BÖLÜM 9

Sabah olduğunda, herkes birbirine hem öfkeliydi hem de kırgın. Yine de onca yaşanmışlığı yok sayamayacakları için arkadaş kalmaya devam ettiler.
Birlikte sohbete daldılar.
Aniden kapı çaldı. Gelen Tarık idi.
Tarık: Selamın Aleyküm arkadaşlar!
Ferit: Arkadaşlar?
Tarık: Doğru duydun Ferit abim.”

Alina aniden gülmeye başlar.
Alina: Ya şu halimize bakın! Tam mutlu aile tablosu. 2 çift kardeş,
bir sevgili, bir eski flört, bir eski dost…Yani daha ne olsun?! Her masada varız.
Tarık: Şu okul olayını duydunuz mu?
Sinem: Duymaz olsaydım. Resmen karnıma bir taş düştü. Kim, ne için yapar bunu?
Zeynep: Tepki göstermemiz lazım.
Egemen: Eylem yapalım.
Ferit: Son olanları unuttun mu Ege?
Alina: Tarık yapmıştı. Artık yapmaz…yani herhalde.
Tarık: Yapmam.
Sinem: Hadi pankart hazırlayın.

…

Birlikte eyleme çıktılar. Atmosfer çok gergindi. Sonuçta okul baskını gibi bir konunun normalleştirilmemesi lazımdır.
Sinem: Hepinizin yazdığı sözler o kadar derin ki, ben o kadar derinde yüzme bilmiyorum. Birazdan göz yaşlarına boğulacağım. Keşke Berkay burada olsaydı.
Tarık: Üzülme Sinem. Berkay, bizi yıldızların üzerinden izliyor.
Egemen: Abla, katiller bulundu mu?
Tarık: Ben katili biliyorum. Ama bence duymaya henüz hazır değilsiniz.
Ferit: Ne saçmalıyorsun sen? Söylesene kimmiş katil? Gerçi senin sözüne inananda kabahat.
Tarık: Bunu duymaya hazır değilsiniz.
Sinem: Söyle!
Tarık: Peki, madem istiyorsun. Ama önce bazı gizli ayrıntıları bilmen lazım Sinem.
Ferit: Ne gibi?
Tarık: Sinem’i vurmuştum ya, o gün kalbi tekrar çalıştığında, ilk kelimesi Ferit oldu.
Sinem: Ne?
Tarık: Aynen öyle. Eskiden, Sinem’in bir günlüğü vardı ya, içinde Ferit hakkında sayfalarca yazı vardı. Örneğin, Ferit’in Alina’yı hatırlamak için Sinem’in saçlarını kestiği gün.
Ferit: Yeter Tarık!
Tarık: Yok yok, bitemez. Benim kasamı açtığınızı biliyorum. Gördüğünüz Sinem’in resmini, yıllar yıllar önce bana Ferit’in getirdiğini biliyor muydunuz? O resmi bana getirdi. Çünkü Sinem’i kaçırmamı istiyordu.
Ferit: İnanmayın ona!
Sinem: Ferit, doğru mu bunlar?
Tarık: Berkay’ın katili, içinizden biri. İtiraf et şerefsiz! Sinem’in gözlerine baka baka bunu yaptığını itiraf et! Hadi!
Sinem: Yalan söylüyorsun Tarık! O gün herkes evdeydi.
Tarık: İçlerinden birinin tuttuğu kiralık katil evde değildi. Söyle Sinem, kimden şüpheleniyorsun?
Sinem: Ferit…sen mi yaptın?
Tarık: Bravo! Doğru tahmin!
Ferit: Sinem…ben…
Alina kollarını sıvadı. Ferit’e çok sert bir tekme attı. Sonra Ferit’in saçlarını çekti ve bağırdı.
Alina: Namussuz, sen bu kızın gözüne nasıl baktın?! O eylemlere çıkıp konuşmayı biliyorsun! Kendin yaptıklarına bak! Senden nefret ediyorum! Defol!

Egemen, Alina’ya sımsıkı sarıldı. Sonra Ferit’in yüzüne bir yumruk attı.
Zeynep ise çantasından bir biber gazı çıkardı ve Ferit’in yüzüne sıktı.
Zeynep: Yuva yıkmaya çalıştın! Olmadı, katil oldun! O da olmadı, şimdi seni anca hapis paklar! İhbar edeceğim seni! Şerefsiz!

Sinem’in başı dönüyordu. Yıllarca değer verdiği Ferit, hayatının katili çıkmıştı.
Sinem: Hayatımı çaldın! Aptal! Sen zavallı bir ruh hastasısın! Çık git! Gözüme görünürsen, ihbar ederim seni! Defol git! Teslim ol!

Ferit: Sinem…sana son kez sarılabilir miyim?
Sinem: Çek ellerini üstümden! O ellerinde kan var. Masum insanların kanı!
Ferit: Sinem, gidip teslim olacağım.
Sinem: Zaten çok önceden yapman gereken buydu! Sen iğrenç bir zavallısın. Niye katlettin aşkımı?
Ferit: Çünkü…sana ulaşmam için önümdeki tek engel oydu.
Sinem: Bana ulaşmak mı? Sapık mısın?

Sinem yutkunur. Gözlerinden yaşlar akar. Sesi titrer.
Sinem: Ferit…bana karşı dürüst ol. Bunu isteyerek mi yaptın? Yoksa biri seni zorladı mı?
Ferit: Bile isteye, kendim yaptım.
Sinem: Sen böyle biri değilsin Ferit.
Ferit: Ben tam da öyle biriyim.
Sinem: Benim tanıdığım Ferit, karıncayı bile incitmezdi.
Alina: Abi…Tarık iftira atıyor değil mi? Yapmadım dimi? Abi! Söylesene! Yapmadım de! Hiç olur mu öyle şey de! Abi! Lütfen!

Sonnnnn.
Artık bitti. Çünkü hikaye boş yerlere kaymaya başladı. Hoşçakalınnnm