biz de ekip arkadaşlarımızın değişmesini istemiyoruz. Herkes birbirine çabuk alışıyor. Çünkü hep iç içe çalışıyoruz. Sürekli birileri işe girip çıkarsa çocuklarda sürekli yeniden birine alışmak zorunda kalacak.” dedi. “Çok haklısınız.” diye cevap verdim.
“Tamam. O zaman…” dedi ve gülümseyerek bana baktı “Benim için her şey okey. Senin içinde öyleyse hayırlı olsun diyelim mi?” dedi. “Evet evet. Hayırlı olsun Eylül Hanım.” dedim kalbim yerinden çıkmadan önce. Şu an tek istediğim şey avazım çıktığı kadar çığlık atmaktı. Deliler gibi bağırmak, koşmak ve zıplamak istiyordum. BEN AZ ÖNCE CRUSH GRUBUNUN MAKYÖZÜ OLMUŞTUM. İnanabiliyor musunuz buna? Çünkü ben şu an asla inanamıyorum. Kliplerde fotoğraf çekimlerinde benim yaptığım makyajlar olacaktı. Ben onlara makyaj yapacaktım. Ah… Şaka gibi.
“Heyecanın yüzünden okunuyor. Allığının rengi kendini daha bir gösterdi şu an.” dedi ve kıkırdadı Eylül Hanım. “Yaa gerçekten mi?” diyerek ellerimi yanaklarıma götürdüm. Gerçekten de yanaklarım alev püskürüyordu. O sırada benden birkaç belge istemişti Eylül Hanım. İK tarafına girişimi yaptırmak için.
Giriş işlemlerimin yapılması için beraber İnsan Kaynakları odasına indik. Belgerleri WhatsApp üzerinden ilettikten sonra benim için hazırladıkları sözleşmeyi okudum ve imzaladım. Bu sanırım attığım en güzel imzaydı.
İşlemler tamamlandıktan sonra beni hazırlık odasına götürdü Eylül Hanım. Oda dediğime bakmayın buranın büyüklüğü benim evimin tamamından daha büyüktü.
“Bu alanı artık evin olarak görebilirsin sık sık burada çalışacaksın. Yarın bir fotoğraf çekimi olacak. Konsepti yarın fotoğrafçılarımız seninle paylaşacak. Sen istersen ürünlere bir göz at. Eksik veya farklı bir ürün istersen hemen alalım.” Eylül Hanım makyaj masalarının yanında duran dev gibi bir dolabı açtı. Aklınıza gelebilecek her marka, her ton, her çeşit makyaj malzemesi vardı.
“Eylül Hanım bunlar gayet yeterli duruyor. İhtiyaç olması durumunda mutlaka bilgilendiririm.” dedim dolaba büyülenmiş gözlerle bakarak.
Daha sonra beni o büyük odanın içerisinde bulunan küçük bir odaya götürdü. Burada da bir sürü manikür malzemesi vardı. “Çocuklar şu an kendi manikürlerini kendi yaptırıyor ama ilerleyen zamanlarda burada yaptırmalarını isteyeceğim. Protez tırnak belgen olduğu dikkatimi çekmişti. İlerde belki bununla ilgili de konuşuruz.” dedi “Evet tabii…” cümlemi tamamlayamadan kalabalık bir gruptan gelen seslere kafamı çevirdim.
Ah… işte oradaydılar. Hemde hepsi. Yedisi de oradaydı. Ne bir eksik ne bir fazla. İçlerinden Arda bize doğru yaklaşıp “Eylül, çekimi 10.30 da yapsak daha iyi olmaz mı?” diye sordu. “Olur yarım saatten bir şey olmaz” dedi ve durdu. Herkes Eylül’e bakınca Eylül “Arkadaşlar yeni makyözümüz Derin. Bundan sonra bizimle çalışacak.” dedi ve hepsi bir anda dönüp bana baktı. Utancımdan bayılacak gibiydim. Mideme tekrar kramp girdi ama belli etmemek için dişlerimi sıktım. Sağ elimi havaya kaldırıp “Merhaba.” dedim ve gülümsedim.
Hepsi teker teker selam verip tebrik ettiler. Çok güler yüzlülerdi. Tam da ekranda gözüktükleri gibilerdi. Ben onlara bakarken Miraç’ın bir anda yüzünü bir ciddiyet kaplamıştı. Bana doğru yaklaşıp “Bir dakika bir dakika.” dedi. İçimden dedim ki EYVAH! Kesin her şey yolunda gidiyor derken bir pürüz çıkacaktı.
“Ben seni hatırlıyorum.” dedi. Şaşkın gözlerle Miraç’a baktım. Ben Miraç’ı sadece televizyondan tanıyordum. Beynimi iyice taramaya başladım hızlıca. İlkokul? Hayır. Lise olamaz. Üniversite, kurslar… Hayır sadece televizyondan tanıyordum.
“Sen sosyal medyada Spiderman makyajı yapan kız değil misin? Bir gözüne kırmızı örümcek ağı yapmıştın hatta.” dedi. Ahh evet hatırladım. Sosyal medyada en çok tutan videomdu. Yaklaşık 1.2 Milyon izlenmişti. “Evet benim. Senin de izlemiş olmana çok sevindim.” dedim. Cebinden telefonunu çıkarıp sosyal medyada kaydedilenlerine girdi. “Bak.” dedi “Videonu kaydetmiştim bir gün denemek için.” dedi.
“Yaa çok mutlu oldum. İstersen bir gün ben sana yapabilirim.” dedim. “O zaman beraber yapalım videoda çekeriz.” dedi. “Çok mutlu olurum.” dedim.
O sırada yanlışlıkla gözüm Oğuzhan’a kaydı ve göz göze geldik. Bir anlığına panik olmuştum. Ne yapacağımı bilemeyerek gülümsedim. Oğuzhan da bana gülümsemişti. Gülümsemesi bile göz alıcıydı…
İstemsizce gözlerimi hemen yere çevirdim. Ne yapacağımı bilemezken Eylül “Direkt kaynaşmaya başlamanıza çok sevindim. Siz iyice kaynaşın benim yapacak çok işim var.” dedi ve bana döndü “Herhangi bir konuda desteğim gerekirse lütfen bana söylemekten çekinme.” dedi. “Çok teşekkür ederim Eylül Hanım.” dedim.
Eylül Hanım gittikten sonra hep beraber koltuklara oturduk.
“Yarışmayı takip etmiş miydin Derin?” dedi Milan. Milan’ın bu yeni sarı saçlarını ona çok yakıştırıyordum. Yüzünü çok açmıştı. “Evet ettim tabii ki. Hatta performans bölümlerinizi defalarca izledim.” dedim
“Ooo çok iyi. Peki sence sevdiğin ya da desteklediğin kişiler grupta mı?” diye bir soru sordu Barış. “Evet.” dedim. “Şu an sizinle olduğum için söylemiyorum ama hepinizi destekliyordum. Hatta grup 4-5 kişilik olur bazılarınız grup dışında kalır diye çok korkmuştum.” dedim elimi kalbime götürerek. Oğuzhan’ın bakışlarının üstümde olduğunu hissediyordum ama asla o tarafa bakamıyordum. Oğuzhan’a bakınca heyecanım ekstra artıyordu. Böyle güzel bir günde hastanelik olmak istemiyordum.
“Peki o zaman…” dedi Batu ve sustu. “Bias’ın/favorin kim?” diye sordu ve ölüm sessizliği oluştu bir anda. Efe kıkırdayarak “İlk günden sorulur mu bu.” dedi
Bunu asla söyleyemezdin. Kesinlikle söylemezdim.
Çünkü benimki biraz favoriliğin ötesine geçmişti. Ne cevap verecektim? Başkasını söylesem? Hayır hayır kesinlikle olmaz. Yanlış anlaşılırdım. Doğru söylersem de yanlış anlaşılacak gibi hissediyordum. Kesinlikle cevap vermemem gerekiyordu. Ah hayır nasıl çıkacağım bu sorunun içinden?